Ter verduidelijking.
‘t Is niet omdat ik niet bepaald sta te springen om terug te keren naar het koude en natte Belgische land waarvan de politieke situatie zo uit een boek van een vage Argentijnse schrijver zou kunnen komen, de oceaan (beter: zee) zich op 300km van mijn huis bevindt en bosvruchtenyoghurt niet in pakjes van vier bestaat, dat ik de Belgische mensen niet mis.
Dat ik het gezegd heb.
(wat mijn haar van plan was in deze oktoberiaanse foto wíl ik niet weten)
‘t Zit zo.
Alle aliens en piraten ten spijt: hier volgen de échte redenen waarom het zo lang duurde voordat er iets online verscheen. Zelfs Paul Pampers had het niet kunnen verzinnen.
1) Mijn fotocamera heeft een drietal weken terug de geest gegeven. Niet spontaan, maar wél na een val op de grond. Mijn hart brak samen met de lens. Aangezien ik een eeuwig twijfelgeval ben, is er nog geen nieuwe aangeschaft (het verdriet is nog te vers! de wonde nog niet geheeld!). Gelukkig lopen er hier nog duuzend andere mensen met een digitaal vastleggeval rond, zodat ik ongestoord foto’s van hen in mijn tekst kan tussenschuiven (om later geen copyright rechtszaak aan mijn rok te krijgen: Gosia, Heleen en Caroline zijn de fotodonoren).
2) Ik ben al een drietal weken ziek. De eerste dagen echt ikwilnietmeeruitmijnbedkomenenrustigeenbeetjesterven (niettemin ben ik naar al mijn lessen geweest én naar de sportactiviteiten, onstopbaar heet dat, ofwel gek -daar ben ik nog niet uit-), maar daarna ging het weer beter, vooral dankzij een poeder dat Frenadol heet en vreemd smaakte maar wel ietwat geholpen heeft. Dacht ik. Sindsdien fluctueert het nogal. Tijdens het weekend snotter en hoest ik meer, maar als het dan dinsdag is, ben ik er weer bijna bovenop, om dan weer bergaf te evolueren. En nee, het heeft niets te maken met uitgaan tijdens weekends, want dat heb ik speciaal ingetoomd omwille van de logische redenen. Tot de dag waarop ik mezelf kan overtuigen om toch maar bij zo’n Spaanse kwakzalver dokter langs te gaan, blijf ik multivitaminensap tot mij nemen en clementinekes verorberen alsof het reeds Sinterklaas’ verjaardag was.
Toegegeven, in een moordonderzoek in één of andere fancy Amerikaanse serie zouden al deze redenen als circumstantial beschouwd worden. Al maar goed dan dat ik dezer dagen in een Spaanse telenovela vertoef.
Dat allemaal terzijde hebben er zich uiteraard allerlei avonturen afgespeeld hier in het nog steeds zonnige Cádiz! Als de goede Europeanen als we zijn, werd er volop Halloween gevierd (euhm..). Zelf ging ik voor één nacht door het leven als Luna Lovegood (G00gle is je vriend, indien je tot de groep behoort die zich diep, heel diep zou moeten schamen en niet weet wie deze figuur is). Aangezien poseren als een tweede natuur voor me is (ik ben weer hilarisch vandaag), beginnen we met een erg spontane foto van ondergetekende.
Omdat alleen Halloween vieren ook maar zo alleen is, nam ik de ondertussen al vertrouwde bende mee (minus mevrouw C., die tijdens All Hallow’s Eve in andere oorden vertoefde). Foto’s hoor ik daar roepen van op de achtergrond! U vraagt, wij copy – pasten.
Gezichtsexpressie is wel mijn ding. Hoewel volgend stukje beeld anders doet vermoeden, kom ik erg goed overeen met Aga, één van de twee Poolse kotgenoten. Ik zou ook niet anders durven, ze is namelijk de nummer twee van Polen in karate (in haar gewichtsklasse), met al deelnames aan het Europees kampioenschap op haar palmares. Jawadde.
Aangezien altijd maar vanuit één perspectief foto’s nemen na een tijdje wat saai wordt, herinterpreteren Gosia en ik de ondertussen beruchte Myspace-vogelvariant.
