I almost wish we were butterflies.

Bij het begin van een nieuw jaar kom je op vele blogs, in de boekskes en weet ik veel waar nog allerlei verschillende lijstjes tegen. De 10 beste cd’s van 2009, de 15 spannendste boeken, de 23 meest idiote mediamomenten (ja die heb ik zelf verzonnen) en ga zo maar verder. Zoals je wel merkte, heb ik de laatste paar maanden mijn blog nogal verwaarloosd, net als mijn offline schrijven (in notitieboekjes, op de achterkant van een rekening, you get the point), met als gevolg dat ik niet meer precies weet welke films ik nu allemaal heb gezien en of ik die doelstellingen die ik in een overmoedige bui in Cádiz gedurende de januari-examens (herkennen we een patroon?) vastlegde gehaald heb. Jammer toch.

Maar bepaalde films heb ik -uiteraard- wel onthouden. Zo van die films die nog dagen in je hoofd blijven afspelen. (500) Days of Summer is er zo eentje, net als Coraline, hoewel ze beiden toch nog de titel van ‘Beste film van 2009′ mislopen. De criteria waar een film aan moet voldoen om door mij als goed/geweldig/adembenemend te worden bestempeld zijn even divers als er huisstofmijten in mijn matras zitten (‘t moeten niet altijd sterren aan de hemel zijn hé). De film in kwestie is zo adembenemend dat T. (filmpartner in crime -ja, nog steeds één van mijn favoriete uitspraken) bijna de ambulance moest bellen wegens verstikkingsgevaar mijnentwege (ik ben niet helemaal zeker dat ik dat woord in die zinsconstructie kan gebruiken, maar ik kan er niet aan weerstaan). De film in kwestie is zo overdonderend dat ik na het bezichtigen er van het niet eens meer aankon om een bevolkt café binnen te stappen en als alternatief anderhalf uur op mijn kot in het ijle staarde. De film in kwestie is zo ontwapenend dat ik mezelf moest tegenhouden om niet elke volgende screening te gaan kijken.

De film in kwestie is Bright Star.

Oh, be still my heart! Met uitspraken als “There is a holiness to the heart’s affections you know nothing of”, de poëzie van Keats die als leitmotiv dient voor het hele verhaal, hoe kan mijn Romantische ziel daar nu aan weerstaan? Ga zeker ook eens een kijkje nemen op de officiële site (oh, die wallpapers!) en op de production site (prachtig). En ja, ik besef dat de fundering voor mijn keuze geheel ontbreekt, maar soms ga ik nu eenmaal voor goud (heb je ‘em, heb je ‘em?).  De titel is trouwens gebaseerd op één van Mr. Keats’ gedichten die hij schreef met Fanny Brawne als zijn muze/in z’n gedachten. Zet ‘n kopje thee, doe die moderne lichten uit, steek enkele kaarsen aan en geniet:

John Keats – Bright Star

Bright star, would I were steadfast as thou art–
Not in lone splendour hung aloft the night
And watching, with eternal lids apart,
Like nature’s patient, sleepless Eremite,
The moving waters at their priestlike task
Of pure ablution round earth’s human shores,
Or gazing on the new soft-fallen mask
Of snow upon the mountains and the moors–
No–yet still stedfast, still unchangeable,
Pillow’d upon my fair love’s ripening breast,
To feel for ever its soft fall and swell,
Awake for ever in a sweet unrest,
Still, still to hear her tender-taken breath,
And so live ever–or else swoon to death.

En omdat ik het niet kan afleren/er niet genoeg van kan krijgen eindig ik met een citaat uit één van Mr. Keats brieven aan Ms. Brawne. Anno 2010 bekijkt men (zelf in te vullen wie ik bedoel) zo’n uitspraken misschien als emo(e), overdreven en puberachtig, maar ik koester ze en laat er mijn hart door verwarmen (cliché, so what), in de hoop ooit ‘n dergelijke brief te ontvangen. Met waszegel en alles uiteraard!

I have been astonished that men could die martyrs for religion – I have shuddered at it. I shudder no more – I could be martyred for my religion -Love is my religion – I could die for that -
I could die for you.

