hivernale

Het is zondag, het regent, ik heb de was al gedaan (ook met de hand en dat ging best goed, mijn enige vrees is dat als ik met desbetreffende kleren in de regen terecht kom ik ga beginnen te schuimen, wegens slechts uitgespoeld) en ik heb al enkele dagen geen update gegeven vanuit Cádiz, wat uiteraard betekent dat deze post extra lang gaat zijn, met extra veel foto’s en extra veel fun! Of hoe ik als één of andere slechte reclamespot kan klinken. Om even het verhaaltje van de vorige keer over het verkrijgen van de bibliotheekkaart af te sluiten: het is me gelukt! Ik heb twee boeken en twee DVD’s kunnen uitlenen, hoewel ik sterk betwijfel of de bibliothecaris me het eigenlijk wel had mogen meegeven, aangezien ik nog steeds niemand heb om dat papier te ondertekenen. Maar de DVD’s kreeg ik gratis mee, dus ik ga niet twijfelen aan de illiciteit ervan, vooral niet omdat ‘t volledig gratis is!

Wat ik ook even wil melden, is dat ik mijn foto’s niet langer op flickr deponeer, omdat je als niet-betalend lid maar heel beperkt foto’s er op kan plaatsen. Ik ben dus nu overgeschakeld op photobucket, maar Gosia heeft me kennis laten maken met nog een ander interessant programma, wat zowel on als offline gebruikt kan worden, maar dat moet ik eerst nog wat uitzoeken.

Deze week zijn de eerste lessen begonnen. Ofja ‘lessen’, een halfuurtje uitleg door de prof over wat het vak inhoudt. Sommige vakken werden zelfs helemaal niet gegeven en wij (de lesvolgende Erasmusstudenten) begrepen niet zo goed welk mechanisme er achter zat, tot dat een vriendelijke prof van Engels ons vertelde dat enkel de verplichte vakken werden gegeven, en nog niet eens van elk jaar of elke richting. Kwestie moeilijk te doen dus. Of ik ondertussen al heb beslist welke vakken ik ga volgen? Ongeveer wel ja, namelijk deze:

1) Historia de américa latina contemporánea. M.a.w.: de geschiedenis van hedendaags Latijns Amerika. Daar heb ik nog geen les van gevolgd, maar staat zeker op ‘t programma.
2) Literatura hispanoamericana II. It’s all in the name.
3) Textos dramáticos y espectáculo. Dingen met theateranalyse en toneelstukken en aanverwanten.
4) Literatura española y Cine. Mijn hele richting in één vak, dat moet ik toch gewoon volgen.

Dat zijn de zekere vakken, over de rest wordt nog getwijfeld maar wordt binnen de eerstkomende drie dagen beslist, omdat anders mijn papierwerk op geen enkele manier op tijd in Belgenland geraakt. De uitleg van de proffen viel over het algemeen wel goed te volgen, hoewel je de Andalusiërs gerust mag beschouwen als zijnde de West-Vlamingen van Spanje (thanks to Caroline, voor deze toch wel zeer juiste vergelijking), dat ingeslik van letters en verandering van klanken, manman!

Zoals ik reeds vermeld heb, is er bij ons op kot een hondje, met de lichtelijk amusante naam Oto. Op de volgende foto lijkt het of ik ‘em aan het wurgen ben, maar dat is echt niet zo!

Dat is trouwens de kamer van de Poolse kotgenotes, van de mijne heb ik nog steeds geen foto’s gemaakt -shame on me.

Het groepje Belgen in Cádiz werd begin deze week ook uitgebreid met twee West-Vlaamse deernes (ik leen deze term met plezier van een andere Antwerpse Erasmusstudente die vorig jaar ook enkele West-Vlaamse gevallen tegenkwam). Uiteraard werd er gesocialized, zittend op één van de vele pleintjes die je overal tegenkomt in deze parel van ‘t zuiden. Dan zit je daar gezellig op ‘t terras van een café met een zeer onvriendelijke dienster, kruipt daar plotseling een beestje uit een spleet in de muur. Wat zeg ik beestje, een monster was het ja!

