This is not a Love Story.

Met mijn stofallergie zou ik spontaan een niesbui moeten krijgen wanneer ik een kijkje kom nemen op mijn blog. De schrijfpauze duurde iets langer dan gepland (niet dat ik echt een krak ben in dingen plannen), maar geen nood mijn lieve fans lezers, naar alle waarschijnlijkheid zullen jullie minder lang moeten wachten tot de volgende post verschijnt, maar zet er best geen geld op in.

Maar dé belangrijkste vraag van allemaal zal ik meteen beantwoorden: hoe gaat het nu eigenlijk met jou, L.?
Awel, heel sympathiek dat je het vraagt. Het gaat goed met me. Uiteraard verdrink ik in het schoolwerk, vergaat de wereld in 2012, ben ik de prins op het witte paard (of een Tom Hansen op de tonen van ‘There is a Light that never goes out’; het paard is overigens volledig optioneel, net als de adelijke titel) niet tegenkomen en moet mijn kot dringend opgeruimd worden, want anders komt dat niezen er wel nog van, maar voor de rest voel ik me goed. De moodswings en existentiële crisissen zijn tot een minimum beperkt, getuige de opmerking van een kotgenoot vorige week toen ik de keuken binnenwandelde:

S.: ‘Seg L., is er iets mis ofzo?’
L. (ik dus hé, voor de slimmeriken onder ons): ‘Neen hoor, hoe komt ge daarbij?’ (spreektaal, weetjewel)
S: ‘Ja, normaal gezien komt gij altijd lachend de keuken binnen, en nu niet.’
L.: ‘Ah neu, ik was gewoon aan het denken over iets.’

Beschreven worden als een altijd (glim)lachende persoon is misschien niet goed voor mijn misantropische uitstraling, maar schroef dat (oh ja, de flauwe woordspelingen zijn ook weer van de partij)! Meegewerkt aan de happy bubble hebben ongetwijfeld nieuwe mensen die vrienden zijn geworden, oude mensen opnieuw leren kennen en ook mijn huidige number one bezigheid: folkdansen. Ik vind het geweldig om door te dansen te ontdekken hoeveel ik daar wel niet van hou. Dankuwel Boombal.

Maar daarover later meer! Voor de verandering ben ik nu eigenlijk een paper aan het schrijven over (4 pagina’s uit één van) de notebooks van Finnegans Wake, achtergelaten door de immer geweldige James Joyce en waar hij zijn inspiratie zou hebben gehaald. Eén tip: van bronvermelding had hij geen kaas gegeten. Misschien moet hij eens te rade gaan bij Elsschot? Je mag jezelf trouwens een high five geven als je mee bent met het niet zo erg subtiele mopje.

Hoewel al mijn lijstjes om zeep zijn, aangezien ik ze niet meer heb bijgehouden, wil ik de volgende opdracht geven: ga niet Paranormal Activity kijken, ook niet naar New Moon, maar wél naar (500) Days of Summer en verdrink in de ogen van Zooey Deschanel op de tonen van een hennig (limburgismen aan de top) zalige soundtrack. En omdat ik zo vrijgevig ben, hoef je niet eens naar de trailer(s) te zoeken! Stiekem wou ik gewoon nog eens een video incorporeren in een post, maar dat geheel terzijde! En dat zijn te veel uitroeptekens!

Teaser Trailer:

Official Trailer:

All that the eye can see/read.

Aangezien ik binnenkort (over twee weken al!) op Erasmus vertrek, moet ik mezelf er beter maar aan gewennen om regelmatig een blogpost de wereld in te sturen. Wat heb ik in de voorbije maand zoal gedaan? Uiteraard hard gestudeerd voor mijn herexamens (ja hoor, daar ben ik niet van gespaard gebleven), maar mij daarnaast ook gewijd aan twee van mijn toch wel favoriete tijdverdrijvende activiteiten: Films/series kijken en boeken lezen. Ik denk wel dat ik mijn vooropgestelde 100 films (vooral nergens van het iNet afgekeken hoor) in 2008 ga halen.