This is not a Love Story.

Met mijn stofallergie zou ik spontaan een niesbui moeten krijgen wanneer ik een kijkje kom nemen op mijn blog. De schrijfpauze duurde iets langer dan gepland (niet dat ik echt een krak ben in dingen plannen), maar geen nood mijn lieve fans lezers, naar alle waarschijnlijkheid zullen jullie minder lang moeten wachten tot de volgende post verschijnt, maar zet er best geen geld op in.

Maar dé belangrijkste vraag van allemaal zal ik meteen beantwoorden: hoe gaat het nu eigenlijk met jou, L.?
Awel, heel sympathiek dat je het vraagt. Het gaat goed met me. Uiteraard verdrink ik in het schoolwerk, vergaat de wereld in 2012, ben ik de prins op het witte paard (of een Tom Hansen op de tonen van ‘There is a Light that never goes out’; het paard is overigens volledig optioneel, net als de adelijke titel) niet tegenkomen en moet mijn kot dringend opgeruimd worden, want anders komt dat niezen er wel nog van, maar voor de rest voel ik me goed. De moodswings en existentiële crisissen zijn tot een minimum beperkt, getuige de opmerking van een kotgenoot vorige week toen ik de keuken binnenwandelde:

S.: ‘Seg L., is er iets mis ofzo?’
L. (ik dus hé, voor de slimmeriken onder ons): ‘Neen hoor, hoe komt ge daarbij?’ (spreektaal, weetjewel)
S: ‘Ja, normaal gezien komt gij altijd lachend de keuken binnen, en nu niet.’
L.: ‘Ah neu, ik was gewoon aan het denken over iets.’

Beschreven worden als een altijd (glim)lachende persoon is misschien niet goed voor mijn misantropische uitstraling, maar schroef dat (oh ja, de flauwe woordspelingen zijn ook weer van de partij)! Meegewerkt aan de happy bubble hebben ongetwijfeld nieuwe mensen die vrienden zijn geworden, oude mensen opnieuw leren kennen en ook mijn huidige number one bezigheid: folkdansen. Ik vind het geweldig om door te dansen te ontdekken hoeveel ik daar wel niet van hou. Dankuwel Boombal.

Maar daarover later meer! Voor de verandering ben ik nu eigenlijk een paper aan het schrijven over (4 pagina’s uit één van) de notebooks van Finnegans Wake, achtergelaten door de immer geweldige James Joyce en waar hij zijn inspiratie zou hebben gehaald. Eén tip: van bronvermelding had hij geen kaas gegeten. Misschien moet hij eens te rade gaan bij Elsschot? Je mag jezelf trouwens een high five geven als je mee bent met het niet zo erg subtiele mopje.

Hoewel al mijn lijstjes om zeep zijn, aangezien ik ze niet meer heb bijgehouden, wil ik de volgende opdracht geven: ga niet Paranormal Activity kijken, ook niet naar New Moon, maar wél naar (500) Days of Summer en verdrink in de ogen van Zooey Deschanel op de tonen van een hennig (limburgismen aan de top) zalige soundtrack. En omdat ik zo vrijgevig ben, hoef je niet eens naar de trailer(s) te zoeken! Stiekem wou ik gewoon nog eens een video incorporeren in een post, maar dat geheel terzijde! En dat zijn te veel uitroeptekens!

Teaser Trailer:

Official Trailer:

Break.

‘t Is tijd voor een pauze. Niet in het schrijven, maar wel in het delen. Sharing-overkill. Zoiets.

Tot nader orde.

Over het Leven.

In twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do, than by the ones you did do. So throw off the bow lines, sail away from the safe harbour. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover. -Mark Twain

Want hoewel ik vaak klaag en me meer dan eens afvraag waarom ik besta en alle gedachte-uitbreidingen van dien, op momenten als deze, dagen als deze, dan borrel ik van energie en enthousiasme, dan kan ik wel iedereen die ik tegenkom een knuffel geven, dan lukt het me om mijn pessimistische en misantropische alterego in een verre hoek van mijn hoofd op te sluiten, dan kan ik spontaan in zingen uitbarsten (en dat doe ik dan soms ook, oeps..).