Wij noemden het uiteraard ‘die vieze kakkerlak’, maar blijkt eigenlijk dat hier in Cádiz een soort krekelplaag is, en dit kan best één van die grillos geweest zijn. Oh biologen onder ons, verlos ons met een antwoord! Tot die dag komt, blijft het ‘dat vieze beest’. De normaal geziene vete tussen Limburg en West/Oost-Vlaanderen werd volledig vergeten toen één van de deernes de opmerking gaf dat mijn haar echt beirelang is (vertaling: heel erg lang), wat door mij uiteraard met ‘n smile werd ontvangen.

Woensdag was dé dag waarop wij allen (zijnde: het beperkte aantal Erasmusstudenten dat ik tot nu toe ken) naar hadden uitgekeken: het eerste Erasmusfeesje, meer bepaald in bar Nahu! De muziek was een mix van aanvaardbaar tot goed tot dansbaar tot niet het vermelden waard. Hoewel ik in vele foto’s iets te drinken in mijn handen klem, ben ik nog niet aan het evolueren tot een alcoholiste, ik geniet en drink met mate (of hoe het eigenlijk tot verloren zaak is om mensen van zo’n zaken te overtuigen).

Het is duidelijk te zien dat ‘t die twee van de unief van ‘t Stad zijn.

Aanschouw: de drie meisjes van el numero cinco. Aga, de deze en Gosia. Wat toch wel het vermelden waard is dat het echt schatten van chicas zijn. Het is altijd afwachten met kotgenoten hoe het gaat meevallen, maar tot nu toe gaat het meer dan goed, de sfeer zit er écht wel in. ‘t Is van chance hebben hé.

Ikzelve samen met Katalina (als ik me niet vergis, ‘t is ongelooflijk hoeveel mensen hun naam met ‘Kat/r’ beginnen), een Hongaarse Erasmusstudente. Zoals je kan zien, kregen we allemaal een badge met de overeenstemmende driekleur (in het Belgische geval) er op afgebeeld. Uiteraard leidde dit tot uitroepen als: ‘Hé, nog een Belg!’ De meest vertegenwoordigde natie lijkt toch wel la France te zijn, vertelde een Franse studente mij, een 40tal studeren er momenteel in deze havenstad.

Hier heeft een extra Poolse nummer vijf vervoegd voor de foto. Onze twee Poolsen zijn trouwens ENORM sportief, ik voel me er bijna (bijna) schuldig door. Zowat elke dag aerobic en lopen en allerlei toestanden. Aga (de meest rechtse) is trouwens een internationale karatebeoefenaarster, kwestie dat ik altijd beschermd ben. En ook (en dit zeg ik niet om te lachen met hen of iets dergelijks) is poetsen iets genetisch in Polen, want dan doen ze écht veel, iets waar ik uiteraard niet over klaag. Ondertussen is er wel al een hoehetappartamentzuiverhouden-schema opgesteld, door ondergetekende en met behulp van vele fluostiften.

Gedurende de volgende dagen is er niets uitgesproken gebeurd, behalve dat ik vétstrakke nieuwe schoenen heb gekocht (I know, ik kon er niet aan weerstaan), ik zelf al verschillende machines was heb gedaan, opgehangen en opgeplooid (nu ben ik daar nog enthousiast over, maar ik denk niet dat dat nog érg lang gaat duren), een eerste laatavondgesprek met alle kotgenoten (ook Hector, die naast een grafisch ontwerper ook een striptekenaar is, how cool is that), het feit dat ik bijna twee uur heb rondgefietst in het nieuwe stadsgedeelte op zoek naar de windsurfclub terwijl het donker was en die geschifte Spaanse wegpiraten me 20 keer bijna van de weg maaiden -of zo leek het toch voor mij- en met melancholie teruggedacht aan Disneyfilms door Tom en mezelf en bijgevolg ook uit volle borst meegezongen, zoals het volgende lied (jaja, ik wil gewoon de video insert functie nog eens gebruiken, sue me).