Allereerst de visualiteit!

66) VijfTv film (*)

Het wel al wat zeggen als ik me nog niet eens de naam van de film herinner. Het was zo’n typische namiddagfilm waarin een meisje van gescheiden ouders eerst heel rebels is, maar dan toch de situatie leert aanvaarden. Om het met de woorden van de Weasley-tweeling te zeggen: That’s rubbish!

67) Dirty Dancing: Havana Nights **(*)

Cuba! Dit land staat toch wel vrij bovenaan in mijn landendieiknogwilbezoekenvoorikdertigben-lijst. Dat in combinatie met zwoele dansmoves en een niet àl te happy end, en ik geef gaarne toe dat ik van deze chickflick heb genoten.

68) Last Of The Mohicans **(*)

Avonturenfilm hé. Het boek slingert thuis nog ergens rond denk ik zo.

69) The Bone Collector ***

Angelina Jolie, steeds een plezier. Goed opgebouwde thriller waarbij je toch ‘n beetje denkwerk moet verrichten. Een beetje.

70) Planet Terror ****

Ge-wel-dig. Dat bloed! Die ‘scheuren’ (technische term?) in het beeld! Die zombies! Die oneliners! Rose McGowan met eerst een tafelpoot een geweer aan haar been! Tarantino met een.. nuja. Het is zo over the top, met al dat geweld en no storyline whatsoever (you know what I mean). Wicked!

71) Just Married *(*)

De zoveelste romantische komedie, hoewel met ‘n iets originelere invalshoek. En men krijgt een zonnig Venetië te zien! Naar mijn mening is het echter een fabeltje dat de zon ooit schijnt in deze Italiaanse stad, en is ‘t allemaal met de computer gemaakt (vooral geen wrok omdat het tijdens onze Italiëreis de hele dag regende).

72) Spider-man 3 **(*)

Te veel willen is ook niet goed. Film van ‘t Adrenalinekick-type, maar ik had er toch wel meer van verwacht in feite.

73) Amores Perros ***(*)

Wat een film. Zo ingenieus dat die verhaallijnen in elkaar passen. De twee andere delen worden zeker nog bekeken meneer Iñárritú!

74) Road To Perdition ***(*)

Dat water toch.

75) Harry Potter and the Sorcerer’s Stone **(*)

Het alomgekende probleem bij verfilmingen: verhaallijnen die geschrapt worden of anders verwerkt. De Potterfilms zijn genietbaar, maar absoluut niet te vergelijken met de boeken. Dit is misschien een reeds te veel gemaakte vergelijking, maar Lord of the Rings is het inhoudverminderende proces inherent aan boekverfilmingen heel wat minder storend.

76) Harry Potter and the Chamber of Secrets **(*)

77) Harry Potter and the Prisoner of Azkaban ***

Tot zover het bewegende beeld en volgt het geschreven woord. ‘n Echt Book of Monsters heb ik jammer genoeg nog niet gevonden.

22) Midori Snyder – Boeken van Oran 1: Nieuwe Maan ***

23) Midori Snyder – Boeken van Oran 2: Sadars Vesting ***

24) Midori Snyder – Boeken van Oran 3: Het Vuur van Beldan **(*)

‘n Aangename trilogie om te lezen, maar belange niet de beste tot nu toe. Vooral de iets té Nederlandse vertaling (zoals ‘k al vermeld heb), stoorde me enorm bij tijden.

25) Juliet Marillier – Cybele’s geheim **(*)

Dit vind ik tot nu toe haar minst geslaagde boek dat ik heb gelezen. De Portugese piraat mag uiteraard altijd eens langskomen, maar het einde kan maar beter thuisblijven, want dat werd allemaal wat vlug afgehandeld naar mijn zin.