Ja, op dagen als deze, dan hou ik oprecht (en met heel mijn hart) van het leven.

Over water en blauwe tenen.

Zoals reeds gemeld ging ik tijdens de paasvakantie naar mijn allereerste folkbal. Klein en gezellig was een goede beschrijving. But I wanted more. Na wat rondgesurf bleek er op dinsdag 28 april een boombal te zijn in Gent. Na voorzichtig gepolst te hebben bij I. vond ik zowaar een danspartner in crime (ja, ik vind dat een leuke uitdrukking en gebruik die zoveel als ik wil). Vanuit Leuven (waar ik vandaag trouwens mijn 17e dag stage liep, nog maar drie te gaan -wat ik stiekem erg jammer vind) nam ik de trein (met trouwens een be-la-che-lijk duur treinticket, en te denken dat ik nog niet volle pot moet betalen ook niet) naar de stad waar meer water is dan weg (echt waar!). Aangezien ik nog aan het werken ben aan een belangrijke taak (aren’t they all), ga ik me niet wagen aan een al te uitgebreid verslag. In feite is dat ook niet nodig, want ‘t boombal in De Centrale (prachtige locatie overigens, I heart oude fabriekshallen) is in één woord te beschrijven:
Fantastisch. Geweldig (druk). Gezellig. Sociaal. Vermoeiend. Levensvreugdebrengend.
U mag kiezen uit één van de voorgaande woorden, allen zijn van toepassing. Ik vergeet soms hoe gelukkig dansen me maakt.

‘t Volgende bal vindt bovendien plaats op het Ladeuzeplein in Leuven volgende week donderdag, en laat ik nu geheel en al toevallig op donderdag steeds stage lopen in dat stadje. De week daarna, op 15 mei, komt het boombal zowaar naar mijn eigen voordeur(en)! Of toch bijna, ‘t is in Deurne te doen. Als je denkt dat ik overdrijf, ben je duidelijk nog nooit naar een folkbal geweest.

And now for something completely different: onder het motto ‘laten we eens iets compleets anders ondernemen’, ga ik volgende week dinsdag naar het Brussels Girl Geek Dinner, dat ondanks zijn naam zal doorgaan in Antwerpen. Een kleine voetnoot: er komen meer dan 100 girl geeks naartoe, al dan niet met een sjakosj (lees: ‘n vent die mag meegaan), en ik ken er niemand van. Niemand. ‘k Heb wel een beetje schrik dat ‘k daar wat verlopen ga lopen tussen al die ‘bekende’ blogsters. Misschien moet ik toch maar één van mijn geekier (hoe bedoel je, heb je er andere?) vrienden aansporen om mij te vergezellen. Als ik zeg dat Murielle Scherre komt spreken, dat zal wel voldoende zijn zeker?

En wat hebben we geleerd dit weekend?

Wanneer je op zondagmiddag een Honda Camino (bromfiets klasse A met Klasse) aan de gang loopt i.p.v. trapt (met de gedachte dat je gisternacht wel 15 keer probeerde voordat de motor aansloeg), is het belangrijk dat:

Eén: eenmaal dat de motor vroemvroem zegt, je de gashendel los laat en niet (ik herhaal niet) in een vage supermanbeweging er achter blijft hangen.

Twéé: je de aanloop neemt op een terrein waar veel plaats is (liefst een parking of startbaan van een vlieghaven) en niet (ik herhaal niet) op de klinkers in de achtertuin waarbij de rechte lijn eindigt tegen de buitenmuur van de keuken.

Drié: wanneer je dan toch crasht en je rechter bovenarm en onderrug aanvoelen alsof er een pletwals over heeft gereden en je linkerknie wat geschaafd is, neem dan vooral geen (ik herhaal geen) zware koffer, rugzak en extra zak met een inox emmer mee naar je kot in Antwerpen.

Graag zie ik jullie terug bij de volgende aflevering van ‘Hoe ondergetekende er toch steeds in slaagt om op de meest originele dwaze manieren onderuit te gaan’ .

