Bijpraten.

Een les die onverwacht wegvalt, is altijd een leuke verrassing. Zo heb ik een klein uurtje de tijd om hier wat langverwacht gezever te plaatsen. Even erbij vermelden dat ik al schrijvend op het terras zit. De zon is wel al bijna achter de muur van één van omliggende huizen verdwenen, wat niet betekent dat het niet even zalig is om hier een poosje te verblijven. Er was zelfs al bijna burenruzie ontstaan omwille van het terras, maar zoals zo vaak ging het allemaal om één groot misverstand.

Wat is er ondertussen al allemaal gebeurd in Cádiz? Een heleboel, dat kan ik je al op voorhand meedelen. Zo hadden we twee of drie weken geleden (de tijd lijkt hier anders te werken dan in België, vooral omdat ik in het weekend niet naar huis keer en er daarom een zekere structuur die er anders was, ontbreekt) een vrije dag bij de universiteit omwille van één of andere patroonheilige. Goede student als ik ben, had ik me er natuurlijk niet te veel bij afgevraagd en dankbaar dit extra dagje rondstruinen in Cádiz aangenomen. Tot opeens ’s avonds, al zittend op mijn kamertje, een zeer sterke wierookgeur me tegemoet kwam. Ik riep de Poolse meisjes erbij, en bleek er toch wel niet een processie door onze straat te trekken, met een toch wel redelijk indrukwekkend beeld, rondgedragen door enkele mannen.

Oké ja, eigenlijk wist ik goed genoeg dat er een dergelijke processie langs mijn raam ging passeren, maar dat zou toch heel wat minder hebben bijgedragen tot de spanning?

Wat is Erasmus zonder de bijhorende feesjes (verplicht zonder -t- in mijn woordenboek)? Juist, nada. Zo wordt er wel regelmatig naar Nahu gegaan om een danske te placeren. ’t Is nu niet echt een bar die ik als stamcafé zou willen hebben, maar klagen is voor Nargles. Scheve foto’s kunnen bij zo’n momenten uiteraard niet ontbreken.

Zo kunnen jullie allen een eerste blik werpen op Heleen, ook één van de Leuvense (hierop maak ik dezelfde vertrouwde ‘beweging’ als Craig Ferguson bij de vermelding van NBC -remember: ’t is maar om te lachen hé-) studenten die ook  la belleza van Cádiz hebben ontdekt.

Feesjes en processies zijn wel goed als randopvulling, maar het échte werk, dat is toch iets anders. Daarom werd er dan ook besloten om een roadtrip te ondernemen doorheen de provincie Cádiz, de meeste zuidwestelijke provincie van Andalucía. Aangezien het onmogelijk is om àl mijn foto’s in één blogpost te rammen, verwijs ik jou, de lezer van dit stukje weledel gezever, door naar mijn photobucketgedoe, waar ik voorlopig nog mijn foto’s virtueel opsla.

Maar, de roadtrip. Ge-wél-dig. Voor iedereen die ’t volgende gesprek herkent:

‘tiens schat, waar zouden we dit jaar eens op vakantie gaan’
-‘goh, ik weet het niet. Er is een nieuw ijssalon geopend in Oostende?’

STOP daar maar onmiddellijk en ga gewoonweg naar het Zuiden. Nee, ik word niet betaald (I wish) om reclame te maken voor deze streek, wat alleen maar mijn mening ten goede komt uiteraard! Of hoe ik ook slechte redeneringen maak. Maar de roadtrip! Die uitzichten, die stadjes, die natuur! Hier volgt een kleine reeks indrukken die ik mocht beleven en waarvan ik jou, lieve lezer, uiteraard niet van wil onthouden.

De auto waarmee we de trip ondernamen, en die het heeft overleefd, hoewel iets vuiler dan in ’t begin.

Verboden voor gehandicapten in Arcos de la Frontera! Euhm, wablieft?

Wat is een roadtrip zonder ruïnes, helemaal niks ja!

Die uitzichten toch, increíble.

Vejer de la Frontera op een heuveltop. Prachtig stadje toch wel.

De andere Reisgenoten, hoewel we nooit met negen waren (even een culturele verwijzing aldaar). Een toffe dag was het wel ja.

