En wat hebben we geleerd dit weekend?
Wanneer je op zondagmiddag een Honda Camino (bromfiets klasse A met Klasse) aan de gang loopt i.p.v. trapt (met de gedachte dat je gisternacht wel 15 keer probeerde voordat de motor aansloeg), is het belangrijk dat:
Eén: eenmaal dat de motor vroemvroem zegt, je de gashendel los laat en niet (ik herhaal niet) in een vage supermanbeweging er achter blijft hangen.
Twéé: je de aanloop neemt op een terrein waar veel plaats is (liefst een parking of startbaan van een vlieghaven) en niet (ik herhaal niet) op de klinkers in de achtertuin waarbij de rechte lijn eindigt tegen de buitenmuur van de keuken.
Drié: wanneer je dan toch crasht en je rechter bovenarm en onderrug aanvoelen alsof er een pletwals over heeft gereden en je linkerknie wat geschaafd is, neem dan vooral geen (ik herhaal geen) zware koffer, rugzak en extra zak met een inox emmer mee naar je kot in Antwerpen.
Graag zie ik jullie terug bij de volgende aflevering van ‘Hoe ondergetekende er toch steeds in slaagt om op de meest originele dwaze manieren onderuit te gaan’ .
Ze zijn nog nat, de vloeren.
Het is weer (l)ijs(t)jestijd! Het voor- of nadeel (‘k heb nog niet beslist) van filmwetenschappen te studeren is dat je bij élke film dat je kijkt begint te letten op de technische details en je dingen begint af te vragen als ‘hé, er zitten nogal veel close ups in deze twee scènes, wat zou de regisseur daarmee bedoelen’ of ‘tiens, de kleur rood is nogal prominent aanwezig, wat is daarmee aan de hand?’. Ik beweer daarmee uiteraard niet dat mensen die ‘t niet studeren op zoiets niet zouden letten, ‘t is alleen dat ik, geïndoctrineerd door de UA, het zowaar automatisch doe. Dat even terzijde.
11) Crash **
Deze film hebben we tijdens de eerste les van ‘Literatuur, film en techniek: transport en (tele)communicatie’ (ja, dat is echt een vak) gekeken. Sommige noemen dit Kunst, maar ik reken mezelf daar niet bij. Begrijp me niet verkeerd, ik zie wel de hele versmelting van mens en machine, de dubbelzinnige shots en dergelijke die er achter zitten, maar daarom hoef ik ‘t nog niet goed/kunstig te vinden.
12) Signs ***
Ik had ‘em al eens gezien, maar deze keer was ik er werkelijk door overdonderd. Het lijkt op het eerste zicht alsof het een sf-film is, door de aanwezigheid van aanvallende aliens, maar eigenlijk gaat het over een man die zijn geloof verliest en het weer terugvindt. Dat laatste komt wel door de buitenaardse ventjes, maar is in feite bijzaak. En zo mooi gefilmd! Het gebruik van ramen en deuren als een sterk aanwezige visuele omkadering, om zo bijna tableaux vivants te creëren, en dit minstens 15 (een vage schatting moet ik toegeven) keer gedurende de film: schitterend. Abigail Breslin kon toen al goed acteren voor haar leeftijd, wat ze niet zo lang (in 2006, dus toch al drie jaar) geleden in Little Miss Sunshine nog maar eens bewees.
13) Love Actually ***(*)
Als ik zeg dat deze film me weer voor even in de Liefde (met zo’n mooie grote L) deed geloven, zegt dat wel al genoeg zeker. Vooral ook de manier waarop de verschillende verhaallijnen elkaar overlapten, zodat de verschillende verhoudingen tussen de personages duidelijk werden: dat zie ik graag.
14) Elizabeth: The Golden Age **(*)
15) Vijftv-film **
Geen idee meer hoe de film heet: ‘t ging over een kerel met Gilles de la Tourettesyndroom die koste wat kost leerkracht wou worden en uiteraard gebaseerd op een waargebeurd verhaal (‘t is Vijftv voor iets hé). Niettemin één van de betere van dergelijke producties (ik kan toch niet de hele tijd ‘film’ zeggen hé, er moet wat afwisseling zijn in mijn woordgebruik) die ik al heb gezien.
16) Verdwijnen
17) Leven in Leugen
18) Achter de Spiegel
3 kortfilms waar ik zelf aan heb meegewerkt, dus zou mijn oordeel nog nét iets subjectiever zijn dan anders. Mijn functie? Naast figurant (zoals ongeveer iedereen van de crew) ook nog productieassistentie en creatief team (it’s all in a name) en catering (wat eigenlijk overeenkwam met één keer pizza bestellen). Gezellige tijden.