Ze zijn nog nat, de vloeren.

Het is weer (l)ijs(t)jestijd! Het voor- of nadeel (‘k heb nog niet beslist) van filmwetenschappen te studeren is dat je bij élke film dat je kijkt begint te letten op de technische details en je dingen begint af te vragen als ‘hé, er zitten nogal veel close ups in deze twee scènes, wat zou de regisseur daarmee bedoelen’ of ‘tiens, de kleur rood is nogal prominent aanwezig, wat is daarmee aan de hand?’. Ik beweer daarmee uiteraard niet dat mensen die ‘t niet studeren op zoiets niet zouden letten, ‘t is alleen dat ik, geïndoctrineerd door de UA, het zowaar automatisch doe. Dat even terzijde.

11) Crash **

Deze film hebben we tijdens de eerste les van ‘Literatuur, film en techniek: transport en (tele)communicatie’ (ja, dat is echt een vak) gekeken. Sommige noemen dit Kunst, maar ik reken mezelf daar niet bij. Begrijp me niet verkeerd, ik zie wel de hele versmelting van mens en machine, de dubbelzinnige shots en dergelijke die er achter zitten, maar daarom hoef ik ‘t nog niet goed/kunstig te vinden.

12) Signs ***

Ik had ‘em al eens gezien, maar deze keer was ik er werkelijk door overdonderd. Het lijkt op het eerste zicht alsof het een sf-film is, door de aanwezigheid van aanvallende aliens, maar eigenlijk gaat het over een man die zijn geloof verliest en het weer terugvindt. Dat laatste komt wel door de buitenaardse ventjes, maar is in feite bijzaak. En zo mooi gefilmd! Het gebruik van ramen en deuren als een sterk aanwezige visuele omkadering, om zo bijna tableaux vivants te creëren, en dit minstens 15 (een vage schatting moet ik toegeven) keer gedurende de film: schitterend. Abigail Breslin kon toen al goed acteren voor haar leeftijd, wat ze niet zo lang (in 2006, dus toch al drie jaar) geleden in Little Miss Sunshine nog maar eens bewees.

13) Love Actually ***(*)

Als ik zeg dat deze film me weer voor even in de Liefde (met zo’n mooie grote L) deed geloven, zegt dat wel al genoeg zeker. Vooral ook de manier waarop de verschillende verhaallijnen elkaar overlapten, zodat de verschillende verhoudingen tussen de personages duidelijk werden: dat zie ik graag.

14) Elizabeth: The Golden Age **(*)

15) Vijftv-film **

Geen idee meer hoe de film heet: ‘t ging over een kerel met Gilles de la Tourettesyndroom die koste wat kost leerkracht wou worden en uiteraard gebaseerd op een waargebeurd verhaal (‘t is Vijftv voor iets hé). Niettemin één van de betere van dergelijke producties (ik kan toch niet de hele tijd ‘film’ zeggen hé, er moet wat afwisseling zijn in mijn woordgebruik) die ik al heb gezien.

16) Verdwijnen

17) Leven in Leugen

18) Achter de Spiegel

3 kortfilms waar ik zelf aan heb meegewerkt, dus zou mijn oordeel nog nét iets subjectiever zijn dan anders. Mijn functie? Naast figurant (zoals ongeveer iedereen van de crew) ook nog productieassistentie en creatief team (it’s all in a name) en catering (wat eigenlijk overeenkwam met één keer pizza bestellen). Gezellige tijden.

19) Star Wars: Episode IV – A New Hope ****

20) Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back ****

Star Wars heeft mij voor een deel opgevoed. Star Wars, Mad Max en De Laatste Eenhoorn. Explains a lot, doesn’t it.

21) Hellboy II: The Golden Army ***

Ik wou dat ik voor een dag in de hersenkronkels van Guillermo del Toro kon wonen, de fantasie van die man is echt eindeloos. Laat die nu geheel niet toevallig The Hobbit aan het verfilmen zijn! En daar komt Smaug in voor! En ik ben veel te enthousiast op dit moment!