27) Garth Nix – Oude koninkrijk 1: Sabriël ***(*)

28) Garth Nix – Oude koninkrijk 2: Lirael ***(*)

29) Garth Nix – Oude koninkrijk 3: Abhorsen ***(*)

Een erg sterke trilogie, vooral de samensmelting van een magische en een ‘gewone’ wereld wordt op ‘n sublieme manier verteld.

25) J.K. Rowling – Harry Potter and the Philosopher’s Stone

26) J.K. Rowling – Harry Potter and the Chamber of Secrets

30) J.K. Rowling – Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

31) J.K. Rowling – Harry Potter and the Goblet of Fire

32) J.K. Rowling – Harry Potter and the Order of the Phoenix

33) J.K. Rowling – Harry Potter and the Half-Blood Prince

Zoals je ongetwijfeld reeds merkte, heb ik nog geen beoordeling vastgeplakt aan de Harry Potter reeks. Ik vind dit moeilijker dan gedacht en daarom zullen allen in spanning (yeah right) moeten wachten totdat ik het zevende en laatste (niet voor niets een krachtig magisch getal) boek tot mij heb genomen. ‘n Stukje sluier opgelicht: ‘t personage dat me veruit het meest kan bekoren is toch wel Ginny Weasley, in de filmreeks gespeeld door Bonnie Wright.

Nu zal ik maar mijn leren gaat hervatten, als de goede student die ik ben (hé jij daar in ‘t publiek, niet lachen!). Jammer genoeg is mijn uitzicht niet zo goed als ‘t tijdens het jaar was, tweede verdieping t.o.v. zesde. Maar niet getreurd, want over twee weken zal ik voor vijf maanden op een kot wonen met dakterras ^^.

En als afsluiter presenteer ik de trailer van Harry Potter and the Half-Blood Prince (neen, ik ben vooral niet de alle knopjes in mijn werkbalk aan het uitproberen).

Treinreizen en eyecandy.

Ik reis graag met de trein. De cadans van de zich door de weiden voortslingerende trein geeft me een gevoel van rust en wereldsheid, zelfs in de zakdoek die dit land is. Over het algemeen ben ik daarbij een voorstander van ‘n milde vriendelijkheid onder de mensen. Niet opdringerig, maar ook niet volledig oblivious. Ja, dit is tegen jou, meneertje in de trein. Als je merkt dat het gesprek dat je voert slechts in één richting gaat, terwijl de andere persoon (in dit geval van de vrouwelijke soort, haar met een kleur die het best beschreven kan worden als peper & zout, Limburgs accent en nogal geïrriteerd) een plotselinge interesse heeft ontwikkeld voor de moliculaire structuur van het meest dichtbijzijnde punt in het treinraam voor haar neus, één tip: hou uw bakkes! En probeer vooral niet in één of andere randachterlijke poging jezelf voor te stellen als een man met ietwat intelligentie (I guess you weren’t using the family’s braincell at the moment) tegen een ander persoon met een complete desinteresse in wat er dan ook uit je mond komt een opmerking te geven over voetbal. Voetbal, really? Ohja, en je mocht van geluk spreken dat de deodorant (pepperspray is bij wet verboden heb ik me laten vertellen) zich net iets te ver in haar spullen had verstopt, want na die ‘toevallige’ (you ain’t foolin’ nobody) aanraking van haar knie, had ze die met alle plezier in je oog willen rammen. Euhm. Ter afwering in de vage richting van je gezicht willen sprayen. Dit is dan ook een milde (van een understatement gesproken) waarschuwing naar alle zichzelf interessant willen makende (and I hate it to break this to you, but that is one quality you’ll never possess) vieze venten daar in de buitenwereld: next time zal ik zonder vrees mijn met cyanide gevulde wijsheidskies (ken je het concept?) op je afsturen. Don’t say I didn’t warn you.

Daartegenover, van die hmmrrr jongens met halflang blond haar, net de puistjes en, hopelijk voor hen, natte dromen ontgroeid maar nog niet tot de baardige fase aangekomen, die met ‘n halftwijfelende blik in hun idon’tcarewelke kleur ogen vragen of de 45 nu al weg is terwijl ze bijna twee hoofden boven je uittorenen, steunend in hun zwarte allstars: die mogen me elk moment van de dag storen in mijn uithetraamgestaar.

