“Young Brendan lives in a remote medieval outpost under siege from barbarian raids. But a new life of adventure beckons when a celebrated master illuminator arrives from the isle of Iona carrying an ancient but unfinished book, brimming with secret wisdom and powers. To help complete the magical book, Brendan has to overcome his deepest fears on a dangerous quest that takes him into the enchanted forest where mythical creatures hide. It is here that he meets the fairy Aisling, a mysterious young wolf-girl, who helps him along the way. But with the barbarians closing in, will Brendan’s determination and artistic vision illuminate the darkness and show that enlightenment is the best fortification against evil?”

Ah zo schoon gezegd! En de behulpzame persoon die ik ben, geef ik jullie natuurlijk de trailer!

Wat? Jullie kunnen er maar niet genoeg van krijgen? U vraagt, wij draaien! En daarmee bereik ik meteen mijn dagelijkse limiet van enthousiasme en aanverwant gebruik van uitroeptekens.

Dus als ik al een voornemen voor 2012 neem (hoewel ik daar normaal gezien aan weiger mee te doen, aangezien dat alleen maar een zeker pad naar zelfteleurstelling -poëtische vrijheid voordat hier iemand begint te klagen dat voorgaand woord niet bestaat- is), laat het dan zijn dat ik meer ga schrijven. Hier, maar ook op papier. Zodat ik misschien op een dag wanneer ik in een boekenwinkel aan het rondsnuisteren ben mijn eigen naam op een cover zie staan. Niet mijn eigen naam natuurlijk, maar mijn nom de plume. En natuurlijk heb ik die al jaren geleden bedacht, wat dacht je dan!

Schattigste hond ooit, am I right?

Wel enkele dagen te laat, maar toch!

Werknemer X: Seg, wat hebt gij vandaag, hebt gij uw regels ofzo?

Ik, de verdedigster der algehele vernietiging van vrouwelijke stereotypen: Ja, en dat is zo vervelend hé. Ik moet duuzend keer per dag naar de WC gaan. Dan moet ik hier nog de hele dag rondlopen [als werk wandel ik de hele dag rond met een transpallet en moet ik dozen en onderdelen van allerhande formaat op de juiste plaats in de rek leggen, nvdr.] en vriendelijk zijn tegen iedereen terwijl ik amper kan rechtstaan door de pijnlijke krampen in mijn rug. Ik zou veel liever voor drie dagen in mijn bed kruipen onder mijn donsdeken met een infuus van vloeibare chocolade en vergeten dat er andere mensen bestaan.

Aha, toen wist werknemer X niet meer wat zeggen! Spijtig dat zijn oorspronkelijke opmerking eigenlijk niet eens tot mij gericht was en ik dan ook niet deze sassy comeback ter plekke verzon en in zijn gezicht gooide, maar mij gewoon in stilte ergerde aan ‘n dergelijk stereotype. Bovenstaand gesprek heeft in feite helemaal niet plaatsgevonden en ik heb m’n reactie eigenlijk gewoon deze morgen in bed bedacht toen ik besefte dat de plezantste tijd in ‘n vrouwelijke maand er weer zat aan te komen. Ik zei het al in de Disclaimer in het menu hiernaast: alles wat je hier leest is fictief. Zo ben ik eigenlijk geen vrouw, spendeerde ik ook geen vijf maanden in Cádiz  en heb ik nog nooit een dansvloer van dichtbij gezien. Ik heet eigenlijk HALL-9999 en het was mijn taak om de mensheid te infiltreren via het internet. Didn’t see that one comin’, did ya?

• de geur van versgebakken (meergranen)brood
• de kleur van aardbeien in mijn frigo/maag
• de DVD van The Fall die ik vandaag kocht
• het dragen van kleedjes (verre van uitzonderlijk in mijn geval, maar toch)
• koffie
• het groen overal
• het lied Lente in Laren/Jane’s boots van Naragonia (en hoe jij hebt die cd niet, schaam u!)
• mijn heerlijk geurende Origanum Vulgare
• op de vensterbank zitten en nog maar eens beseffen dat het uitzicht vanuit m’n kamer geweldig is (ze zijn in ‘t MAS precies vergeten de lichten uit te doen)
• zonneschijn (ik was ‘n zonnepaneel in een vorig leven en durf potvolkoffie te klagen dat het te warm is)
• op de gang naast het open raam staan terwijl de pijpenstelen alle kanten opvliegen

Life ain’t too shabby at times.