Maar omdat iedereen zijn sportieve buien heeft, zijn we gisteren met het hele kot (uitgezonderd mister H.) gaan frisbeeën op playa Santa María (waar we uiteraard nog verschillende keren zijn gaan zwemmen, maar dat is ondertussen al zo gewoon dat ik het niet meer als uitzonderlijk nieuws beschouw) samen met enkele Poolse jongemannen uit Córdoba die geen Spaans spraken (ahnee, want dan moesten ze daar les voor gaan volgen, en wel tot drie keer per week, stel je voor! -you get the point), zelfs onze Poolse meisjes ergerden zich ‘n beetje aan hen, en beaamden mijn opmerking dat zo’n type jongemannen een verkeerd beeld van de Poolse jeugd de wereld in stuurt. Maar terug gekomen op het frisbeeën: amai, dat ‘t nog geen Olympische sport is, verbaast me enorm. Zo’n fun dat dat is, niet te doen!

Foto’s als deze verklaren volledig waar al die UFO meldingen vandaan komen. De hele dag was het weer trouwens maar bedenkelijk geweest, maar tegen de avond, zoals te zien, was het nog goed opgeklaard om een redelijk mooie zonsondergang aan ons voor te schotelen (hihi). Uiteindelijk hebben we más o menos twee uur gesport, en trots dat ik ben! Toen we weer naar huis wandelden, viel het op hoeveel straatkatten er eigenlijk zijn. Het vreemde is dat je ze overdag niet tegenkomt, maar om tien uur zaten ze wat samengetroept op de dijk te maanbaden. In het heengaan waren Tom en ik er ook eentje tegengekomen, maar toen dacht ik nog dat ‘t een hermelijn of aanverwant beest was.

Geef toe, dat is nu niet echt een plaats waar je verwacht dat een straatkat zijn dagen doorbrengt. Op de achtergrond zie je trouwens de twee golfbrekers die playa Santa María omhelzen, en daar nog verder achter ligt playa Victoria, waar ik nog niet naar toe ben gewandeld wegens nét te ver.

Gisteravond was het dan tijd voor nog wat quality bonding time met alle inwonenden. Tot half drie ’s nachts (ik stond zelf helemaal versteld van het tijdstip) hebben we Hints gespeeld, eerst met de bedoeling om woorden in het Spaans uit te beelden, maar uiteindelijk evolueerde het tot allerlei soorten films uitbeelden en raden, en al zeg ik het zelf, we waren er kickass in en het hele gedoe ging vergezeld met heel wat lachbuien.

Of hoe het leven hier in Cádiz best wel zalig is.