19) Star Wars: Episode IV – A New Hope ****
20) Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back ****
Star Wars heeft mij voor een deel opgevoed. Star Wars, Mad Max en De Laatste Eenhoorn. Explains a lot, doesn’t it.
21) Hellboy II: The Golden Army ***
Ik wou dat ik voor een dag in de hersenkronkels van Guillermo del Toro kon wonen, de fantasie van die man is echt eindeloos. Laat die nu geheel niet toevallig The Hobbit aan het verfilmen zijn! En daar komt Smaug in voor! En ik ben veel te enthousiast op dit moment!
22) Twilight
Aan deze film ga ik ‘n volledige post wijden and it ain’t gonna be pretty.
En ja, ik ben nog steeds addicted aan series, hoewel ik de slechtste er nu wel heb uitgesnoeid. Bones kijk ik wel met enige regelmaat, maar het laatste seizoen erg ik me steeds meer aan de zogenaamde sociale handicap van Dr. Brennan. Haar achtergrondverhaal? Op haar vijftiende moet ze naar pleegouders omdat haar eigen ouders criminelen zijn en op de vlucht slaan (hoewel ze dat pas als volwassene te weten komt). Sindsdien heeft ze zich volledig op de wetenschappen gestort, heeft forensische antropologie gestudeerd aan een respectabele universiteit en daarmee ook al haar social skills verloren. Yeah right. Op mijn vijftiende was het grootste gedeelte van mijn persoonlijkheid al gevormd. Een traumatische gebeurtenis kan heus wel een grote impact hebben, maar zo groot? De schrijvers van de serie doen soms té hard hun best om een duidelijke tweedeling te maken tussen de empathische, op buikgevoel vertrouwende Seeley Booth en de puur rationele Bones, wat ten koste gaat van de personagepsychologie. Of hoe de beste stuurlui aan wal staan. Nieuwkomer tussen de series is Joss Whedons Dollhouse. Eliza Dushku speelt Echo, één van de dolls, mensen waarbij de eigen persoonlijkheid volledig is gewist, zodat deze met een imprint kan ingevuld naargelang de opdracht die ze moeten vervullen. Tot nu toe ben ik niet overdonderd, maar er zit zeker wel belofte in. En dan.. Firefly, toch wel niet van diezelfde Joss Whedon. Na alle afleveringen voor de tweede keer te hebben gekeken, moet ik mijn mening herzien: ik vind de serie zelfs nog béter dan vorige keer, en toen was ik al extatisch. Of hoe het onbegrijpbaar is dat ‘n dergelijke serie na slechts 14 (uitgezonden) afleveringen wordt gecanceled. Maar tot zover de beeldbuis, ‘t is vooral de papieren wereld waar ik de laatste paar weken in heb vertoefd.
10) Raymond E. Feist – The Riftwar Saga 1: Magician **** Fictie – Engels
11) Alan Moore – Watchmen ***** Graphic Novel – Engels
12) Raymond E. Feist – De Saga van de Oorlog van de Grote Scheuring 2: Zilverdoorn ***(*) Fictie – Nederlands
Qua uitgebreide vertaling kan de Nederlandse titel wel tellen.
13) Raymond E. Feist – TRS 3: Duisternis over Sethanon *** Fictie – Nederlands
14) Raymond E. Feist – TRS 4: Prins van den Bloede *** (*) Fictie – Nederlands
17) Fiona MacIntosh – De Beproeving deel 1: Het verraad **(*) Fictie – Nederlands
18) Fiona MacIntosh – De Beproeving deel 2: De wraak *** Fictie – Nederlands
19) Fiona MacIntosh – De Beproeving deel 3: Eindbestemming ** Fictie – Nederlands
Misschien komt het omdat mijn verwachtingen na De Bezieling zo hooggespannen waren, dat deze trilogie zo’n teleurstelling was, vooral het laatste boek met de ontknoping. Erg jammer.
Mijn theatritis niveau is een beetje gestegen deze laatste maand. Zo ging ik naar kReon *** van Theater Zuidpool kijken. ‘ k Vond het goed gebracht maar ben ietwat tegen niet functioneel naakt op de scène (ja, uiteraard zit er een diepere betekenis daarachter, maar toch). Vooral de acteerprestatie van Jan Bijvoet als een Oedipus die evolueerde van een zelfzekere heerser naar een dementerende, geesteszieke en gebroken man was ronduit schitterend. In het Paleis woonde ik samen met cultuurpartner in crime A. een voorstelling van Het Eenzame Beest bij. Na twee dagen ben ik nog steeds niet zeker wat ik er van vind. I’ll let you know when I do.