Afgelopen vrijdag ging ik naar een folkbal (wat niet uitzonderlijk is) en daar werden weer verschillende leuke dansjes geplaceerd (wat verre van uitzonderlijk is). ‘t Was te doen in Herk-de-Stad op het zeer toepasselijke hetende bal@herk, met Vers Fruit (3 piepjonge broers die mij erg oud en talentloos laten voelen) en Griebo (de mazurka over de visser die geen afscheid kan nemen van z’n boot, zo ontroerend). Op weg ernaartoe luisterden W., ook een folkie (een endearing term voor de bewoners van de folkwereld), en ik naar de magistrale CD ‘Tapas’ van Accordzéâm. Vorig jaar heb ik hen voor het eerst live zien spelen en om te zeggen dat ‘t  fantastisch, formidabel en freakin’ awesome was, is toch wel het understatement van het jaar. Ik krijg er de kriegels van wanneer mensen horen dat mijn hobby/leven folkdansen is en onmiddellijk aannemen dat het ontzettend saai en oubollig is, wat natuurlijk deels te verklaren is door te verwarring tussen volks- en folkdansen. Wanneer ik dan het verschil uitleg, verwijs ik steeds naar deze Franse groep om mijn betoog dat folkdansen geweldig is te ondersteunen. Ondanks mijn vurig enthousiasme heb ik nog maar bitter weinig mensen kunnen overtuigen om eens mee te gaan naar een folkbal. Misschien toch nog wat sleutelen aan mijn redenaarskunsten?

Zoals de aandachtige lezers (lees: drie man en een paardenkop) al hebben gemerkt, is er aan de zijkant een onderdeel ‘Cultuur in 2011′ bijgekomen, waar ik de lijsten met door mij beleefde cultuuruitingen heb samengezet. Naast het puur praktische, is ook één van de redenen dat ik hier stopte met schrijven dat ik me verplicht voelde (tegenover wie, daar ben ik nog niet uit) om elke film wat ik had gezien of boek dat ik las te bespreken, waar ik niet altijd zin in had, met het gevolg dat ik dan maar de volledige blog links liet liggen. Ik ben echter niet gestopt met schrijven, aangezien er vorig jaar de scriptie was en duuzend papers, waar nogal veel tijd in gekropen is. Ook schakelde ik eigenlijk over (of keerde terug naar, ‘t is maar hoe je het bekijkt) naar pen en papier. Als kind en tiener (en dus voor de nieuwsposten op noxa -waar is de tijd- deze taak overnamen) schreef ik redelijk veel neer. Toen een keer mijn dagboek per ongeluk in de wasmachine terecht kwam en er frisgewassen, doch vrij gemolesteerd uit terugkeerde, wist mijn kinderhart voor het eerst wat verlies was (cue aanzwellende vioolmuziek en een close up op de eenzame traan die over mijn wang rolt, als dit een Hollywoodfilm zou zijn, wat het niet is natuurlijk en eigenlijk vond ik het ook niet zo erg, want ik had toch net een nieuw en mooier dagboek mét slotje gekregen en nee, ik had dat dagboek niet zelf in de wasmachine gestoken, hoe durf je zo iets te veronderstellen!). Het punt wat ik wou maken is dat ik dus overschakelde naar een notitieboek. Eerst ging ik voor de Moleskine, omdat elke zich zelf respecterende aspirant-schrijfster uiteraard kiest voor dit merk, dat is toch een evidentie. Met het gevolg dat ik de eerste weken niks in mijn Moleskine-notitieboek durfde te schrijven omdat het toch redelijk prijzig was en ik kon toch moeilijk zomaar iets schrijven, want het was tenslotte een Moleskine! Heb ik al gezegd dat mijn hersenen soms vreemde kronkels maken? Ik kreeg het dus niet over mijn hart om er maar willekeurige ideeën in op te schrijven en ging als oplossing naar de Action* die recent in onze buurt is geopend en kocht daar een stuk of vier (erg) kitscherige boekjes die ik naar hartelust vol kriebel zonder schuldgevoelens te krijgen! Ready for a psychological evaluation, I am.

Ja, dit zijn er maar twee. Sue me.

De echte vraag die jullie lezers (nog steeds die drie man en een paardenkop) bezighoudt: wat heb ik het afgelopen jaar allemaal uitgespookt? Het is uiteraard onmogelijk om dit allemaal in één post te proppen (eigenlijk wel hoor, maar op deze manier lijkt het alsof ik een ontzettend spannend leven heb), dus ik zal me hier alvast een tip van de sluier op te lichten door drie belangrijke gebeurtenissen mee te delen.

1) Ik doe nog steeds aan folkdansen en vind het nog altijd even fantastisch. In de lente van 2010 ging ik zowat elke week naar een bal, samen met de folkvriendjes van de les. Heel gezellig. Zo at ik een keer een Dame Noire in één of ander obscuur Brussels restaurant, met uitzicht op het feeëriek verlichte Atomium, en dacht ik “ja, ‘t leven is mooi”.