Als mijn geheugen geen tricks met me speelt, ging ik die nacht ook voor de eerste (en wat mij betreft laatste) keer naar ‘La Punta’. Naar de beschrijvingen van andere Mussers zou dat hét Mekka zijn van het uitgaansleven in de Casco Antiguo, en ik moest me schamen dat ik er nog nooit was geweest! Voor een keertje bezwijkend onder de peer pressure, liet ik me op sleeptouw nemen en vertrok aldus naar het Alhambra van de parties. Wat een marginale bedoeling, was de eerste gedachte die in mij opborrelde. Mijn oordeel met alle moeite van de wereld toch maar uitstellend, betrad ik één van de in een lijn opgestelde discotheek/danscafés. De horror. DE MUZIEK STOND ER ZO HARD DAT IK DACHT DAT IK SPONTAAN DOOF WERD EN HET WAS FYSIEK ONMOGELIJK OM IETS TEGEN EEN ANDERE PERSOON TE ZEGGEN. Over de muziek zelf: ik acht ‘t onnodig om daar meer over uit te weiden dan: lawaai. De hitte en de overvloed aan vervelende mensen laat ik passeren. Maar het is toch onmogelijk dat ‘t zo vreselijk was, zie ik een lezer denken. Toegegeven: de locatie was wel indrukwekkend, alle (mini-)discotheken waren gevestigd onder/in een oude stadsmuur (of iets aanverwant). Hier ligt ook de wortel van mijn verkoudheid denk ik zo: mijn lichaam was zo gedegouteerd van de ervaring, dat het zich al drie weken er van probeert te ontdoen (kwestie vooral niet overdramatisch te zijn)!
Maar het is niet alles feesten wat de klok slaat hier in het Zuiden! De twee Poolse deernes (you gotta love that word) en ondergetekende zijn ook cultuur gaan opsnuiven (‘t is precies wel de blogpost van de cliché uitdrukkingen) in de vorm van straattheater. Jammer genoeg stonden die foto’s nog op mijn camera toen deze laatste genoeg had van het leven en zich op een harde tegelvloer wierp. Het is me pas enkele dagen geleden gelukt om het geheugenkaartje er uit de prullen, met het gevolg dat ze nog in onveranderde (lees: duuzend MB grote) versie op Ginerva (= naam laptop) staan. Om alvast een voorproefje te geven:
Jaja, het is alwéér een halve close up van Gosia en die Limburgse. Maar op de achtergrond! UFO’s! En iedereen maar denken dat ‘t verhaal over de ontvoering uit de duim gezogen gezever was, niets is minder waar! De blauwe lichten zijn het bewijs. Circumstantial uw bakkes ja!
Jammer genoeg roept nu de plicht, een taak voor Antropología Lingüística, over manipulatie. Interesantísimo, zoals hier al wel eens iemand uitroept, en voor ‘n keertje is ‘t niet ironisch bedoeld.
Chocomelk.
Ik wou deze post beginnen met een spectaculaire reden waarom het wederom zo lang duurde dat ik geen post had getypt. Een eerste mogelijkheid was dat ik gedurende bijna drie weken ontvoerd was door aliens die allerlei proeven waarover ik niet wil praten op me hebben uitgevoerd en ‘t onmogelijk was om contact te zoeken met de buitenwereld. Deze versie werd door mezelf echter al in een vroege stage afgevoerd aangezien ik wel mails heb verstuurd, verschenen ben op allerlei andere internetgerelateerde toestanden en de mensen hier in Cádiz me toch elke dag tegenkwamen in de les en in mijn pyjama van Kermit, voor zij die een piso met mij delen. Een oplossing voor deze lacune is het bestaan van een changeling (ook een nieuwe film met mevrouw Jolie, bij deze meld ik ook dat ‘k een hoedje hebt gekocht in ietwat dezelfde stijl, niet omdat het voorkomt in de film die ik toch nog niet heb gezien -zo’n fangirl ben ik nog nét niet- maar wél omdat gewoon té schattig was om te laten staan -bij deze is de fashionista kant van mijn persoonlijkheid ook weer tevreden gesteld-) die al die tijd mijn plaats heeft ingenomen maar mijn paswoord niet wist en dus onmogelijk in mijn plaats iets kon placeren. De gedachte echter dat er een dubbelganger met even flauwe mopjes zou rondlopen op deze aardbol, is iets dat het universum niet zou kunnen verdragen vrees ik. Mogelijkheid nummer twee was dat Cádiz was overgenomen door piraten en we allen gedwongen werden om heelder dagen naar Hans Zimmer te luisteren en Arrr te schreeuwen (iets wat bij nader inzien nog wel dolle pret zou zijn), maar dat kan qua geloofwaardigheid in dezelfde categorie als de aliens geplaatst worden. De enige waarheid is dat er geen echte reden is waarom er geen autobiografische literatuur woorden van ondergetekende de wijde wereld in werden geworpen (kijk die -halve- alliteraties, een letterkundige zou er bijna van kunnen huilen, bijna). Dat is dan ook afgehandeld.
In mijn vorige woordelijke uitspattingen heb ik nogal laten uitschijnen dat Erasmus één groot feest is, Spanje het paradijs en mijn appartament vergelijkbaar met het Alhambra. Embrace yourself voor de teleurstelling: niets is minder waar. De bedoeling was om dit alles via uitgebreide voorbeelden duidelijk te maken, maar ik heb net melk opgewarmd waar ik te veel cola cao poeder heb ondergemengd en met dat achter de kiezen ga ik nu toch wel niet slapen zeker, de anticlimax.