In het verhaal ‘Ik versus het systeem’ presenteer ik: mijn overwinning! Aangezien er vele systemen bestaan zal ik de victorie even verduidelijken. Zoals je weet of niet weet en bij deze bijgevolg wel, ben ik nog al een leesbeest/boekenwurm/ander literair dier. Vorige week ging ik dan ook meteen op zoek naar la biblioteca municipal en wonder boven wonder stond er op mijn kaart van Cádiz het symbool van een boek, verwijzend naar de bibliotheek uiteraard. Vol goede moed trok ik niet mijn stoutste schoenen, maar wel mijn sandalen (toen scheen de zon nog in Cádiz, in tegenstelling tot het regenachtig gedoe van vandaag) aan. Zoals te verwachten viel, was de bibliotheek dicht in de namiddag (ter verduidelijking: de middag in Spanje begint om 14h).  Er was nog geen paniek op de boerderij, de volgende dag werd wedergekeerd. Een vriendelijke Spaanse bibliothecaris legde mij de procedure uit: aangezien ik geen vaste residentie heb in Spanje (nog niet in ieder geval), heb ik het nummer van de bibliotheekkaart van een échte inwoner nodig om mijn kaart te kunnen bekomen. Maar, zei die vriendelijke meneer, je moet gewoon op de universiteit aan iemand vragen, aan een professor of andere student, voor dat nummer en dan is dat in orde. Nog steeds geen bibliotheekkaart dus. Maar, in volle overtuiging dat nu eenmaal iedereen een bibliotheekpasje bezit, vroeg ik aan meneertje Catalaan, ook wel gekend als Hector de kotgenoot, zijn nummer. Keek die me even bedenkelijk aan en deelde me mee dat hij jammer genoeg geen pasje heeft. Bibliotheek 1 – Hivernale 0. Ah, maar volgende week (vandaag dus) beginnen toch de lessen, en ik ga gewoon even bij het secretariaat en dat is ‘t zo gefixt, stelde het logische deel van mijn brein het leesgedeelte gerust. De eerste dag van ‘t academische jaar brak aan en bijgevolg ging ik, nog steeds vol goede moed en vertrouwen in ‘t systeem, naar het secretariaat en legde daar in het Spaans mijn situatie uit en liet, de hoop weerspiegeld in mijn oceaan(echt!)-kleurige ogen, het te ondertekenen papier zien aan een even vriendelijke, maar iets minder oogstrelende, Spaanse meneer. Die keek me niet langer bedenkelijk aan, maar eerder alsof ik een halfuurtje geland was met één van die platillos volantes en met dat papier toestemming vroeg om mijn ovni (objeto volador no identificado) op het binnenplein van het faculteitsgebouw te parkeren omdat ik mijn parkeerschijf vergeten was. Bibliotheek 2 – Hivernale 0. Na wat introductielessen (waarover later meer) ben ik dan maar terug naar de bibliotheek gefietst. Daar zat weer dezelfde Spaanse bibliothecaris als de vorige keer, en met voldoende gevoel voor dramatiek deelde ik hem mee dat het secretariaat dacht dat ik mijn vliegende schotel verkeerd had geparkeerd en mijn beperkte Spaanse kennissen blijkbaar geen behoefte hebben aan leesvoer. Met medelijden te bespeuren in zijn lichaamstaal bekende hij dat hij onmogelijk de regels kon omzeilen en dat iemand die niet in Spanje woont, echt wel ‘n Spaans persoon nodig heeft om voor hem/haar garant te staan. Het einde van de wedstrijd kwam in zicht en het leek er op dat de Bibliotheek met ‘n mooie voorsprong zou winnen (ik ben eigenlijk niet zo erg te vinden voor sportvergelijkingen en al helemaal niet met zoiets als ‘den voetbal’, maar het doel heiligt de middelen in dit geval), maar wat een anticlimax verscheen daar vanuit het niets! Señor bibliothecaris besliste om me dan toch een bibliotheekkaart aan te maken, zolang ik er maar voor zorgde dat ik iemand probeerde te vinden die dat ene papier voor me wou invullen. Vrijdag mag ik ‘em (de bibliotheekkaart, voor alle duidelijkheid) gaan uithalen. Nu kan ik alleen maar hopen en bidden tot het spaghettimonster dat ze enige boeken van Philip Pullman bezitten, zodat ik eindelijk weet hoe de ‘His Dark Materials trilogy’ eindigt, want geloof me of niet: ik heb aan wikipedi4 kunnen weerstaan!

Zoals steeds: stay tuned for más adventuras!

Overmorgen begint de herfst, een seizoen dat geassocieerd wordt met vallende bladeren, de eerste koude die je onverwacht bespringt, en vooral veel regen. Niets van dit alles in Cádiz! Het is hier nog steeds warmer dan 30°C, de oceaan is heerlijk om in af te koelen en het strand met uitzicht adembenemend om op te drogen. Ja, het is reeds aan het gebeuren: Antwerpen zal zijn plaatsje van Stad moeten delen met deze zuiderse parel. Tot zover deze waarschijnlijk nog wederkerende lofzang, want niet alles is rozen en maneschijn (ahnee, want de zon schijnt hier volop) in de oudste stad van West-Europa. Zo zijn er hier minsten 20 tiendas orientales, bij ons beter gekend als Indische winkeltjes. Zoals wel geweten, heb ik daar nogal een zwak voor, en welk normaal (nee, laat die commentaar maar achterwege) kan daar nu aan weerstaan? Nu, om hier al een week te zijn heb ik me érg goed ingehouden. Sinds vandaag ben ik een rok en een sjaal/hoofddoek rijker, foto’s zullen ongetwijfeld wel verschijnen. Tot zover dus ook deze fashion alert.

