Despedidas.
Het eerste grote afscheid is een feit. De Poolse meisjes zijn deze morgen naar Barcelona vertrokken, om over vijf dagen terug te keren naar hun thuisland. Gelukkig is mijn filosofie de volgende: No farewell could be the last one, if you long to meet again. En dat is potverdikke een waarheid als een koe.
Doelstellingen.
Dus zoals eerder al vermeld haalde de teller 108 uniek bekeken films. In een vlaag van tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid zou ‘k bijna (bijna) vergeten dat lezen daar aan de top staat bij favoriete activiteiten. Na even teruggebladerd te hebben blijkt dat ik 38 boeken heb gelezen, maar om één of andere vreemde reden (ik zeg ‘t, die aliens hebben een chip in mijn hersenen achtergelaten) heb ‘k geen rekening gehouden met de gelezen exemplaren van na september. Nu, om eerlijk te zijn heb ik hier in Cádiz ook niet zo bijster veel extra-universitair leesmateriaal verslonden. Zo heb ik ‘n stuk gelezen uit The Chronicles of Narnia, On the Road, Jonathan Strange & Mr. Norrell, ‘n gedichtenbundel van Pablo Neruda, ‘n boek van Isabel Allende en daar stopt het dan ook al. ‘t Kan wel iets te maken hebben met de lees-en schrijfopdrachten van Historia contemporánea de Latinoamérica. Om de verplichte literatuur van Literatura Hispanoamericana die ‘k (diagonaal) gelezen heb niet te vergeten. Maar het zal toch vooral liggen aan het feit dat ik in de Stadsbibliotheek hier gratis DVD’s kan uitlenen en ze niet enkel films, maar ook series als X-Files en The Munsters in hun collectie hebben.
Maar dat was 2008. Ook in 2009 wil ik enkele quota halen met betrekking tot culturele uitspattingen (klinkt fancier dan het is eigenlijk). Wat hoop ik op 31 december 2009 bereikt te hebben?
- 125 films gezien (2.404 films per week)
- 50 boeken gelezen (0.962 boek per week, omdat ik nu eenmaal graag moeilijk doe)
- 10 theatervoorstellingen bijgewoond (elke 5 weken één)
- 26 concerten beleefd (om de twee weken mezelf een beetje dover maken)
- 18 musea/tentoonstellingen bezoeken (oké toegegeven, dat was ‘n beetje een random cijfer)
Denk jij, beste lezer, op een bepaald moment ‘hé, dit zou L. (ik dus, voor de onwetenden onder ons, ‘k betwijfel sterk dat iemand aan mij zou denken met mijn pseudoniem Helena) wel tof vinden, misschien vraag ik haar wel mee’ en je bent niet van plan me m.b.v. snoepjes naar donkere steegjes te lokken, nodig me uit! Life’s too short for doubts! Of eender welk relevant citaat je verkiest.
Daarnaast heb ik nog enkele doelstellingen die tot nu gewoon wat in mijn hoofd ronddwarrelden, maar ‘t is nu wel tijd om ze te delen met de buitenwereld.
- basgitaar leren spelen(nee, ik ben niet ironisch bezig en ja jij cynisch persoon, ik zie je grinnik wel, just wait and see)
- een volwaardig Iets schrijven waar ik zo dicht mogelijk bij 100% tevreden over ben
- zelf een kledingsstuk maken
- (beter) leren tekenen
- mijn verroeste talenkennis weer allemaal shiny maken
- 1 nieuwe taal leren
- mijn B-rijbewijs halen
- reizen: Aga & Gosia bezoeken in Polen, Szilvia & Katalin in Hongarije, onbekende bestemming X
- weekend- of vakantiewerk om alles te financieren
- minder tijd achter mijn pc spenderen
En dat laatste puntje ga ik al meteen toepassen!
Ter correctie.
Want er viel me net in dat ik wel degelijk nog een film heb gezien, en niet zomaar één: zowaar een van de Favorieten.
2) Jeux d’Enfants ****(*)
Om even ‘n stukje zaligheid (nee, ik overdrijf *niet*) te citeren.
