hivernale

Een les die onverwacht wegvalt, is altijd een leuke verrassing. Zo heb ik een klein uurtje de tijd om hier wat langverwacht gezever te plaatsen. Even erbij vermelden dat ik al schrijvend op het terras zit. De zon is wel al bijna achter de muur van één van omliggende huizen verdwenen, wat niet betekent dat het niet even zalig is om hier een poosje te verblijven. Er was zelfs al bijna burenruzie ontstaan omwille van het terras, maar zoals zo vaak ging het allemaal om één groot misverstand.

Wat is er ondertussen al allemaal gebeurd in Cádiz? Een heleboel, dat kan ik je al op voorhand meedelen. Zo hadden we twee of drie weken geleden (de tijd lijkt hier anders te werken dan in België, vooral omdat ik in het weekend niet naar huis keer en er daarom een zekere structuur die er anders was, ontbreekt) een vrije dag bij de universiteit omwille van één of andere patroonheilige. Goede student als ik ben, had ik me er natuurlijk niet te veel bij afgevraagd en dankbaar dit extra dagje rondstruinen in Cádiz aangenomen. Tot opeens ’s avonds, al zittend op mijn kamertje, een zeer sterke wierookgeur me tegemoet kwam. Ik riep de Poolse meisjes erbij, en bleek er toch wel niet een processie door onze straat te trekken, met een toch wel redelijk indrukwekkend beeld, rondgedragen door enkele mannen.

Oké ja, eigenlijk wist ik goed genoeg dat er een dergelijke processie langs mijn raam ging passeren, maar dat zou toch heel wat minder hebben bijgedragen tot de spanning?

Wat is Erasmus zonder de bijhorende feesjes (verplicht zonder -t- in mijn woordenboek)? Juist, nada. Zo wordt er wel regelmatig naar Nahu gegaan om een danske te placeren. ‘t Is nu niet echt een bar die ik als stamcafé zou willen hebben, maar klagen is voor Nargles. Scheve foto’s kunnen bij zo’n momenten uiteraard niet ontbreken.

Zo kunnen jullie allen een eerste blik werpen op Heleen, ook één van de Leuvense (hierop maak ik dezelfde vertrouwde ‘beweging’ als Craig Ferguson bij de vermelding van NBC -remember: ‘t is maar om te lachen hé-) studenten die ook  la belleza van Cádiz hebben ontdekt.

Feesjes en processies zijn wel goed als randopvulling, maar het échte werk, dat is toch iets anders. Daarom werd er dan ook besloten om een roadtrip te ondernemen doorheen de provincie Cádiz, de meeste zuidwestelijke provincie van Andalucía. Aangezien het onmogelijk is om àl mijn foto’s in één blogpost te rammen, verwijs ik jou, de lezer van dit stukje weledel gezever, door naar mijn photobucketgedoe, waar ik voorlopig nog mijn foto’s virtueel opsla.

Maar, de roadtrip. Ge-wél-dig. Voor iedereen die ‘t volgende gesprek herkent:

‘tiens schat, waar zouden we dit jaar eens op vakantie gaan’
-’goh, ik weet het niet. Er is een nieuw ijssalon geopend in Oostende?’

STOP daar maar onmiddellijk en ga gewoonweg naar het Zuiden. Nee, ik word niet betaald (I wish) om reclame te maken voor deze streek, wat alleen maar mijn mening ten goede komt uiteraard! Of hoe ik ook slechte redeneringen maak. Maar de roadtrip! Die uitzichten, die stadjes, die natuur! Hier volgt een kleine reeks indrukken die ik mocht beleven en waarvan ik jou, lieve lezer, uiteraard niet van wil onthouden.

De auto waarmee we de trip ondernamen, en die het heeft overleefd, hoewel iets vuiler dan in ‘t begin.

Verboden voor gehandicapten in Arcos de la Frontera! Euhm, wablieft?

Wat is een roadtrip zonder ruïnes, helemaal niks ja!

Die uitzichten toch, increíble.

Vejer de la Frontera op een heuveltop. Prachtig stadje toch wel.

De andere Reisgenoten, hoewel we nooit met negen waren (even een culturele verwijzing aldaar). Een toffe dag was het wel ja.