Ik wil trouwens ook vermelden dat ik hier qua koken erg strak bezig ben. Ik geef toe dat ik hier ook al eens een pizza in de oven heb gestoken, maar tegenover dat staat dat ik ook al aardappelgratin heb gemaakt! En macaroni met hesp- en kaassaus! En vele andere dingen! Even vermelden dat broccoli trouwens een heel dankbare groente is om te bereiden en bovendien supergemakkelijk. Ik wist dat ik ’t lekker vond voor een reden. De rest van de huishoudelijke taken die mammie anders op zich neemt lukken ook wel redelijk. Hierbij verwijs ik vooral naar het wassen van kleren. Voorlopig (ik zoek instinctief naar een stuk hout om vast te houden) is er nog niets gekrompen, verkleurd of verdwenen. Dat vind ik al een grote overwinning op zich.

Voor zij die denken dat ik enkel omga met de Belgen van hier: niets is minder waar! De Poolse kotgenotes heb ik al enkele keren vermeld, Franse en Duitse ventjes zijn hier niet te ontlopen, maar we houden het niet bij Europa. Bij hierboven afgebeelde Heleen zitten ook enkele Mexicanen op kot, die nooit ontbreken op de feesjes. Zo zochten we op een dag naar wat afwisseling van the usual locations en gingen we naar Bar Cuba, waar ze -eerlijk waar- de beste mojito serveren, van al diegene die ik tot nu toe heb geproefd, wat er uiteraard heel erg weinig zijn. Zoals altijd tegenwoordig, waren ook daar fotocamera’s aanwezig, en bijgevolg ben ik moreel verplicht er één met de wereld te delen.

Te zien zijn: Alejandro, Fabiola (door mij ‘Su Majestad’ gedoopt, vanwege de overeenkomst mijn onze koningin) en die Limburgse.

Dit was vorige week dinsdag (ik breng het nieuws op speedtempo!). Sindsdien ben ik trouw naar mijn lessen geweest, heb mijn taken gemaakt en ook naar de bibliotheek geweest hier, zowel de stedelijke als de provinciale. Want ja hoor, ik heb mijn bibliotheekkaart kunnen verkrijgen dankzij mijn coördinatrice van hier. De aanhouder wint! Of hoe ik even erg cliché kan klinken. Ik had tegen mezelf gezegd dat ik maar één niet-universitair boek zou meebrengen, omdat ik zo al genoeg heb om te lezen, maar ik had het eigenlijk moeten weten dat ik er niet aan zou kunnen weerstan. Zo bracht ik dus de hele Cronicles of Narnia mee (gebonden in één boek weliswaar), Inkheart, On the Road en Order of the Phoenix (ja, die heb ik recent nog gelezen, maar ik had er gewoon zin in, sorry hé). Dat belooft.

Andere activiteiten die er sinds het bibliotheekbezoek zijn gebeurd: een flamenco-optreden, een erasmusfeesje (wat een nieuwigheid), straattheater op la plaza de la Catedral (heel erg indrukwekkend) en lang uitslapen. Jammer genoeg is, door mijn ondertussen wel gekende onhandigheid die ik bij tijden als deze fameus vervloek, mijn fotocamera op de grond gevallen en wil de lens niet meer sluiten of volledig opengaan. Ik denk -en hoop vooral- dat het echt alleen aan de lens ligt er ik de camera hier ergens kan binnenbrengen om te laten herstellen. Een nadeel hiervan is dat ik mijn meest recente foto’s niet op de computer kan uploaden, dus hier zullen jullie even op moeten wachten. Tot zover in de avonturen van ondergetekende in het nog steeds erg zonnige Zuiden (ja, ik vermoed dat het normaal zonder hoofdletter is, maar dit ziet zo veel fancier uit).

—————

Noot van de auteur: de tekst werd geschreven rond 17h en de foto’s naderhand toegevoegd, kwestie de tijdlijn wat in kaart te brengen.

Dit bericht werd geplaatst in avonturier, Cádiz. Bookmark de permalink .

3 reacties op Bijpraten.

  1. cd zegt:

    verbod voor anders-validen is doorkruist. Verder mogen er enkel auto’s onder door, voor al de rest geldt een verbod.
    kan je de fotokaart niet via een kaartlezer inlezen?
    Jammer van je toestel, maar een valpartij overleven ze meestal niet. Of heb je al een plaats voor herstelling gevonden?
    Zo te horen kan ik met pensioen tegen dat je terug bent.
    grtjs

  2. Koen zegt:

    Zozo, weer leuke foto’s erbij. Toch altijd leuk om de avonturen te lezen. Veel plezier en hopelijk blijft het weer daar veel beter meewerken dan hier :-)

  3. DD zegt:

    Zelfs Gollem wilt samen op de foto met de Reisgenoten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s