Gisteren is de groep Belgische Erasmusstudenten weer aangevuld met een nieuwe studente (hiphoi) van de Leuvense universiteit (ze kan er ook niks aan doen hé). Als kennismaking gingen de nu Vier Belgen een broodje eten. Met broodje bedoelden ze in deze welbepaalde eettent een broodje met een stuk chocolade (hmm) en chips als side dish (hé?). Raar volkje die Spanjaarden. En klein, en dat is geen gezever.

En wat doe ik zoal naast winkelen in Indische winkeltjes? Op het strand liggen/in de zee zwemmen met de kotgenoten natuurlijk! En waar je heen gaat:

Moet je ook van terugkomen:

In deze foto zijn te zien: Tom, Goisha Gosia (Poolse kotgenote 1) en Aga (Poolse kotgenote 2) op de dijk en een palmboom die ook per sé op de foto wou staan.

En aangezien we zelf ook af en toe eens op de foto moeten:

Voor alle duidelijkheid: ik had een natte bikini aan (vandaar dat mijn bloesje op sommige plaatsen donkerder is) en mijn benen staan normaal gezien wel in de natuurlijke houding, maar daar hadden ze precies op het fotomoment geen zin meer in.

Even een beetje geografie meegeven: Cádiz bestaat uit een oud stadsgedeelte en een nieuw gedeelte. In het oude gedeelte (waar ik dus ook mijn kot heb) zijn er vele oude, historische gebouwen en een nog bestaande stadsmuur. Maar wat is een muur nu zonder poort?

Et voilà, daar verscheen een poort! Een betere foto zit er in toekomst ongetwijfeld in.

Wat ik nog moest vermelden i.v.m. mijn winkeltocht van de vroege namiddag:

1) Er bestaat een boekenwinkel met onverwachte boeken (oké, meestal kom je in een boekenwinkel altijd wel een onverwacht boek tegen, maar toch). Harry Potter bijvoorbeeld! En de verhalen van Lovecraft gebundeld in twee volumes!

2) Ik heb ingeschreven om Yoga te gaan doen, en het begint 1 oktober, dus over anderhalve week. Yeah!

Na al deze spannende avonturen is het meer dan logisch dat een mens wel eens honger krijgt. Aangezien de vorige dagen hebben bewezen dat Kok L. en Hulpkok T. goed kunnen samenwerken, werd dit wederom in de praktijk omgezet. Deze keer was het hamburgers (in de pan uiteraard) met provençaalse kruiden, patatjes, gekookte worteltjes en een mix van ajuintjes, janjonnetjes (heb je ‘em?) en paprika, naar eigen smaak gekruid. En T. zag dat het goed was.

Toen ik net de kamer van Poolse meisjes passeerde, waren zij volop bezig met aerobic, m.b.v. een ventje op hun laptopscherm en ik werd meteen uitgenodigd om hen te vervoegen. Wat jammer dat ik me nét had gedoucht (echt!), maar morgen ga ik deelnemen! Ik voel het, dit zuiderse klimaat gaat me nog omtoveren in Sporty Spice.

Om af te sluiten toch één van de betere namen van cafés die ik hier al ben tegengekomen.

En met dat gezegd zijnde, ga ik eens wat foto’s ophangen, want met dat drukke schema van zonnen, zwemmen, langs winkeltjes struinen en cafés bezoeken heb ik daar nog geen tijd voor gehad.

