Afgelopen vrijdag ging ik naar een folkbal (wat niet uitzonderlijk is) en daar werden weer verschillende leuke dansjes geplaceerd (wat verre van uitzonderlijk is). ‘t Was te doen in Herk-de-Stad op het zeer toepasselijke hetende bal@herk, met Vers Fruit (3 piepjonge broers die mij erg oud en talentloos laten voelen) en Griebo (de mazurka over de visser die geen afscheid kan nemen van z’n boot, zo ontroerend). Op weg ernaartoe luisterden W., ook een folkie (een endearing term voor de bewoners van de folkwereld), en ik naar de magistrale CD ‘Tapas’ van Accordzéâm. Vorig jaar heb ik hen voor het eerst live zien spelen en om te zeggen dat ‘t fantastisch, formidabel en freakin’ awesome was, is toch wel het understatement van het jaar. Ik krijg er de kriegels van wanneer mensen horen dat mijn hobby/leven folkdansen is en onmiddellijk aannemen dat het ontzettend saai en oubollig is, wat natuurlijk deels te verklaren is door te verwarring tussen volks- en folkdansen. Wanneer ik dan het verschil uitleg, verwijs ik steeds naar deze Franse groep om mijn betoog dat folkdansen geweldig is te ondersteunen. Ondanks mijn vurig enthousiasme heb ik nog maar bitter weinig mensen kunnen overtuigen om eens mee te gaan naar een folkbal. Misschien toch nog wat sleutelen aan mijn redenaarskunsten?
Ik denk bij ‘folk’ altijd aan ‘I’m into folk’ van The Radios. Mag dat ook? :)
Dat is al een begin!
Ik zal nog eens moeten meegaan hé!
Ik denk telkens aan western dansen, maar dan ben ik volledig mis, vermoed ik.