Ik wil trouwens ook vermelden dat ik hier qua koken erg strak bezig ben. Ik geef toe dat ik hier ook al eens een pizza in de oven heb gestoken, maar tegenover dat staat dat ik ook al aardappelgratin heb gemaakt! En macaroni met hesp- en kaassaus! En vele andere dingen! Even vermelden dat broccoli trouwens een heel dankbare groente is om te bereiden en bovendien supergemakkelijk. Ik wist dat ik ‘t lekker vond voor een reden. De rest van de huishoudelijke taken die mammie anders op zich neemt lukken ook wel redelijk. Hierbij verwijs ik vooral naar het wassen van kleren. Voorlopig (ik zoek instinctief naar een stuk hout om vast te houden) is er nog niets gekrompen, verkleurd of verdwenen. Dat vind ik al een grote overwinning op zich.

Voor zij die denken dat ik enkel omga met de Belgen van hier: niets is minder waar! De Poolse kotgenotes heb ik al enkele keren vermeld, Franse en Duitse ventjes zijn hier niet te ontlopen, maar we houden het niet bij Europa. Bij hierboven afgebeelde Heleen zitten ook enkele Mexicanen op kot, die nooit ontbreken op de feesjes. Zo zochten we op een dag naar wat afwisseling van the usual locations en gingen we naar Bar Cuba, waar ze -eerlijk waar- de beste mojito serveren, van al diegene die ik tot nu toe heb geproefd, wat er uiteraard heel erg weinig zijn. Zoals altijd tegenwoordig, waren ook daar fotocamera’s aanwezig, en bijgevolg ben ik moreel verplicht er één met de wereld te delen.

Te zien zijn: Alejandro, Fabiola (door mij ‘Su Majestad’ gedoopt, vanwege de overeenkomst mijn onze koningin) en die Limburgse.

Dit was vorige week dinsdag (ik breng het nieuws op speedtempo!). Sindsdien ben ik trouw naar mijn lessen geweest, heb mijn taken gemaakt en ook naar de bibliotheek geweest hier, zowel de stedelijke als de provinciale. Want ja hoor, ik heb mijn bibliotheekkaart kunnen verkrijgen dankzij mijn coördinatrice van hier. De aanhouder wint! Of hoe ik even erg cliché kan klinken. Ik had tegen mezelf gezegd dat ik maar één niet-universitair boek zou meebrengen, omdat ik zo al genoeg heb om te lezen, maar ik had het eigenlijk moeten weten dat ik er niet aan zou kunnen weerstan. Zo bracht ik dus de hele Cronicles of Narnia mee (gebonden in één boek weliswaar), Inkheart, On the Road en Order of the Phoenix (ja, die heb ik recent nog gelezen, maar ik had er gewoon zin in, sorry hé). Dat belooft.

Andere activiteiten die er sinds het bibliotheekbezoek zijn gebeurd: een flamenco-optreden, een erasmusfeesje (wat een nieuwigheid), straattheater op la plaza de la Catedral (heel erg indrukwekkend) en lang uitslapen. Jammer genoeg is, door mijn ondertussen wel gekende onhandigheid die ik bij tijden als deze fameus vervloek, mijn fotocamera op de grond gevallen en wil de lens niet meer sluiten of volledig opengaan. Ik denk -en hoop vooral- dat het echt alleen aan de lens ligt er ik de camera hier ergens kan binnenbrengen om te laten herstellen. Een nadeel hiervan is dat ik mijn meest recente foto’s niet op de computer kan uploaden, dus hier zullen jullie even op moeten wachten. Tot zover in de avonturen van ondergetekende in het nog steeds erg zonnige Zuiden (ja, ik vermoed dat het normaal zonder hoofdletter is, maar dit ziet zo veel fancier uit).

—————

Noot van de auteur: de tekst werd geschreven rond 17h en de foto’s naderhand toegevoegd, kwestie de tijdlijn wat in kaart te brengen.

