hivernale

Dinsdag is de dag in de week waar ik naar uitkijk. Geschiedenis van de Middeleeuwen. Omdat ik dan, zo nu en dan, en volledig stiekem naar Pretty Boy kan kijken zonder gezien te worden. Zal ik het aandurven om vrijdag iets tegen hem te zeggen? God, ik voel me terug 13. And I kinda like it.

Dindsdagavond jongstleden was er ’s avonds de soirée van Klio. Uitgedost in mijn zwierigste jurk (qué palabara holandesa) vertrok ik met een wolk jongens naar de Markies. H. liet me ter plaatse weten dat ik Pretty Boy net had gemist, wat mijn avond niet kon verknallen. Gedragen door de muziek uit dien tijd zwierde ik, geleid door P. doorheen de zaal. De jenever was een kwartier na onze aankomst volledig op (wij zijn onschuldig!). Heartbreaker gedroeg zich zoals steeds, waardoor mijn afkeer van het verstand weer ‘n graadje toenam.

Gisteren was dan het Sinterklaasfeesje van de gang. Gezelligheid troef & een best aardig cadeau. Een adequaat antwoord voor meneer B. hebben we nog steeds niet kunnen vinden. Käse flips von Crusti Croc konden uiteraard niet ontbreken, en de Sint vulde deze morgen met schoentje met lekkers.