Julien: Tu sais, y’a que trois trucs que tu m’as jamais demandé et que je regrette. J’aurais été cap!
Sophie: Genre?
Julien: Manger des fourmis. Insulter les chômeurs qui sortent de l’ANPE.
T’aimer comme un fou.
Damn.
Tip van de chef.
Zo had ik vandaag geen zin om veel tijd te besteden aan koken en wat is dan het logische gerecht wat er tevoorschijn wordt getoverd indien er geen frituur in de buurt is? Inderdaad, pannekoeken! En ik weet ook wel dat ‘t woord normaal gezien met tussen-N wordt geschreven, maar dat ziet niet uit naar mijn mening. Dat is zoals paarde(n)bloem of vliege(n)zwam, al die regeltjes vroeger voor niks geleerd. Nu ik erover nadenk, bij die laatste twee woorden geldde ‘als het eerste deel van de samenstelling een dier is en het geheel verwijst naar een plant, dan is er geen tussen-N’, maar wat de uitleg voor pannekoek vs. pannenkoek kan zijn geweest, daarover tast ik in het duister. Dat als random fact even tussendoor, want het gaat hier nog steeds over pannenkoeken (het compulsief-grammatica-juist-willen-schrijven-gedeelte van mijn persoonlijkheid dwingt me). Hoe pannenkoeken gemaakt moeten worden, is uiteraard algemene kennis en toch wel vrij simpel (kwak meel, suiker, eieren en melk bij, over en onder elkaar totdat je een egaal mengsel bekomt), maar dé grote tip die de titel belooft is wel het volgende: smeer op je nog warme pannenkoek speculaaspasta. Damn, mijn smaakpupillen waren gewoonweg een feestje aan het bouwen in mijn mond toen ‘k de eerste hap van het proefexemplaar nam en gingen stevig door tot na pannenkoek 4. Oké 5. Maar serieus: you haven’t lived until you tasted pancakes with speculaaspasta.
Voor de rest hou ik me bezig met studeren voor de examens en stiekem aftellen totdat mijn blauwe stift de dag op mijn kalender bereikt waar een Belgische vlag getekend staat. 8 dagen. Echt beseffen doe ik het nog niet hoor, maar ik twijfel er niet aan dat ‘t allemaal weer vlug terug zal wennen, it always does.
Een nieuw jaar, nieuwe lijst met films zou je zo denken. De maand januari is echter al bijna om en ‘k heb nog maar twee films gezien, waarvan één een herbekijk was.
1) Camp Rock (*)
Dat halve sterretje verdient ‘ie omdat één van de drie Jonas Brothers de rol van dom bandlid had en dit geweldig acteerde (ik hoop voor hem dat ‘t een rol was tenminste).
The Nanny Diaries **(*)
Ik zie het je denken en bij deze antwoord ik meteen: nee, ‘k heb mijn filmpassie niet verloren, maar de tijd ontbrak me simpelweg, niet alleen omdat ‘k nu eenmaal met mijn examens bezig ben en duuzend dingen te regelen heb, maar ook omdat ik 87 afleveringen van House MD heb gekeken (‘k heb de serie in de kerstvakantie ontdekt geloof ik), edoch ben ik gestopt met kijken omdat ik er doodsangsten (en neem dat maar vrij letterlijk) van kreeg en overgeschakeld naar Battlestar Galactica, waarvan ‘k reeds de miniseries achter de ogen (want kiezen is nogal moeilijk aangezien ik tot nu toe nog nooit in mijn laptop heb gebeten) heb en in de nabije toekomst begin aan aflevering 7 van het tweede seizoen. Tijd te veel zeg je? ‘t Is maar hoe je het bekijkt hé.
Op naar poging X van ‘t studeren van Antropología Lingüística, wat wel degelijk erg boeiend is. Nee, studiekeuzetwijfel, mijn kamerdeur is gesloten! En omdat ze tegenwoordig alle dagen door mijn hoofd spookt:
Marruecos part I.