Leven zonder voedsel wordt na enkele dagen/weken toch wel problematisch, dus hadden T. en ik het toch wel erg lumineuze idee om in de Carrefour te gaan winkelen op maandag. Nadat ik ’s morgens de lokale middenstand een beetje rijker had gemaakt om te kunnen voorzien in mijn ontbijt, begonnen we aan de tocht naar de supermercado. Als twee mensen met een geschiedenis in jeugdbewegingen en kampen, slaagden we er in om de eindbestemming te bereiken zonder aangevallen te zien door krokodillen of kakkerlakken. Kakkerlakken zijn er niet in Spanje is misschien je eerste reactie, maar laat je niet misleiden! Tijdens de eerste verkennende avondwandeling viel zo’n beeste me met volle kracht aan! Oké, ik kwam misschien gewoon in zijn vliegroute, maar dan nog. En oké, ik weet niet of het wel echt kakkerlakken zijn, want het was een zwart beest van ‘n viertal centimer lang, maar Wikipedia vertelt me net dat er ongeveer 4000 soorten kakkerlakken zijn, dus was het er waarschijnlijk wel één. Allemaal in koor: eikebah! Maar genoeg over de plaatselijke fauna. Na een eerste hamstering van de belangrijkste levensonderhoudende producten, kreeg ik in de namiddag de kans om mijn Spaanse telefoongesprekken te oefenen. Caroline was namelijk naarstig op zoek naar een kot en ik was de secretaresse van dienst. Dat we daarvoor een mooi stukje strand hadden gekozen en af en toe eens naar de zee slenterden en weer terug is uiteraard compleet bijzaak. Dat we in een levende versie van Pleeboy waren terechtgekomen was wel ietwat bevreemdend, maar kon ons niet van ‘t hoofddoel afleiden. Na vele -vele- ‘hola, soy una estudiante de Erasmo y una amiga mía busca una habitación’ waren er toch nog één of twee kamers vrij die interessant genoeg waren, maar dat was allemaal avondmuziek. De blauwheid van de zee en de lucht en het samenspel er van is trouwens een plezier om te aanschouwen. Aan de scheve horizon moest ik ook  wennen, wat dat kan wel bijdragen aan het gevoel van duizeligheid. ‘t Zal te maken met het feit dat ze van hieruit naar de Nieuwe Wereld vertrokken. Of hoe je een excuus kan verzinnen voor een scheefgetrokken foto.

En omdat ik jou, lezer van deze post, niet langer in spanning wil laten wachten over wie deze in Leuven studerende andere Belgische wel zou kunnen zijn, presenteer ik een foto van een Spaanse omwalling, de zee, de lucht en twee Belgen.

Vanwege het bezitten van XX chromosomen, konden we er niet aan weerstaan een eerste keer een verkennende winkelronde te ondernemen.

’s Avonds kwam deze zelfde C. vol vreugde (bam een alliteratieke ertussen) melden dat ze een kot had gevonden en werd er overgegaan toch een toch wel typerende Erasmusactiviteit: samen koken! Om vooral niet te Belgisch te doen, maakten we maar worstjes met gekookte aardappelen en tomatrika’s (zeg nu niet dat je niet weet wat dat is?!) Dat T. geen leek is in de keuken bewees hij door klaar en duidelijk uit te leggen hoe je nu eigenlijk zo’n kookpot op de juiste manier moet vasthouden.

Vele mopjes en geafwas later waagden we ons aan een andere typische Erasmusactiviteit.

Drie Belgen kwamen een Iers café binnen en zegt de eerste tegen de tweede: ‘wat gaat gij eigenlijk drinken?’ Zegt die tweede: ‘Een guinness natuurlijk!’

Gaan die Drie Belgen (dat klinkt bijna als één of andere popgroep) naar het Woodstockcafé en drinken twee een Hoegaarden met ijs. Excuseer?

En toen was het toch wel niet tijd om de oogjes dicht te doen? Stay tuned voor de volgende aflevering in ‘Leni verovert Cádiz’ met meer zon, meer zwemmen in de zee, en blaren!