22) Twilight

Aan deze film ga ik ‘n volledige post wijden and it ain’t gonna be pretty.

En ja, ik ben nog steeds addicted aan series, hoewel ik de slechtste er nu wel heb uitgesnoeid. Bones kijk ik wel met enige regelmaat, maar het laatste seizoen erg ik me steeds meer aan de zogenaamde sociale handicap van Dr. Brennan. Haar achtergrondverhaal? Op haar vijftiende moet ze naar pleegouders omdat haar eigen ouders criminelen zijn en op de vlucht slaan (hoewel ze dat pas als volwassene te weten komt). Sindsdien heeft ze zich volledig op de wetenschappen gestort, heeft forensische antropologie gestudeerd aan een respectabele universiteit en daarmee ook al haar social skills verloren. Yeah right. Op mijn vijftiende was het grootste gedeelte van mijn persoonlijkheid al gevormd. Een traumatische gebeurtenis kan heus wel een grote impact hebben, maar zo groot? De schrijvers van de serie doen soms té hard hun best om een duidelijke tweedeling te maken tussen de empathische, op buikgevoel vertrouwende Seeley Booth en de puur rationele Bones, wat ten koste gaat van de personagepsychologie. Of hoe de beste stuurlui aan wal staan. Nieuwkomer tussen de series is Joss Whedons Dollhouse. Eliza Dushku speelt Echo, één van de dolls, mensen waarbij de eigen persoonlijkheid volledig is gewist, zodat deze met een imprint kan ingevuld naargelang de opdracht die ze moeten vervullen. Tot nu toe ben ik niet overdonderd, maar er zit zeker wel belofte in. En dan.. Firefly, toch wel niet van diezelfde Joss Whedon. Na alle afleveringen voor de tweede keer te hebben gekeken, moet ik mijn mening herzien: ik vind de serie zelfs nog béter dan vorige keer, en toen was ik al extatisch. Of hoe het onbegrijpbaar is dat ‘n dergelijke serie na slechts 14 (uitgezonden) afleveringen wordt gecanceled. Maar tot zover de beeldbuis, ‘t is vooral de papieren wereld waar ik de laatste paar weken in heb vertoefd.

10) Raymond E. Feist – The Riftwar Saga 1: Magician **** Fictie – Engels

11) Alan Moore – Watchmen ***** Graphic Novel – Engels

12) Raymond E. Feist – De Saga van de Oorlog van de Grote Scheuring 2: Zilverdoorn ***(*) Fictie – Nederlands

Qua uitgebreide vertaling kan de Nederlandse titel wel tellen.

13) Raymond E. Feist  – TRS 3: Duisternis over Sethanon *** Fictie – Nederlands

14) Raymond E. Feist  – TRS 4: Prins van den Bloede *** (*) Fictie – Nederlands

17) Fiona MacIntosh – De Beproeving deel 1: Het verraad **(*) Fictie – Nederlands

18) Fiona MacIntosh – De Beproeving deel 2: De wraak *** Fictie – Nederlands

19) Fiona MacIntosh – De Beproeving deel 3: Eindbestemming ** Fictie – Nederlands

Misschien komt het omdat mijn verwachtingen na De Bezieling zo hooggespannen waren, dat deze trilogie zo’n teleurstelling was, vooral het laatste boek met de ontknoping. Erg jammer.

Mijn theatritis niveau is een beetje gestegen deze laatste maand. Zo ging ik naar kReon *** van Theater Zuidpool kijken. ‘ k Vond het  goed gebracht maar ben ietwat tegen niet functioneel naakt op de scène (ja, uiteraard zit er een diepere betekenis daarachter, maar toch). Vooral de acteerprestatie van Jan Bijvoet als een Oedipus die evolueerde van een zelfzekere heerser naar een dementerende, geesteszieke en gebroken man was ronduit schitterend. In het Paleis woonde ik samen met cultuurpartner in crime A. een voorstelling van Het Eenzame Beest bij. Na twee dagen ben ik nog steeds niet zeker wat ik er van vind. I’ll let you know when I do.