Na toch wel meer dan een maand hints droppen, komt hier dan toch datgene waar iedereen vast op heeft gewacht: het reisverslag van ‘t verlengd weekend Marokko. Toen in België en Nederland vol spanning aan het wachten waren op de komst van Sinterklaas, en belangrijker, de vele pakjes die ze zouden krijgen, pakte ik mijn rugzak om samen met partners in crime Heleen en Caroline een buiten-Europees avontuur te ondernemen. Zwemmen naar Marokko, hoewel dat misschien aanlokkelijk lijkt met de huidige temperaturen in België, hebben we toch maar gelaten en namen dan maar op vrijdag ‘n bus naar Tarifa. Op weg/zoek naar de plaats vanwaar onze ferry zou vertrekken, maakte ik een sprongetje toen ik volgend verkeersbord tegenkwam.
Tweetalig Arabisch-Spaans zowaar (jaja, ik ben een seut als het op dergelijke taalverwante zaken aankomt, en er nog trots op ook)! Nadat we zowaar de beste tapa’s ooit binnengemoffeld hadden, werd er nog een kleine vuelta gemaakt doorheen de windsurfhoofdstad van West-Europa. Flauweriken die we zijn, werd er (dwaas) geposeerd voor foto’s, een trend die het hele weekend werd volgehouden.
Het onvermijdelijke kon echter niet langer uitgesteld worden, waarop we gingen aanschuiven om onze papieren van ‘t reisbureau om te ruilen voor geldige tickets om de ferry te mogen betreden. Na een kort moment van paniek (hé, hier staat op dat we morgen de ferry al terugnemen, dat kan niet!) verzekerde één van de werknemers ons dat de datum niet uitmaakte (no te preocupes, zoals ‘k wel al duuzend keer heb gehoord hier in España). En daar stond ze dan, de catamaran die ons in een dik halfuur naar een ander continent zou brengen.
Stiekem is dat trouwens de ferry waar we mee zijn teruggekeerd, aangezien Heleen de snuggere move ‘hé laat ik al mijn belangrijke papieren uit mijn portefeuille laten vallen en ze door de wind laten meevoeren’ perfectioneerde, waardoor wij gedrieën als een bende jachthonden op speed achter de konijnen documenten aanrenden, om dan het grootste gedeelte van de overtocht al wachtend te spenderen om onze paspoorten te laten afstempelen.
Duisternis was reeds ingetreden toen ik voor de eerste maal voet zette op Marokkaanse bodem, waar een klein busje met chauffeur ons reeds stond op te wachten om ons naar hotel Chellah te brengen. De rest van de avond werd doorgebracht in onze kamer en de hotellobby alwaar we onze eerste officiële Marokkaanse Muntthee dronken, nadat we uiteraard erg exotisch hadden gegeten (lees: hamburger voor mij en kebab voor die anderen). Het licht knagende gevoel dat we overal werden aangestaard tijdens onze korte avondwandeling in Tangiers (Tánger voor de Spanjaarden onder ons) dook toen voor het eerst op.
Dat hele gedoe van goud en morgenstond was duidelijk niet aan ons besteed toen we onze de volgende dag naar ‘t ontbijt begaven, dat trouwens voldoende uitgebreid was. De zaterdag brachten we door met het verkennen van Tangiers zelf, en dat betekende vooral: de Medina. Net voordat we dat stadsgedeelte bereikten waren we niet alleen al bijna twintig keer omver gereden (Arc de Triomphe, you met your match), maar dwaalden we ook doorheen een havengebied wat duidelijk niet voor de toeristen bestemd was. Maar, de Medina! Al die kraampjes en verkopers, onmogelijk om te begrijpen totdat je ‘t hebt meegemaakt. Zoals wel geweten is, heb ik een zwak voor all things Nabije Oosten getint, maar om al die verkopers en kraampjes in de huizen samen te zien.. er klopte gewoon iets niet aan het totaalbeeld. De vloek van het toerisme, waar ik/wij door onze aanwezigheid aan meehielpen. Dat terzijde heb ik er wel degelijk spulletjes gekocht, zoals een theepot met grote onderzetter! Of het echt kwaliteit is vrees ik voor, but I love it anyway.
Aangezien Tangiers zo dichtbij het Europese vasteland ligt, zijn er al heel wat buitenlandse naties gepasseerd. Zo ook Groot-Brittanië, die toch wel ‘n tof kerkje met duidelijke Arabische invloed oprichtte, St. Andrews genaamd.