Amai, dan word je om vier uur ’s nachts wakker en lijkt het wel alsof elk moment het hele gebouw gaat instorten. Het waren niet de gigantische eekhoorns van overlaatst, maar de meest luide regenstorm ever. Dan word je om acht uur half en half wakker en hoor je de buurman Tom vloeken en in de weer met een emmer en dweil (zoals later zou blijken stond zijn hele kamer onder water) en vrees je even voor al de spullen die je toevallig op je vloer had achtergelaten. Voorzichtig kruipt één van je voeten daarop van onder de heerlijk warme deken, op zoek naar het belangrijkste: de adapter van je laptop. Na bevestiging dat deze en de omgeving er onmiddellijk in de buurt H2O-vrij is, vlucht je voet zo vlug als ‘ie kan terug naar de veilige Wereld der deken, om dan samen met de rest van het lichaam opnieuw in slaap te vallen. Wanneer tegen elven twaalven (hé, ‘t is weekend voor iets) zelfs de Wereld je niet meer kan verleiden, en ‘t nachtlampje de kamer verlicht en je naar het raam wil wandelen, voel je toch opeens nattigheid. Blijkt dat er tóch water in je kamer staat, maar enkel in het centrum en een niet al te grote plas. De grote houten ramen met het balkonnetje zijn opeens iets minder romantisch en schattig, gelukkig was het geen probleem dat enkele handdoeken niet konden oplossen. Zodoende: het stormt dus ook in Spanje.

En mijn virtuele stem keert weder, en nu iets vlugger dan ervoor. De woensdag van de kot-warmingparty was er nog iets belangrijks gebeurd: het Erasmusontbijt! Met de kotgenoten vertrokken we dan ook ruim *kuch* op tijd naar het indrukwekkende gebouw van de economiefaculteit, waar we plaatsnamen in een soort cinemazaal. Enkele belangrijke personen van de universiteit (lees: rector en toestanden) heetten ons welkom en vertelden ons niks nieuws. Een wenkbrauwoptrekking was de opmerking dat er 1000 Erasmusstudenten studeren aan de verschillende campussen van de universiteit wel waard. Als tussenvoegsel kregen we een flitsend reclamefilmpje te zien over de universiteit van Cádiz, die, buiten het vermelden dat er een James Bond film gedeeltelijk opgenomen is op het strand, nul inhoud had, maar zeker wel geapprecieerd zou zijn door de grafische ontwerpers onder ons.

Hier zie je hoe ik Gosia afleid door iemand een foto laten te nemen en stiekem een koffiekoek wegmoffel. En hoewel de Spanjaarden hier wel hun best doen, de patisserie van hier moet toch fameus onderdoen voor de Belgische bakkers. Nog zoiets! Hier bestaat dus geen brood in de zin van ‘hallo, een grijs dungesneden en een multigranen asjeblieft’. Met veel geluk kan je een wit brood met knoesten van sneetjes ontdekken onder de stokbroden en links van de krakers, wat ik hier dan ook over ‘t algemeen eet. Had ik ‘n keer een granenbroodje ontdekt, rekenen ze daar belachelijk veel geld voor aan. Oh Belgisch brood, u wordt gemist! In de namiddag na het ontbijt en voor de party werd er languit op het strand gelegen en naar de groene boei gezwommen (even een insider daar, geen mopje, want er ligt effectief een groene boei een heel eind in de zee, waar uiteraard bijna elke keer naartoe gezwommen wordt).

Zoals sommige van jullie weten (ja, ik ga ervan uit dat niet alleen mammie mijn blog leest) hou ik er nogal van om me te verkleden, liefst nog in kader van een gala nocturna, fantasy convention of larp toestand. Wat een toeval dat er toch wel niet vorig weekend een ‘Salón de Manga’ plaatsvond in Cádiz en dat mijn kotgenoot Hector een gigantische Dragonball Z fan is!

Voor zij die een beetje verloren zijn bij het concept Manga of Anime: G00gle is je vriend. Ikzelve cosplayde (wat zoveel betekent dat ik me heb verkleed als een personage uit een comic / animation serie -omdat tekenfilm zo infantiel klinkt-) als Misa Amane uit Death Note. Ik denk dat mijn rode appel minstens duuzend keer is gevallen en bijna evenveel keer aangevallen door mister Hector. Uiteraard was ik niet de enige die zo zot was om zich te verkleden. Zo kwam ik er toch wel niet the Joker tegen? Een voetnoot hierbij is dat R. op mijn afscheidsfeestje eigenlijk een angstaanjagendere Joker neerzette, minder overdreven make up in ieder geval. De Spaanse had in ieder geval de houding juist.