In de reeks hoe ik mezelf doof maak beleefde ik, wederom samen met A., één van de beste avonden van het jaar op ‘t bescheiden folkbal in het CC van Dilsen. Zo’n avonden mogen er van mij meer komen. En onder het motto ‘Uitstellen is voor watjes’ ga ik dinsdag naar ‘n boombal in Gent. Vree wijs vind ik dat.

Tot slot (proficiat als je tot hier bent geraakt, de boterhammen met speculaaspasta zijn nog steeds in de uitverkoop) kort korter kortst over de musea slash andere culturele uitspattingen (ik ga echt helemaal om in mijn lijstjes, dat is duidelijk).

1) Nacht van de Geschiedenis @ Huis Baeyens ********

Kwestie lichtelijk te overdrijven, maar toch dicht genoeg bij de waarheid te blijven. De richting Bachelor in de Theaterkostuum klinkt zo ontzettend aanlokkelijk..

2) Museum van Natuurwetenschappen – Galerij van de Evolutie ***

Prachtig gebouw toch wel, maar ik krijg nu eenmaal de kriebels van na te denken over dingen als ‘50 miljoen jaar geleden leefde beestje X op de bodem van de oceaan’.

Dat was het dan lieve kijkbuiskindertjes, but remember: Darth Vader is watching you.

Again

(Fantasy) lezen is veruit (voor mij dan toch) de meest werkende vorm van escapisme, waar ik me tijdens deze paasvakantie dan ook gretig in heb verloren. En ‘t stemmetje in mijn hoofd dat me vertelt dat ik moet studeren, niet alles uitstellen, er iets van maken? Dat is immer aanwezig, maar de laatste zes jaar klinkt het nogal monotoon en is het eenvoudiger om het geruis te negeren. Ook tijdens de twee weken: stage, Museum van de Natuurwetenschappen (wat een wicked gebouw), lopen (gisteren 30′ met 1′ wandelen, hell yeah), kReon van Theater Zuidpool, verjaardagsfeesje met gezellige mensen, in de zon zitten (gecombineerd met het lezen), folkbal (zo geweldig: over anderhalve week opnieuw), Dollhouse. (today) Uitgebreidheid is not my middle name.

Moscou verovert Hollywood.

Maar zie ne keer hoe wijs! Aanrijding in Moscou staat tussen al die Amerikaanse films op de site van Apple! ‘t Wordt dus dringend tijd dat ik ‘em zelf ga kijken.

In ander filmgerelateerd nieuws: eergisteren was Love Actually te zien op die ene zender. ‘k Had er in feite niet al te veel van verwacht, om niet te zeggen dat ik al een boek naast me had liggen met de intentie na het eerste kwartier daar in verder te lezen. Maar damn! Zo’n schitterende feelgood movie, zoals ze er te weinig maken. Een heruitvinding van de romantische komedie! Zo kan ik nog wel een tijdje op mijn meest lyrische doorgaan, maar de zon schijnt en ik ga zo wat in de tuin zitten, maar laat het niettemin geweten zijn dat ik ‘t echt een aangename verrassing vond. Vooral die scène, waarin Sam uitlegt waarom hij zich zo slecht voelt. Maar ook the real agony of unrequited love:

Of die scène in de luchthaven, bleiten dat ik deed.

Ja, ik geef het toe. Soms ben ik een echt wijf.

Does that answer your questions, doctor?

“I sat on the bed.

I looked at the Rorschach blot.

I tried to pretend it looked like a spreading tree, shadows pooled beneath it, but it didn’t.

It looked more like a dead cat I once found, the fat, glistening grubs writhing blindly, squirming over each other, frantically tunneling away from the light.

But even that is avoiding the real horror.

The horror is this: in the end, it is simply a picture of empty meaningless blackness.

We are alone.

There is nothing else.”

Moore, Alan & Gibbons, Dave, Watchmen. NY, 1986, VI – 28.

Kippenvel, kiekenvel, mierentietjes, spasmodermie. What’s in a name. Maar een uur na het lezen van dat hoofdstuk weigeren de haartjes in mijn nek nog steeds de warmte van mijn trui op te zoeken.