Of hoe twee culturen samengebracht worden.
‘k Vond het trouwens fan-tas-tisch dat de meeste mannen in Marruecos rondliepen gekleed als halve tovenaars. Nee, dat is niet beledigend bedoeld en ja, ik twijfel er niet aan dat ‘t een religieuze betekenis heeft. De wereld zou er heel wat vrolijker uitzien mochten meer mensen lange jassen met een puntkap zouden dragen! But maybe that’s just me.
Er werd trouwens serieus overwogen (door mij toch in ieder geval) om in bovenstaand Escheriaans (één van de eerste gedachten toen ik ‘t zag) huis te gaan wonen. Schoonheid in het midden van een stad die overgenomen werd (en wordt) door moderne gebouwen. Toen ik deze foto nam stond ik trouwens in de tuin van het Museum van de Moderne Kunst, en tussen de muur en de omheining liep wel degelijk nog een straat. Oh perspectief where art thou?
Dag twee van het Marokkaanse avontuur werd afgesloten met authentieke decadentie: het Da Vinci café.
Ja, dat smaakte.
In het tweede deel van dit reisverslag zal U omver geblazen worden met verdere avonturen, dus ga alvast op zoek naar een parachute! Of euhm.. zo.
Seen the light.
Ik barst van de ideeën en plannen dit jaar. Negatief is dat het concentreren op mijn ‘Textos dramáticos y Espectáculo’ extra inspanning vergt, maar het positieve is dan weer dat ik op dit moment een soort innerlijke gemoedsrust voel die ik in enkele jaren niet heb gekend.
Dat overbekende licht aan het einde van (studiekeuze)tunnel laat zich dan toch eindelijk zien.
2008 bis
Ik heb nog drie films extra gezien in 2008. Maar dat waren niet zomaar films, met hun lengte zijn ze eigenlijk het equivalent van zes ‘gewone’ films. ‘k Heb het hier natuurlijk over de Lord of the Rings trilogie, de extended version.
Fellowship of the Ring ****(*)
107) The Two Towers ****(*)
108) Return of the King ****(*)
Met de verlengde versies kan ik ‘t niet laten om op zoek te gaan naar de verlengde en/of nieuwe scènes.
Dat maakt het eindtotaal dan 108. Maar wat waren nu de beste films die ik heb gezien (de volgorde tussen gelijk gequoteerde is niet van belang)?
- Heima *****
Technisch gezien een documentaire, maar laat dat mij nu eens niks kunnen schelen. - Eternal Sunshine of the Spotless Mind *****
- Edward Scissorhands ****(*)
- Moulin Rouge! ****(*)
- The Lord of the Rings ****(*)
- Firefly ****(*)
Oké, dit is eigenlijk een serie, maar té geweldig om onvermeld te laten. - Spring, Summer, Fall, Winter and Spring ****
- The Boondock Saints ****
- El Orfanato ****
- Juno ****
- Little Miss Sunshine ****
- Batman Begins ****
- The Dark Knight ****
- Planet Terror ****
- The Notebook ****
- Sweeney Todd: the Demon Barber of Fleet Street ****
- Superbad ***
En nu, aan ‘t studeren!
‘t Is weer de tijd van het jaar.
Voor de hoger onderwijs studenten onder ons toch. Januari betekent examens! Mijn eerste zal plaatsvinden op vrijdag 23 januari en het laatste op 2 februari. Op 4 februari zal ik dan in namiddag richting Málaga vertrekken om op 5 februari in de vroege morgen het vliegtuig te nemen naar België. ‘Wat, komt die nu al terug ofwat?!’ zal je misschien denken. Inderdaad, de bijna vijf maanden hier in Spanje zijn -om het erg clichématig te zeggen- omgevlogen. Gelukkig heb ik nog heel wat ongetypte verhalen in mijn mouw zitten, naast de aap die daar al een tijdje woont, kwestie woordelijk te kunnen nagenieten.
