Waar is de lente?

Waar is de zon? Zodra de schuchtere gele bol gas zich aan de hemel laat zien, eist onze schattige zonneklopper stoere viking meteen het enige plekje zonneschijn in de keuken op.

Genieten van kleine dingen 101

Sinds vorige week ben ik trouwens begonnen met het “trainen” van Wickie. Ik was toevallig een artikel tegengekomen over gaan wandelen met je hond zonder dat ‘ie trekt aan de lijn, hoe je hond commando’s en truukjes aanleren, enzoverder. Voor ik met de training begon kende Wickie de bevelen ‘Zit’, ‘Bench’, ‘Blijf’ (maar dan mocht je toch niet te ver weg wandelen). Na een paar dagen oefenen kan hij nu naast die drie ook nog ‘Lig’, ‘Rol’ (waarbij hij een zijwaartse rol maakt, too cute), ‘Blijf’ (waarbij je uit zijn gezichtsveld kan wandelen, zolang hij je stem nog hoort). Volgende truukje op de lijst: ‘Bangbang’, waarbij de hond moet doen alsof hij neergeschoten wordt. Exciting stuff, people!

This is the captain speaking.

Deze post is een beetje om te testen hoe goed de WordPress app werkt (ja, ook ik heb eindelijk toegegeven en me een smartphone aangeschaft.. ocharme ik toch), maar vooral om jullie te tonen dat Wickie overduidelijk nog altijd de schrik van de hele buurt is. En aangezien jij dit nu aan het lezen bent, betekent dit dat de missie geslaagd is en de app goedgekeurd. Misschien dat er nu dan wat meer posten gaan verschijnen? Beschouw die laatste vraag maar als een retorische, dat is het veiligste.

Smile for the camera

Schattigste hond ooit, am I right?

It’s a bloody job, but someone’s gotta do it.

Ik doe momenteel vakantiewerk in een fabriek slash magazijn. Vorige week was ik blijkbaar op een bepaald moment niet vriendelijk genoeg volgens één van de vaste werknemers. Dit is wat volgde:

Werknemer X: Seg, wat hebt gij vandaag, hebt gij uw regels ofzo?

Ik, de verdedigster der algehele vernietiging van vrouwelijke stereotypen: Ja, en dat is zo vervelend hé. Ik moet duuzend keer per dag naar de WC gaan. Dan moet ik hier nog de hele dag rondlopen [als werk wandel ik de hele dag rond met een transpallet en moet ik dozen en onderdelen van allerhande formaat op de juiste plaats in de rek leggen, nvdr.] en vriendelijk zijn tegen iedereen terwijl ik amper kan rechtstaan door de pijnlijke krampen in mijn rug. Ik zou veel liever voor drie dagen in mijn bed kruipen onder mijn donsdeken met een infuus van vloeibare chocolade en vergeten dat er andere mensen bestaan.

Aha, toen wist werknemer X niet meer wat zeggen! Spijtig dat zijn oorspronkelijke opmerking eigenlijk niet eens tot mij gericht was en ik dan ook niet deze sassy comeback ter plekke verzon en in zijn gezicht gooide, maar mij gewoon in stilte ergerde aan ‘n dergelijk stereotype. Bovenstaand gesprek heeft in feite helemaal niet plaatsgevonden en ik heb m’n reactie eigenlijk gewoon deze morgen in bed bedacht toen ik besefte dat de plezantste tijd in ‘n vrouwelijke maand er weer zat aan te komen. Ik zei het al in de Disclaimer in het menu hiernaast: alles wat je hier leest is fictief. Zo ben ik eigenlijk geen vrouw, spendeerde ik ook geen vijf maanden in Cádiz  en heb ik nog nooit een dansvloer van dichtbij gezien. Ik heet eigenlijk HALL-9999 en het was mijn taak om de mensheid te infiltreren via het internet. Didn’t see that one comin’, did ya?

En wat hebben we geleerd dit weekend?

Wanneer je op zondagmiddag een Honda Camino (bromfiets klasse A met Klasse) aan de gang loopt i.p.v. trapt (met de gedachte dat je gisternacht wel 15 keer probeerde voordat de motor aansloeg), is het belangrijk dat:

Eén: eenmaal dat de motor vroemvroem zegt, je de gashendel los laat en niet (ik herhaal niet) in een vage supermanbeweging er achter blijft hangen.

Twéé: je de aanloop neemt op een terrein waar veel plaats is (liefst een parking of startbaan van een vlieghaven) en niet (ik herhaal niet) op de klinkers in de achtertuin waarbij de rechte lijn eindigt tegen de buitenmuur van de keuken.

Drié: wanneer je dan toch crasht en je rechter bovenarm en onderrug aanvoelen alsof er een pletwals over heeft gereden en je linkerknie wat geschaafd is, neem dan vooral geen (ik herhaal geen) zware koffer, rugzak en extra zak met een inox emmer mee naar je kot in Antwerpen.

Graag zie ik jullie terug bij de volgende aflevering van ‘Hoe ondergetekende er toch steeds in slaagt om op de meest originele dwaze manieren onderuit te gaan’ .

It’s friday.

‘n (rookvrije!) Barak (niet de president), ‘n Palmke in mijn hand, goeie muziek en aangenaam gezelschap. Meer hoeft dat op een vrijdagavond niet te zijn.

Bijna.

Het is bijna zo ver. Nog minder dan 24 uur en het warme zuiden zal voor 4,5 maand mijn thuis zijn. Pas op, het besef is er nog niet echt. Het koffer is wel gemaakt, net als de hoeveelheid die achterna gestuurd zal worden. Papieren in orde, laptop klaargestoomd.