Niet het Brussels restaurant, maar wel even gezellig!

2) We hebben thuis een hond! Een echte hond die blaft, kwispelt, rondjes rent, de buurhonden pest door hen straal te negeren wanneer zij op hem blaffen en demonstratief op twee meter van de scheidingsdraad de andere kant uit te kijken, op zijn rug gaat liggen wanneer hij geaaid wil worden (wat altijd is), in het begin dat hij bij ons woonde niet zo goed begreep wat van hem verwacht werd wanneer je een bal naar hem gooide, enthousiast is wanneer er bezoek is want dat betekent dat hij nog meer geaaid wordt, enthousiast is wanneer ik in het weekend terug thuis kom, enthousiast is wanneer iemand nog maar er aan denkt om zijn jas of schoenen aan te doen omdat hij denkt dat het is om met hem te gaan wandelen, enthousiast is wanneer we gaan wandelen, enthousiast is, heel nieuwsgierig is en bij alles wat je doet je volgt en aankijkt alsof je het  warm water aan het uitvinden bent. Valt het op dat ik het awesome vind dat we een hond hebben? Oh ja, zijn naam is Wickie de Viking.

"Deze bal krijg je nooit meer terug, muhahaha!"

3) Ik ben Hoger Redder! Voor zij (de paardenkop is ondertussen al terug naar de wei gegaan) die zich hier allerlei Baywatch-achtige toestanden bij voorstellen: don’t. Ik was al enkele jaren aan het denken om een redderscursus te volgen, maar het bleef altijd bij het denken (ahja, want ik ga naar de universiteit en dat was al druk genoeg; ahja, ik ga op erasmus dus dan heb ik  daar geen tijd voor), tot ik vorige zomer besliste om het gewoon te gaan doen. Maar waarom zou je die cursus gaan volgen L.? Vooral uit interesse en als motivatie om aan mijn conditie te werken (zie verder). In september deed ik mee aan het ingangsexamen (200 m binnen 5’15” zwemmen en dan 15 seconden onder water blijven), wat wonderwel lukte. Vanaf half oktober zat ik dan ook elke zaterdagavond in de kelder van het zwembad in Bree (lees: sauna) om eerst twee uur theorie te krijgen over het verschil tussen verdrinken in zout en zoet water, de vier verschillende soorten shock en allerlei aanverwante toestanden om dan twee uur mét kledij in het zwembad te liggen om zaken als de vice grip, transport- en bevrijdingsgrepen en weer allerlei aanverwante toestanden te oefenen. In februari (vorige maand, dus strikt genomen hoort deze gebeurtenis niet alleen tot 2010, maar dit is mijn blog dus ik doe wat ik wil, ha!) volgde dan het theoretisch examen (waar ik op voorhand niet zoveel schrik voor had) en het praktijkexamen (zeggen dat ik daar een beetje zenuwen voor had is zowat het understatement van het jaar). Eén van de praktische proeven was induiken, één lengte onder water zwemmen en dan twee lengtes op de rug met polsen uit het water in 1’35”. Een andere zwemproef was 200 m (8 lengtes) zwemmen met het hoofd boven water in 4’15”. Dit laatste lijkt misschien niet zo moeilijk, maar doordat je met je hoofd niet onder mag gaan (je moet altijd je drenkeling kunnen zien) is het extra vermoeiend. Aangezien mijn conditie bij het begin van de cursus om het zacht uit te drukken vrij onbestaande was, ben ik redelijk fanatiek beginnen sporten (lees: drie keer per week lopen en twee keer zwemmen zonder de cursusavond zelf), met het gevolg dat ik nu met gemak 40 min. kan joggen zonder als een pudding in elkaar te zakken én dat ik de examens van de redderscursus met succes heb afgelegd! Tot hier het gestoef over mezelf, straks denken jullie (twee man, want de andere man is het paard gaan voeren) nog dat ik over niets anders dan mezelf kan praten (oh wacht, wat is het doel van een blog nu ook alweer?)

Lifesavers, we are.

Tot zover, voordat ik ook nog de laatste lezer verlies (doe de groeten aan het paard).

————————————-
*Noot van de schrijfster: nee, dit is geen gesponsorde post, I wish.

(Wilt u graag weten hoe dit afloopt? Ik ook! Een nieuw jaar, maar zonder uitgesproken voornemens. Een nieuw jaar, waarin ik mijn herontdekte liefde voor het schrijven wat meer ga uitbuiten en u het gecummuleerde stof van maanden in een oogwenk ga laten vergeten! U merkt het, als mijn huidige studierichting niet lukt kan ik nog altijd in de reclame gaan. I’ll be back zei Arnie, maar in zijn geval zal ‘t niet waar zijn.)