Om ook niet tijdens mijn examens om de haverklap naar de supermarkt te moeten gaan, deed ik vorige week (erg) grote inkopen in een niet nader genoemd grootwarenhuis. In al mijn ohikvergeettochnikslaatikdatmaarmeenemen-bui, denk ik zelfs dat ik iets te veel vlees en vis heb gekocht. Geen nood, er zijn gelukkig genoeg mensen in de buurt met een gezond hongergevoel.
Ohja, iets wat ik nog niet vermeldde en toch wel belangrijk is in feite: de Ouders waren in Spanje! Wel aan de andere kant van Andalusië, naar Spaanse maten een boogscheut dus. Het wederzien ging vooral gepaard met het overhandigen van veel te veel koekjes (niettemin bedankt bomma en bompa!) en zwemmen in een onverwarmd buitenzwembad. ‘Loca’ noemde één van de andere hotelgasten me, maar dat is al niks nieuws meer: na enkele weken hier werd het voor mijn Erasmussende medemensen al vlug duidelijk dat niet alleen Juana die bijnaam verdient.
Maar, ik moet dringend nog wat bijslapen, wat bij deze dan ook gedaan wordt.
(Zo is er wel het bewijs, maar niet genoeg opdat ze op straat herkend zouden worden: één van mijn betere ideeën.)
2009
Aangezien ondertussen de kerstkaartjes zijn aangekomen, wens ik ook graag de lezer(s) van deze blog al ‘t beste voor 2009 en dat je niet moge sterven (want al de rest is daar in wezen toch inferieur aan, niet?)!
2008
Voordat ik bloggewijs begin aan het nieuwe jaar, dien ik nog enkele zaken uit 2008 te vermelden die.. nuja, het vermelden waard zijn. Zo was er een soort kerstdiner met een groepje overgebleven Erasmusstudenten die a) niet teruggevlucht waren naar hun thuisland en b) niet op reis waren doorheen Europa. De mensen die wél gingen reizen in de Oude Wereld reduceerden ons landje tot twee plaatsen: Brugge en Brussel. Om even de zaken te relativeren enkele fun facts: Andalusië, één van de 17 comunidades van Spanje is qua oppervlakte drie maal groter dan België, maar heeft wel 2 miljoen inwoners minder. De provincie Cádiz bestrijkt dan weer ‘n 7500 km² met 1 200 000 inwoners, terwijl mijn geliefde Limburg amper de 2500 km² haalt met een trotste 826 000 wereldburgers ter beschikking. Maar dat even geheel terzijde. Voor dat kerstdiner maakte ik dus tiramisu. Als recept raadpleegde ik enkele sites, om uiteindelijk ergens het gemiddelde van al deze bronnen te nemen. Wetenschappelijke bronnenverantwoording is voor mietjes wetenschappers. Als de goedheid zelve die ik bij momenten ben, deel ik gaarne ‘t recept met jullie.
Wat moet daar in?
- 150g witte kristalsuiker
- 500g mascarponekaas (toen ik hier naar op zoek ging in Spanje, keek iedere winkelbediende me aan of ik niet van België, maar het Andromedastelsel afkomstig was. Uiteindelijk redde de grootste supermarkt me.)
- 4 eieren
- Speculaaskoekjes (ik gebruikte er 22 lange, maar enkel omdat ik de rest reeds ervoor had opgegeten en het aanbod aan speculaas redelijk beperkt is hier, het hangt dus van je voorraad en smaak af)
- Amaretto / Disaronno
- Een soepbord straffe koffie (in mijn geval Nescafé oploskoffie)
- 2 à 3 ’staafjes’ pure chocolade (weeral, bij gebrek aan zin om cacaopoeder te kopen en teveel -hoewel dit relatief is uiteraard, hoe kan je nu te veel chocolade hebben- aan pure chocolade, verwerkte ik dit laatste in mijn versie)
Wat moet ik doen?
- Zoek een Poolse kotgenote die na vol medelijden toekijkend hoe jij sukkelend het eerste eigeel van het eiwit scheidt, hetzelfde doet met de rest van de drie eieren, alleen iets handiger. Laat de vier eiwitten nog even apart staan en neem de diepe ronde kom waar diezelfde Poolse deerne toevallig de eigelen in deponeerde ter hand.
