Diep in de zeeeee.

Het is zondag, het regent, ik heb de was al gedaan (ook met de hand en dat ging best goed, mijn enige vrees is dat als ik met desbetreffende kleren in de regen terecht kom ik ga beginnen te schuimen, wegens slechts uitgespoeld) en ik heb al enkele dagen geen update gegeven vanuit Cádiz, wat uiteraard betekent dat deze post extra lang gaat zijn, met extra veel foto’s en extra veel fun! Of hoe ik als één of andere slechte reclamespot kan klinken. Om even het verhaaltje van de vorige keer over het verkrijgen van de bibliotheekkaart af te sluiten: het is me gelukt! Ik heb twee boeken en twee DVD’s kunnen uitlenen, hoewel ik sterk betwijfel of de bibliothecaris me het eigenlijk wel had mogen meegeven, aangezien ik nog steeds niemand heb om dat papier te ondertekenen. Maar de DVD’s kreeg ik gratis mee, dus ik ga niet twijfelen aan de illiciteit ervan, vooral niet omdat ’t volledig gratis is!

Wat ik ook even wil melden, is dat ik mijn foto’s niet langer op flickr deponeer, omdat je als niet-betalend lid maar heel beperkt foto’s er op kan plaatsen. Ik ben dus nu overgeschakeld op photobucket, maar Gosia heeft me kennis laten maken met nog een ander interessant programma, wat zowel on als offline gebruikt kan worden, maar dat moet ik eerst nog wat uitzoeken.

Deze week zijn de eerste lessen begonnen. Ofja ‘lessen’, een halfuurtje uitleg door de prof over wat het vak inhoudt. Sommige vakken werden zelfs helemaal niet gegeven en wij (de lesvolgende Erasmusstudenten) begrepen niet zo goed welk mechanisme er achter zat, tot dat een vriendelijke prof van Engels ons vertelde dat enkel de verplichte vakken werden gegeven, en nog niet eens van elk jaar of elke richting. Kwestie moeilijk te doen dus. Of ik ondertussen al heb beslist welke vakken ik ga volgen? Ongeveer wel ja, namelijk deze:

1) Historia de américa latina contemporánea. M.a.w.: de geschiedenis van hedendaags Latijns Amerika. Daar heb ik nog geen les van gevolgd, maar staat zeker op ’t programma.
2) Literatura hispanoamericana II. It’s all in the name.
3) Textos dramáticos y espectáculo. Dingen met theateranalyse en toneelstukken en aanverwanten.
4) Literatura española y Cine. Mijn hele richting in één vak, dat moet ik toch gewoon volgen.

Dat zijn de zekere vakken, over de rest wordt nog getwijfeld maar wordt binnen de eerstkomende drie dagen beslist, omdat anders mijn papierwerk op geen enkele manier op tijd in Belgenland geraakt. De uitleg van de proffen viel over het algemeen wel goed te volgen, hoewel je de Andalusiërs gerust mag beschouwen als zijnde de West-Vlamingen van Spanje (thanks to Caroline, voor deze toch wel zeer juiste vergelijking), dat ingeslik van letters en verandering van klanken, manman!

Zoals ik reeds vermeld heb, is er bij ons op kot een hondje, met de lichtelijk amusante naam Oto. Op de volgende foto lijkt het of ik ‘em aan het wurgen ben, maar dat is echt niet zo!

Dat is trouwens de kamer van de Poolse kotgenotes, van de mijne heb ik nog steeds geen foto’s gemaakt -shame on me.

Het groepje Belgen in Cádiz werd begin deze week ook uitgebreid met twee West-Vlaamse deernes (ik leen deze term met plezier van een andere Antwerpse Erasmusstudente die vorig jaar ook enkele West-Vlaamse gevallen tegenkwam). Uiteraard werd er gesocialized, zittend op één van de vele pleintjes die je overal tegenkomt in deze parel van ’t zuiden. Dan zit je daar gezellig op ’t terras van een café met een zeer onvriendelijke dienster, kruipt daar plotseling een beestje uit een spleet in de muur. Wat zeg ik beestje, een monster was het ja!

Wij noemden het uiteraard ‘die vieze kakkerlak’, maar blijkt eigenlijk dat hier in Cádiz een soort krekelplaag is, en dit kan best één van die grillos geweest zijn. Oh biologen onder ons, verlos ons met een antwoord! Tot die dag komt, blijft het ‘dat vieze beest’. De normaal geziene vete tussen Limburg en West/Oost-Vlaanderen werd volledig vergeten toen één van de deernes de opmerking gaf dat mijn haar echt beirelang is (vertaling: heel erg lang), wat door mij uiteraard met ’n smile werd ontvangen.

Woensdag was dé dag waarop wij allen (zijnde: het beperkte aantal Erasmusstudenten dat ik tot nu toe ken) naar hadden uitgekeken: het eerste Erasmusfeesje, meer bepaald in bar Nahu! De muziek was een mix van aanvaardbaar tot goed tot dansbaar tot niet het vermelden waard. Hoewel ik in vele foto’s iets te drinken in mijn handen klem, ben ik nog niet aan het evolueren tot een alcoholiste, ik geniet en drink met mate (of hoe het eigenlijk tot verloren zaak is om mensen van zo’n zaken te overtuigen).

Het is duidelijk te zien dat ’t die twee van de unief van ’t Stad zijn.