Dat moest er even uit. Bij deze zijn zowel mijn misantropische als hormonale driften weer onder controle. Dankjewel Freud.

I wish that we could give it a go.

13) Zwartboek ***(*)

I will learn to say goodbye to yesterday.

Dinsdag is de dag in de week waar ik naar uitkijk. Geschiedenis van de Middeleeuwen. Omdat ik dan, zo nu en dan, en volledig stiekem naar Pretty Boy kan kijken zonder gezien te worden. Zal ik het aandurven om vrijdag iets tegen hem te zeggen? God, ik voel me terug 13. And I kinda like it.

Dindsdagavond jongstleden was er ‘s avonds de soirée van Klio. Uitgedost in mijn zwierigste jurk (qué palabara holandesa) vertrok ik met een wolk jongens naar de Markies. H. liet me ter plaatse weten dat ik Pretty Boy net had gemist, wat mijn avond niet kon verknallen. Gedragen door de muziek uit dien tijd zwierde ik, geleid door P. doorheen de zaal. De jenever was een kwartier na onze aankomst volledig op (wij zijn onschuldig!). Heartbreaker gedroeg zich zoals steeds, waardoor mijn afkeer van het verstand weer ‘n graadje toenam.

Gisteren was dan het Sinterklaasfeesje van de gang. Gezelligheid troef & een best aardig cadeau. Een adequaat antwoord voor meneer B. hebben we nog steeds niet kunnen vinden. Käse flips von Crusti Croc konden uiteraard niet ontbreken, en de Sint vulde deze morgen met schoentje met lekkers.

Reykjavik

Ik ga op reis en ik neem mee: een lamp, twee dobbelstenen verzwaard aan de zes, en cup-a-soupkopje, een zwempak, een glaasje glühwein, een Sinterklaas manneke chocolaat [sic], een zak Käse Flips von Crusti Croc, drank ter waarde van € 250 van PTP, een magnetron, een adequaat antwoord van meneer B., een tent, X, de sleutels van K.’s kot, X, een ballon gevuld met helium, een palmboom, een schone onderbroek, sexy lingerie, het Europees verdag voor de rechten van de mens en fundamentele vrijheden, de krant met de contactadvertentie van L., een slaapzak, de tas van Mary Poppins om alles in te steken.

The Secret’s out that you’re mine.

Ik verdrink in je zachte aura.

Proudly presents.

37h (-3h in de namiddag) kijk ik tegen de wolken aan en dwaal door de zich ontluikende dag.

Ik draag een rugzak mee, waarin een warme trui, een appel, een thermoskan koffie en enkele onbelangrijke dingen het mooie weer maken en ben op de weg naar de nacht van de film. De regen streelt zachtjes mijn paraplu. Vijf films passeren de revue (Inside man; Syriana; V for Vendetta; Volver; Lucky number Slevin). Ik zie haar, en wil de tijd bevriezen, om haar even de mijne te noemen. Misselijkheid overmeestert me tegen de ochtend en het gratis ontbijt kan dat niet oplossen. Zijn aanwezigheid aan mijn linkerarm zorgt ervoor dat mijn milt tot de helft van z’n volume krimpt.

Quelle nuit.

• Inside man: Aangename film met enkele onverwachte wendingen, goede acteerprestaties, maar toch enkele gaatjes. 8- /10
• Syriana: Een film met een nogal uitgesproken politieke boodschap. Hij kon me deze avond niet boeien, hoewel er de capaciteit wel is. 7+/10
• V for Vendetta: Schitterend goed, hoe vaak je ‘em ook kijkt. 9/10
• Volver: Een mooie poging, maar het verhaal miste iets, wat afbreuk deed aan het geheel. 7/10
• Lucky number Slevin: Kwestie van helemaal op het verkeerde been gezet worden. Sterk. 8+/10