- Zoek in de keukenkast een handklopper (het mag een andersvalide zijn zoals de onze, waarvan één van de ijzeren bogen gebroken is) en klop de eigelen met de geleidelijk toegevoegde suiker tot een schuimig geheel.
- Zoek in je frigo (met vijf mensen een frigorífico delen valt dat op vlak nog best mee, het heeft nog geen L’auberge espagnole achtig niveau bereikt) de mascarpone en meng deze per twee soeplepels aan het verkregen schuimige suikereigeelmengsel totdat de potjes leeg zijn en je Poolse kotgenotes reeds verlangend naar het nu gebroken witte mengsel lonken. Schuif deze kom aan de kant en..
- Zoek tussen de keukenrommel de andere kom met de eiwitten. Neem daarop de antieke roestige elektrische klopper (of een fancier keukenapparaat) in je rechterhand voor de rechtshandigen, de kom stevig vastgeklemd tussen je linkerarm en buik en combineer de twee op de meest logische wijze (don’t be a smartass) totdat het eiwit stijf is. Het mijne doorstond de ikhoudekombovenmijnhoofd-test (uiteraard nadat ik dit eerst heel voorzichtig voor-probeerde boven een andere kom).
- Zoek een spatel en meng voorzichtig het eiwit met het ondertussen van de kant geschoven suikermascarponeëigeelmengsel. Proficiat, je bent klaar met het moeilijkste gedeelte.
- Zoek een kom of schotel (ik gebruikte een glazen, rechthoekige ovenschotel) waarin je de tiramisu wil maken. Ondertussen heb je uiteraard de koffie reeds gezet en in een soepbord gegoten om te laten afkoelen. Hier giet je dan een hoeveelheid X Amaretto bij (‘n tweetal soeplepels of 5 ml lijkt een algemene consensus te zijn, maar dat zijn dan ook mietjes), naar eigen gevoel.
- Zoek je innerlijke sterkte om de drang te beheersen om niet onmiddellijk de speculaas in het stijfeiwitsuikermascarponeëigeelmengsel te dopen en alles te verorberen. Dompel daarentegen de koekjes (de hoeveelheid hangt af van de grootte van je schotel/kom) één voor één kort onder in de lauwe koffie en schik ze op de bodem van de kom, in de lengte volgens de zebrapadregel (één koekje, één opening zo groot als de breedte van een koekje, één koekje, enzoverder). Smeer het mengsel over de koekjes totdat ze ruim bedekt zijn en begin dan aan de volgende laag koekjes. Ga zo door totdat de koekjes of het mengsel op zijn/is, maar zorg er steeds voor dat je met een laag mengsel eindigt.
- Zoek het scherpste mes in de lade (hiphoi voor taalhumor), snij de chocolade in zo klein mogelijk schilfers en strooi ze *niet* over je schotel tiramisu. Doe dit pas nadat je schotel minstens vier à vijf uur in de frigo heeft gestaan en er nog iets van overblijft.
Met een beetje geluk (echt, een heel klein beetje is genoeg, aangezien dit een vrij eenvoudig nagerecht is, alleen uitkijken met die eiwittest) krijg je het volgende resultaat:
Maar er werd niet alleen gefeest en gegeten tijdens de kerstvakantie hoor. Op 21 december (niet toevallig de eerste dag van de winter) ging ik zwemmen in mijn geliefde Atlantische Oceaan. Foto’s of het is niet gebeurd hoor ik daar iemand zeggen?
Na zo’n verfrissende duik werd er uiteraard gefrisbeed en totaal onspontane springfoto’s genomen.
Mijn sportieve zelf beperkt zich hier echter niet tot het occasionele gezwem, maar doet ook aan Oriëntaalse dans. Zo was er een soort intern optredentje met alle groepen voor elkaar. Aangezien ik geen foto’s van mezelf kan nemen als ik meedans en nog -bijna- niemand vertrouw met mijn relatief nieuwe camera, zal u ‘t moeten doen met de groepsfoto, genomen door een persoon die duidelijk geen idee had van kadrering.
Maar ik heb veel te vroeg les morgen, en dus volgen de Avonturen in Marokko de volgende keer!
