La Victoria en niet het strand.

In het verhaal ‘Ik versus het systeem’ presenteer ik: mijn overwinning! Aangezien er vele systemen bestaan zal ik de victorie even verduidelijken. Zoals je weet of niet weet en bij deze bijgevolg wel, ben ik nog al een leesbeest/boekenwurm/ander literair dier. Vorige week ging ik dan ook meteen op zoek naar la biblioteca municipal en wonder boven wonder stond er op mijn kaart van Cádiz het symbool van een boek, verwijzend naar de bibliotheek uiteraard. Vol goede moed trok ik niet mijn stoutste schoenen, maar wel mijn sandalen (toen scheen de zon nog in Cádiz, in tegenstelling tot het regenachtig gedoe van vandaag) aan. Zoals te verwachten viel, was de bibliotheek dicht in de namiddag (ter verduidelijking: de middag in Spanje begint om 14h).  Er was nog geen paniek op de boerderij, de volgende dag werd wedergekeerd. Een vriendelijke Spaanse bibliothecaris legde mij de procedure uit: aangezien ik geen vaste residentie heb in Spanje (nog niet in ieder geval), heb ik het nummer van de bibliotheekkaart van een échte inwoner nodig om mijn kaart te kunnen bekomen. Maar, zei die vriendelijke meneer, je moet gewoon op de universiteit aan iemand vragen, aan een professor of andere student, voor dat nummer en dan is dat in orde. Nog steeds geen bibliotheekkaart dus. Maar, in volle overtuiging dat nu eenmaal iedereen een bibliotheekpasje bezit, vroeg ik aan meneertje Catalaan, ook wel gekend als Hector de kotgenoot, zijn nummer. Keek die me even bedenkelijk aan en deelde me mee dat hij jammer genoeg geen pasje heeft. Bibliotheek 1 – Hivernale 0. Ah, maar volgende week (vandaag dus) beginnen toch de lessen, en ik ga gewoon even bij het secretariaat en dat is ’t zo gefixt, stelde het logische deel van mijn brein het leesgedeelte gerust. De eerste dag van ’t academische jaar brak aan en bijgevolg ging ik, nog steeds vol goede moed en vertrouwen in ’t systeem, naar het secretariaat en legde daar in het Spaans mijn situatie uit en liet, de hoop weerspiegeld in mijn oceaan(echt!)-kleurige ogen, het te ondertekenen papier zien aan een even vriendelijke, maar iets minder oogstrelende, Spaanse meneer. Die keek me niet langer bedenkelijk aan, maar eerder alsof ik een halfuurtje geland was met één van die platillos volantes en met dat papier toestemming vroeg om mijn ovni (objeto volador no identificado) op het binnenplein van het faculteitsgebouw te parkeren omdat ik mijn parkeerschijf vergeten was. Bibliotheek 2 – Hivernale 0. Na wat introductielessen (waarover later meer) ben ik dan maar terug naar de bibliotheek gefietst. Daar zat weer dezelfde Spaanse bibliothecaris als de vorige keer, en met voldoende gevoel voor dramatiek deelde ik hem mee dat het secretariaat dacht dat ik mijn vliegende schotel verkeerd had geparkeerd en mijn beperkte Spaanse kennissen blijkbaar geen behoefte hebben aan leesvoer. Met medelijden te bespeuren in zijn lichaamstaal bekende hij dat hij onmogelijk de regels kon omzeilen en dat iemand die niet in Spanje woont, echt wel ’n Spaans persoon nodig heeft om voor hem/haar garant te staan. Het einde van de wedstrijd kwam in zicht en het leek er op dat de Bibliotheek met ’n mooie voorsprong zou winnen (ik ben eigenlijk niet zo erg te vinden voor sportvergelijkingen en al helemaal niet met zoiets als ‘den voetbal’, maar het doel heiligt de middelen in dit geval), maar wat een anticlimax verscheen daar vanuit het niets! Señor bibliothecaris besliste om me dan toch een bibliotheekkaart aan te maken, zolang ik er maar voor zorgde dat ik iemand probeerde te vinden die dat ene papier voor me wou invullen. Vrijdag mag ik ‘em (de bibliotheekkaart, voor alle duidelijkheid) gaan uithalen. Nu kan ik alleen maar hopen en bidden tot het spaghettimonster dat ze enige boeken van Philip Pullman bezitten, zodat ik eindelijk weet hoe de ‘His Dark Materials trilogy’ eindigt, want geloof me of niet: ik heb aan wikipedi4 kunnen weerstaan!

Zoals steeds: stay tuned for más adventuras!

Dit bericht werd geplaatst in avonturier, Cádiz. Bookmark de permalink .

3 reacties op La Victoria en niet het strand.

  1. C D zegt:

    Hou er de moed maar in. Ooit zal je het einde wel ontdekken. Gisteren de boeken naar de Bib teruggebracht. Het laatste deel van de trilogy wilde zich niet uitscannen?!

  2. M D zegt:

    Hoi Leni,
    kijk iedere dag even of je nog iets speciaalste vertellen hebt.
    Maar het is nu al enkele dagen stil dus schrijf ik maar even iets, zommar dan weet je toch dat we aan je denken.
    Groetjes Maria, Jean en de rest

  3. M D zegt:

    Soory voor de fouten had het niet nagelezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s