In de reeks hoe ik mezelf doof maak beleefde ik, wederom samen met A., één van de beste avonden van het jaar op ‘t bescheiden folkbal in het CC van Dilsen. Zo’n avonden mogen er van mij meer komen. En onder het motto ‘Uitstellen is voor watjes’ ga ik dinsdag naar ‘n boombal in Gent. Vree wijs vind ik dat.
Tot slot (proficiat als je tot hier bent geraakt, de boterhammen met speculaaspasta zijn nog steeds in de uitverkoop) kort korter kortst over de musea slash andere culturele uitspattingen (ik ga echt helemaal om in mijn lijstjes, dat is duidelijk).
1) Nacht van de Geschiedenis @ Huis Baeyens ********
Kwestie lichtelijk te overdrijven, maar toch dicht genoeg bij de waarheid te blijven. De richting Bachelor in de Theaterkostuum klinkt zo ontzettend aanlokkelijk..
2) Museum van Natuurwetenschappen – Galerij van de Evolutie ***
Prachtig gebouw toch wel, maar ik krijg nu eenmaal de kriebels van na te denken over dingen als ‘50 miljoen jaar geleden leefde beestje X op de bodem van de oceaan’.
Dat was het dan lieve kijkbuiskindertjes, but remember: Darth Vader is watching you.
Again
(Fantasy) lezen is veruit (voor mij dan toch) de meest werkende vorm van escapisme, waar ik me tijdens deze paasvakantie dan ook gretig in heb verloren. En ‘t stemmetje in mijn hoofd dat me vertelt dat ik moet studeren, niet alles uitstellen, er iets van maken? Dat is immer aanwezig, maar de laatste zes jaar klinkt het nogal monotoon en is het eenvoudiger om het geruis te negeren. Ook tijdens de twee weken: stage, Museum van de Natuurwetenschappen (wat een wicked gebouw), lopen (gisteren 30′ met 1′ wandelen, hell yeah), kReon van Theater Zuidpool, verjaardagsfeesje met gezellige mensen, in de zon zitten (gecombineerd met het lezen), folkbal (zo geweldig: over anderhalve week opnieuw), Dollhouse. (today) Uitgebreidheid is not my middle name.
Moscou verovert Hollywood.
Maar zie ne keer hoe wijs! Aanrijding in Moscou staat tussen al die Amerikaanse films op de site van Apple! ‘t Wordt dus dringend tijd dat ik ‘em zelf ga kijken.
In ander filmgerelateerd nieuws: eergisteren was Love Actually te zien op die ene zender. ‘k Had er in feite niet al te veel van verwacht, om niet te zeggen dat ik al een boek naast me had liggen met de intentie na het eerste kwartier daar in verder te lezen. Maar damn! Zo’n schitterende feelgood movie, zoals ze er te weinig maken. Een heruitvinding van de romantische komedie! Zo kan ik nog wel een tijdje op mijn meest lyrische doorgaan, maar de zon schijnt en ik ga zo wat in de tuin zitten, maar laat het niettemin geweten zijn dat ik ‘t echt een aangename verrassing vond. Vooral die scène, waarin Sam uitlegt waarom hij zich zo slecht voelt. Maar ook the real agony of unrequited love:
Of die scène in de luchthaven, bleiten dat ik deed.
Ja, ik geef het toe. Soms ben ik een echt wijf.
Does that answer your questions, doctor?
“I sat on the bed.
I looked at the Rorschach blot.
I tried to pretend it looked like a spreading tree, shadows pooled beneath it, but it didn’t.
It looked more like a dead cat I once found, the fat, glistening grubs writhing blindly, squirming over each other, frantically tunneling away from the light.
But even that is avoiding the real horror.
The horror is this: in the end, it is simply a picture of empty meaningless blackness.
We are alone.
There is nothing else.”
Moore, Alan & Gibbons, Dave, Watchmen. NY, 1986, VI – 28.
Kippenvel, kiekenvel, mierentietjes, spasmodermie. What’s in a name. Maar een uur na het lezen van dat hoofdstuk weigeren de haartjes in mijn nek nog steeds de warmte van mijn trui op te zoeken.
It’s friday.
‘n (rookvrije!) Barak (niet de president), ‘n Palmke in mijn hand, goeie muziek en aangenaam gezelschap. Meer hoeft dat op een vrijdagavond niet te zijn.