Laat dat Erasmusgedoe maar komen. Maar bovenal de zon (neen, ik wrijf het er vooral niet in hoor).

Silent Shout

Om ‘n doel te vinden, om te weten wat ik wil doen met mijn leven, moet ik eerst weten wie ik ben. Ik had gehoopt dat wanneer mijn haren electric blue waren, er ergens een licht zou gaan branden, op ‘t einde van één der tientallen tunnels, zodat ik niet langer in het duister rondtast naar té veel mogelijkheden. Ze zijn echter grauwgrijs geworden met een vaag vermoeden van blauwheid.

Of hoe je een midlifecrisis hebt op je twintigste.

Treinreizen en eyecandy.

Ik reis graag met de trein. De cadans van de zich door de weiden voortslingerende trein geeft me een gevoel van rust en wereldsheid, zelfs in de zakdoek die dit land is. Over het algemeen ben ik daarbij een voorstander van ‘n milde vriendelijkheid onder de mensen. Niet opdringerig, maar ook niet volledig oblivious. Ja, dit is tegen jou, meneertje in de trein. Als je merkt dat het gesprek dat je voert slechts in één richting gaat, terwijl de andere persoon (in dit geval van de vrouwelijke soort, haar met een kleur die het best beschreven kan worden als peper & zout, Limburgs accent en nogal geïrriteerd) een plotselinge interesse heeft ontwikkeld voor de moliculaire structuur van het meest dichtbijzijnde punt in het treinraam voor haar neus, één tip: hou uw bakkes! En probeer vooral niet in één of andere randachterlijke poging jezelf voor te stellen als een man met ietwat intelligentie (I guess you weren’t using the family’s braincell at the moment) tegen een ander persoon met een complete desinteresse in wat er dan ook uit je mond komt een opmerking te geven over voetbal. Voetbal, really? Ohja, en je mocht van geluk spreken dat de deodorant (pepperspray is bij wet verboden heb ik me laten vertellen) zich net iets te ver in haar spullen had verstopt, want na die ‘toevallige’ (you ain’t foolin’ nobody) aanraking van haar knie, had ze die met alle plezier in je oog willen rammen. Euhm. Ter afwering in de vage richting van je gezicht willen sprayen. Dit is dan ook een milde (van een understatement gesproken) waarschuwing naar alle zichzelf interessant willen makende (and I hate it to break this to you, but that is one quality you’ll never possess) vieze venten daar in de buitenwereld: next time zal ik zonder vrees mijn met cyanide gevulde wijsheidskies (ken je het concept?) op je afsturen. Don’t say I didn’t warn you.

Daartegenover, van die hmmrrr jongens met halflang blond haar, net de puistjes en, hopelijk voor hen, natte dromen ontgroeid maar nog niet tot de baardige fase aangekomen, die met ‘n halftwijfelende blik in hun idon’tcarewelke kleur ogen vragen of de 45 nu al weg is terwijl ze bijna twee hoofden boven je uittorenen, steunend in hun zwarte allstars: die mogen me elk moment van de dag storen in mijn uithetraamgestaar.

Dat moest er even uit. Bij deze zijn zowel mijn misantropische als hormonale driften weer onder controle. Dankjewel Freud.

Collide.

We zijn al weer een hele tijd verder in dit leventje.  Het is woensdagavond tijdens de tweede week van de paasvakantie en dit boerendorpje hangt me m’n keel uit. Gelukkig is er nog de plaatselijke bibliotheek die wat verlichting in mijn lijden kan brengen. Kan ik niet heerlijk overdrijven, zo af en toe? Ik sta weeral achter met mijn lijstje films, boeken en aanverwant zogenaamd kunstzinnig gedoe. De stukjes bewegend beeld die ik me herinner:

26) Elektra **

Al was het maar om Jennifer Garner in dat heerlijke rode pakje te zien.

27) The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring ****(*)

Behoeft geen uitleg denk ik zo.

28) Finding Neverland **(*)

29) Diarios de Motocicleta ***(*)

30) Hook **

Wie vindt Gwyneth Paltrow? En deze was slechts een pover vervangmiddel voor de film die ik eigenlijk had willen kijken, namelijk The Wizard of Oz, met de immer schitterende Judy Garland. Dat wordt ‘n keertje huren/misschien zelfs aanschaffen.

Papieren versies van de werkelijkheid:

7) Wees Wegwijs!

Urgh, moet ik dit zelfs maar een cijfer geven?

8) Antonio de Guevara – Epistolas Familiares

De rest van de titel laat ik, erg bewust, achterwege. Dit was een meer dan 400 (!) jaar oud boek dat ik in kader van mijn paper van Wetenschappelijke Vaardigheden moest bespreken. Dit kan ik je wel zeggen: die paginering van de eind 16e eeuwse drukkers, ‘t trekt nergens op. Allerlei andere boeken passeerden tijdens deze paper mijn revue, maar daar ga ik niet mee vervelen.

9) Ernesto Guevara de la Serna – Notas de Viaje ***

10) Alison Baird – Kronieken van Willowmere 1: Heksen van Willowmere **(*)

Ach, kijk me zo niet aan lezer! Alsof jij er niet af en toe stiekem naar verlangt om hetzelfde als de personages te kunnen. Toegegeven, de schrijfstijl is ietwat kinderachtig voor mijn leeftijd (hau-tain), maar om deze uit literair oogpunt bekeken misstap goed te maken, ben ik eindelijk maar in Ik ook van jou begonnen. Ik heb tenslotte nog enkele dagen vakantie, een meer van tijd om nog enkele boeken te verorberen (leren? universiteit? nog nooit van gehoord).