De magic trick met het potlood heeft hij jammer genoeg niet overgedaan (voor zij die met een bedenkelijke blik naar hun pennenzak kijken en geen idee hebben wat ‘n potlood nu mis kan doen: kijk de film en wees verlicht!). Iets minder aan het hele avontuur: ik had schoenen geleend van Heleen (een studente uit Leuven), maar dat resulteerde wederom in blaren. Ik leer het ook nooit.

Maar dat alles vergaat in het niets bij het hoogstaande bezoek dat Tom en ik ontvingen uit Sevilla vorig weekend! Niemand minder dan twee andere Antwerpse studenten: Klaartje en Tim! Onze eerste logische activiteit was naar het strand en zwemmen, aangezien de arme Sevillaanse schaapjes geen oceaan in hun achtertuin hebben liggen. Toen we daar van terugkeerden, gebeurde er iets geheel onverwachts te huize Cobos.

Het ongelooflijke is niet zo zeer dat de Poolse meisjes frietjes aan maakten (we konden er zelf niet aan weerstaan), maar ze wouden ze maar één keer bakken! Zo’n heiligschennis konden we natuurlijk niet toestaan en na veel overtuigen zijn dan toch overgegaan tot het voorbakken en afbakken en ze gaven het toe: de frietjes smaakten veel beter! Bewijs nr. 1 dat België de échte frietjesnatie is. Na dit voorgerecht gingen die vier van ‘t Stad voor de eerste keer (in mijn geval toch) paella eten! Waar de kok zijn kruiden had gestoken weet ik niet, maar toch ieder geval niet in mijn paella met zeevruchten, die niet schitterend was, maar ook niet té onsmakelijk om te laten staan.

Als een soort voorgerecht kregen we ook brood en stokjes (wat we niet hadden besteld, maar wel voor moesten betalen, zoek de logica) en er kwam een vervolg op het käseflips von crusticroc-moment, voor de gelukkige personen die dat hebben mogen meemaken.

Het zijn weer die van Antwerpen zeker? Na zo’n overvloedige maaltijd moeten al die calorieën er afgewandeld worden. Zo kwamen we langs vele mooie gebouwen en grote bomen die wel weggewandeld lijken uit Lord of the Rings.

Net buiten beeld stonden 5 gigantische eekhoorns klaar om aan te vallen. Echt waar!

Grote boom, kleine meisjes. De wandeling bracht ons allen vervolgens naar San Sebastian, een fort waar ik bij daglicht eens foto’s van ga maken. Quite impressive.

Zondag (aah, de chronologie) zijn de Sevillaanse schaapjes nog wat op het strand gaan liggen en hebben verder den toerist uitgehangen. Zelf ben ik -als mijn geheugen me niet in de steek laat- een ijsje gaan eten met ‘n groepje Mussen (heb je ‘em), om naderhand de kudde weer te vervoegen (de beeldspraak, waar blijf ik ‘t toch halen).

Omdat random foto’s nu eenmaal dolle pret zijn.

Mijn eigen persoonlijke versie van ‘Waar is Waldo?’ met de immer charmante Gosia op de voorgrond.

Ooooh, ain’t international friendship grand?

En nu ga ik naar het frietenfestijn (oh, alliteratie is my middle name) bij Caroline, in de hoop dat het niet gaat regenen. Want uiteraard heb ik geen jas en geen paraplu ingepakt, ahnee, ik zit toch in Spanje en daar regent het noooit. Yeah right, de mensen die dat beweren moeten toch maar eens afkomen naar Cádiz (als in: bezoek is steeds welkom, behalve in de weekends dat ik in andere steden vertoef)! Ik moet misschien wel ‘n beetje nuanceren: op de bijna vier weken dat ik hier nu ben heeft het misschien drie of vier dagen geregend en voor de rest scheen het zonnetje bij +25°C. Oh ja, ik wrijf het er erg graag in, maar zoals gezien kan worden op de foto’s zit bruin worden er voor mij duidelijk niet in. Ik zal precies altijd de Limburgse Witte blijven.

