Bittersweet.

Gisteren had ik een blogpost willen schrijven over de bitterzoete gevoelens die gepaard gaan met de hele Erasmuservaring. Over hoe ik hier nieuwe mensen leer kennen en vriendschappen opbouw, maar naar alle waarschijnlijk slechts 1% van desbetreffende groep na vijf februari ooit zal terug zien. Over hoe ik langzaam maar zeker (soms zelfs erg plots) de Belgische contacten en de personen erachter zie vervagen (MSN wordt daar niet bijgerekend, dat is slechts een zwak excuus om geen moeite te hoeven doen, waar ik zelf bij momenten ook schuldig aan ben). Over hoe ik dacht dat Erasmus het antwoord zou leveren op alle vragen en twijfels waar ik mee zat/zit (hoewel ik op voorhand wel sceptisch genoeg was om te beseffen dat ik zoiets eigenlijk niet hoefde te verwachten). Maar vooral hoe ik vaak de puberale, doch erg accurate bij momenten uitdrukking ‘losing faith in humanity, one person at a time’ vanuit een hoekje van de knoop die mijn gedachten vormen zie opduiken.

Dat deed ik echter niet. In plaats daarvan maakte ik een schemeringwandeling naar, rondom (niet helemaal, want dan was ik nog làng niet terug en is zelfs geografisch onmogelijk) en in de Atlantische oceaan om mijn nieuwe Nikon S210 te testen maar vooral om de zachte stem van de wind en Jón Birgisson alle bovenvernoemde hersendwalingen (zie voetnoot) in de opkomende vloed te laten verdwijnen samen met de rotsachtige structuren rondom het Castillo de San Sebastián. Een impressie.

Zo zag ’t er uit tussen 17:42 en 17:44. Let vooral op de overvloedige aanwezigheid van met mos bedekte rotsen.


18:11.


18:30. Waar zijn die rotsen gebleven?


18:33.


18:36.


Wat ik het meeste ga missen, eens terug op Belgische bodem: de Atlantische oceaan of eender welke zee of oceaan dan ook op vijf minuten wandelafstand.

———
Van Dale definieert ‘Dwalen’ als:

  1. op een verkeerde weg zijn
  2. zonder doel rondlopen

De tijd zal uitwijzen of slechts één of beider verklaringen van toepassing waren.

Dit bericht werd geplaatst in Cádiz, eigenheid. Bookmark de permalink .

3 reacties op Bittersweet.

  1. cd zegt:

    En zo word je groot. Soms moet je genieten zonder te denken en vooral niets verwachten van je medemens. Op die manier kan je alleen maar positief verrast worden.
    Mooie foto’s trouwens.

  2. opstapmetruth zegt:

    Ik denk dat dat ‘nooit meer terugzien’ nog wel mee zal vallen: jij moet natuurlijk ook zelf nadien de moeite doen om nog eens af te spreken (want ik zal ook de eerste zijn om toe te geven dat veel mensen die moeite niet doen -dat betekent niet dat jij ook zo moet zijn!). Dat West-Vlaamse meisje dat ik leerde kennen, is nu één van mijn beste vriendinnen (zelfs toen ik in ’t voorjaar nog in A’pen zat, hebben we goed contact gehouden door mailtjes, briefjes, … Nu zien we elkaar altijd in Gent) en in februari willen we enkele Duitse meisjes die we hebben leren kennen gaan bezoeken in Keulen. Om maar een voorbeeldje te geven! Er is leven na Erasmus! ;)

  3. hivernale zegt:

    Dankjewel voor die opkikker ^^.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s