Vaak schrijf ik hele teksten in mijn hoofd. Als reactie op een situatie waar ik in ben beland of gewoon omdat de manier waarop de persoon voor mij bij de kassa zijn fles cola op de band legt mij intrigeert. Nog vaker komen er ideeën in mij op, ideeën waarmee ik zou kunnen goochelen en lyrische dingen mee doen. Maar daar blijft het dan ook bij. Af en toe schrijf ik wat neer in mijn notitieboek (waar ook halve lesvoorbereidingen, maohzoschoon!-e citaten en strategieën voor ‘n sessie Dungeons & Dragons in gekrabbeld zijn), maar nooit meer dan dat. En dat vind ik dan jammer, ik die zo graag ooit (je weet wel, die welbepaalde ‘ooit’ die we allemaal hebben, wanneer die ene droom die we al zo vaak hebben vastgenomen en langs alle kanten bekeken en dan met een zucht terug in een hoekje van onze gedachten zetten) een schrijfster zou willen worden. Allezja, ik ben al een schrijfster aangezien ik schrijf, maar ik zou graag zo eentje worden die boeken verkoopt en op boekenbeurzen mag gaan staan zonder nog een extra job te moeten doen.
Dus als ik al een voornemen voor 2012 neem (hoewel ik daar normaal gezien aan weiger mee te doen, aangezien dat alleen maar een zeker pad naar zelfteleurstelling -poëtische vrijheid voordat hier iemand begint te klagen dat voorgaand woord niet bestaat- is), laat het dan zijn dat ik meer ga schrijven. Hier, maar ook op papier. Zodat ik misschien op een dag wanneer ik in een boekenwinkel aan het rondsnuisteren ben mijn eigen naam op een cover zie staan. Niet mijn eigen naam natuurlijk, maar mijn nom de plume. En natuurlijk heb ik die al jaren geleden bedacht, wat dacht je dan!