Aanschouw: de drie meisjes van el numero cinco. Aga, de deze en Gosia. Wat toch wel het vermelden waard is dat het echt schatten van chicas zijn. Het is altijd afwachten met kotgenoten hoe het gaat meevallen, maar tot nu toe gaat het meer dan goed, de sfeer zit er écht wel in. ’t Is van chance hebben hé.

Ikzelve samen met Katalina (als ik me niet vergis, ’t is ongelooflijk hoeveel mensen hun naam met ‘Kat/r’ beginnen), een Hongaarse Erasmusstudente. Zoals je kan zien, kregen we allemaal een badge met de overeenstemmende driekleur (in het Belgische geval) er op afgebeeld. Uiteraard leidde dit tot uitroepen als: ‘Hé, nog een Belg!’ De meest vertegenwoordigde natie lijkt toch wel la France te zijn, vertelde een Franse studente mij, een 40tal studeren er momenteel in deze havenstad.

Hier heeft een extra Poolse nummer vijf vervoegd voor de foto. Onze twee Poolsen zijn trouwens ENORM sportief, ik voel me er bijna (bijna) schuldig door. Zowat elke dag aerobic en lopen en allerlei toestanden. Aga (de meest rechtse) is trouwens een internationale karatebeoefenaarster, kwestie dat ik altijd beschermd ben. En ook (en dit zeg ik niet om te lachen met hen of iets dergelijks) is poetsen iets genetisch in Polen, want dan doen ze écht veel, iets waar ik uiteraard niet over klaag. Ondertussen is er wel al een hoehetappartamentzuiverhouden-schema opgesteld, door ondergetekende en met behulp van vele fluostiften.

Gedurende de volgende dagen is er niets uitgesproken gebeurd, behalve dat ik vétstrakke nieuwe schoenen heb gekocht (I know, ik kon er niet aan weerstaan), ik zelf al verschillende machines was heb gedaan, opgehangen en opgeplooid (nu ben ik daar nog enthousiast over, maar ik denk niet dat dat nog érg lang gaat duren), een eerste laatavondgesprek met alle kotgenoten (ook Hector, die naast een grafisch ontwerper ook een striptekenaar is, how cool is that), het feit dat ik bijna twee uur heb rondgefietst in het nieuwe stadsgedeelte op zoek naar de windsurfclub terwijl het donker was en die geschifte Spaanse wegpiraten me 20 keer bijna van de weg maaiden -of zo leek het toch voor mij- en met melancholie teruggedacht aan Disneyfilms door Tom en mezelf en bijgevolg ook uit volle borst meegezongen, zoals het volgende lied (jaja, ik wil gewoon de video insert functie nog eens gebruiken, sue me).

Maar omdat iedereen zijn sportieve buien heeft, zijn we gisteren met het hele kot (uitgezonderd mister H.) gaan frisbeeën op playa Santa María (waar we uiteraard nog verschillende keren zijn gaan zwemmen, maar dat is ondertussen al zo gewoon dat ik het niet meer als uitzonderlijk nieuws beschouw) samen met enkele Poolse jongemannen uit Córdoba die geen Spaans spraken (ahnee, want dan moesten ze daar les voor gaan volgen, en wel tot drie keer per week, stel je voor! -you get the point), zelfs onze Poolse meisjes ergerden zich ’n beetje aan hen, en beaamden mijn opmerking dat zo’n type jongemannen een verkeerd beeld van de Poolse jeugd de wereld in stuurt. Maar terug gekomen op het frisbeeën: amai, dat ’t nog geen Olympische sport is, verbaast me enorm. Zo’n fun dat dat is, niet te doen!

Foto’s als deze verklaren volledig waar al die UFO meldingen vandaan komen. De hele dag was het weer trouwens maar bedenkelijk geweest, maar tegen de avond, zoals te zien, was het nog goed opgeklaard om een redelijk mooie zonsondergang aan ons voor te schotelen (hihi). Uiteindelijk hebben we más o menos twee uur gesport, en trots dat ik ben! Toen we weer naar huis wandelden, viel het op hoeveel straatkatten er eigenlijk zijn. Het vreemde is dat je ze overdag niet tegenkomt, maar om tien uur zaten ze wat samengetroept op de dijk te maanbaden. In het heengaan waren Tom en ik er ook eentje tegengekomen, maar toen dacht ik nog dat ’t een hermelijn of aanverwant beest was.

Geef toe, dat is nu niet echt een plaats waar je verwacht dat een straatkat zijn dagen doorbrengt. Op de achtergrond zie je trouwens de twee golfbrekers die playa Santa María omhelzen, en daar nog verder achter ligt playa Victoria, waar ik nog niet naar toe ben gewandeld wegens nét te ver.

Gisteravond was het dan tijd voor nog wat quality bonding time met alle inwonenden. Tot half drie ’s nachts (ik stond zelf helemaal versteld van het tijdstip) hebben we Hints gespeeld, eerst met de bedoeling om woorden in het Spaans uit te beelden, maar uiteindelijk evolueerde het tot allerlei soorten films uitbeelden en raden, en al zeg ik het zelf, we waren er kickass in en het hele gedoe ging vergezeld met heel wat lachbuien.

Of hoe het leven hier in Cádiz best wel zalig is.

Dit bericht werd geplaatst in avonturier, Cádiz. Bookmark de permalink .

Een reactie op Diep in de zeeeee.

  1. C D zegt:

    En zeggen dat hier de hele zondag de zon aangenaam geschenen heeft. Het was zálig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s