Aangezien het weeral veel te lang geleden is (meer dan een week, ik zou me moeten schamen) dat ik nog een blogpost de virtuele wereld in stuurde, wordt dat bij deze goedgemaakt door.. nuja, een blogpost te schrijven. Wat is er zoal gebeurd hier in het nog steeds erg Zonnige Zuiden?

Vorige week zijn de lessen dan toch écht begonnen. Het was allemaal wat zoeken welke vakken te volgen, welke lijken interessant genoeg. Wanneer dat obstakel min of meer uit de weg was, moest het ergste nog komen: het papierwerk. Het doel is om het deze week allemaal uit de weg te krijgen, want anders vrees ik dat er confetti van ga maken.

Vorige week maandag ging ik ook nog maar eens bij de Post langs om te gaan kijken of mijn pakketje was aangekomen en ja hoor, er stond een bijna 20kg wegende doos op me te wachten. Mijn eigen krachten kennende, keerde ik eerst terug naar de Calle Cobos om mijn koffer te halen, zodat ik het hele gedoe iets eenvoudiger kon verplaatsen. Met uitpakken schrok ik wel even, want er waren allerlei knorrende geluiden te horen vanuit mijn koffer en een vage wierookgeur. Sprong daar toch wel niet opeens een hippiespaarvarkentje op mijn schoot, die me vertelde dat ze de zeer passende naam Knorrie Knor draagt. Oh, en ze is geel, what about thàt.

Cádiz maakt van mij trouwens een sportief medemens. Het is niet alleen de wandeling van een kwartier heen en -obviously- een kwartier terug naar de universiteit (en met de springuren die ik heb, komt dat toch neer op 4h per lesweek), maar ik spendeer ook sinds vorige donderdag twee uur per week aan yoga én twee uur per week aan Oriëntaalse dans. Bovendien zijn mijn loopschoenen met bovenvernoemd pakketje aangekomen, dus dat is iets wat ook nog zeker op het programma staat. Het zwemmen is een evidentie en hoeft dus eigenlijk niet meer vermeld te worden.

Vorige week woensdag was er dan (ja, we gaan voor de chronologie deze keer) de kot-warmingparty van de meisjes uit Kortrijk. Lees: meer dan 50 mensen, vooral Erasmussers die samenstonden op  het kleinste van de drie (!) terrassen die hun kot rijk is. ‘n Zeer gezellige boel, totdat de buren rond twee uur kwamen dreigen dat ze de politie gingen bellen. Oeps?

Evidente activiteiten als naar het strand gaan en zwemmen zijn ondertussen ‘n normaal onderdeel van het leven hier geworden, wat niet wil zeggen dat ik het niet meer kickass vind dat de oceaan en playa Santa María zo  dichtbij liggen.

Een andere activiteit die ik mezelf heb opgelegd, is bijna dagelijks de brievenbus checken of er post is voor het hele kot (maar stiekem natuurlijk voor mij). Van de mammie heb ik al officiële papieren toegestuurd gekregen en een brief op pipopapier (zeg dat 10 keer, werkt bijna net zo goed als een mantra), maar dan zat er opeens dit in el buzón.

Een postkaart uit Lourdes! Ik dacht eerst de paus eindelijk mijn heiligheid had aanvaard en me dit op een originele manier liet weten, maar bleek al vlug dat de kaart van niemand minder dan Bomma & Tant’ Christiane afkomstig was (stiekem wist ik dat natuurlijk al toen ik de kaart zag, maar het voorgaande draagt meer bij tot de opbouw van ietwat spanning, savvy?), waarvoor muchas gracias uiteraard!

Tot zover de eerste avonturen van week 3, in het vervolg zal je meer te weten komen over bezoek uit Sevilla, mijn encounter, niet met de third kind, maar met de Joker en zal de eerste foto van kotgenoot Hector verschijnen. Hasta luego, zoals ze dat hier zeggen.