Marruecos part I.

Na toch wel meer dan een maand hints droppen, komt hier dan toch datgene waar iedereen vast op heeft gewacht: het reisverslag van ’t verlengd weekend Marokko. Toen in België en Nederland vol spanning aan het wachten waren op de komst van Sinterklaas, en belangrijker, de vele pakjes die ze zouden krijgen, pakte ik mijn rugzak om samen met partners in crime Heleen en Caroline een buiten-Europees avontuur te ondernemen. Zwemmen naar Marokko, hoewel dat misschien aanlokkelijk lijkt met de huidige temperaturen in België, hebben we toch maar gelaten en namen dan maar op vrijdag ’n bus naar Tarifa. Op weg/zoek naar de plaats vanwaar onze ferry zou vertrekken, maakte ik een sprongetje toen ik volgend verkeersbord tegenkwam.

Tweetalig Arabisch-Spaans zowaar (jaja, ik ben een seut als het op dergelijke taalverwante zaken aankomt, en er nog trots op ook)! Nadat we zowaar de beste tapa’s ooit binnengemoffeld hadden, werd er nog een kleine vuelta gemaakt doorheen de windsurfhoofdstad van West-Europa. Flauweriken die we zijn, werd er (dwaas) geposeerd voor foto’s, een trend die het hele weekend werd volgehouden.

Het onvermijdelijke kon echter niet langer uitgesteld worden, waarop we gingen aanschuiven om onze papieren van ’t reisbureau om te ruilen voor geldige tickets om de ferry te mogen betreden. Na een kort moment van paniek (hé, hier staat op dat we morgen de ferry al terugnemen, dat kan niet!) verzekerde één van de werknemers ons dat de datum niet uitmaakte (no te preocupes, zoals ‘k wel al duuzend keer heb gehoord hier in España). En daar stond ze dan, de catamaran die ons in een dik halfuur naar een ander continent zou brengen.

Stiekem is dat trouwens de ferry waar we mee zijn teruggekeerd, aangezien Heleen de snuggere move ‘hé laat ik al mijn belangrijke papieren uit mijn portefeuille laten vallen en ze door de wind laten meevoeren’ perfectioneerde, waardoor wij gedrieën als een bende jachthonden op speed achter de konijnen documenten aanrenden, om dan het grootste gedeelte van de overtocht al wachtend te spenderen om onze paspoorten te laten afstempelen.

Duisternis was reeds ingetreden toen ik voor de eerste maal voet zette op Marokkaanse bodem, waar een klein busje met chauffeur ons reeds stond op te wachten om ons naar hotel Chellah te brengen. De rest van de avond werd doorgebracht in onze kamer en de hotellobby alwaar we onze eerste officiële Marokkaanse Muntthee dronken, nadat we uiteraard erg exotisch hadden gegeten (lees: hamburger voor mij en kebab voor die anderen). Het licht knagende gevoel dat we overal werden aangestaard tijdens onze korte avondwandeling in Tangiers (Tánger voor de Spanjaarden onder ons) dook toen voor het eerst op.

Dat hele gedoe van goud en morgenstond was duidelijk niet aan ons besteed toen we onze de volgende dag naar ’t ontbijt begaven, dat trouwens voldoende uitgebreid was. De zaterdag brachten we door met het verkennen van Tangiers zelf, en dat betekende vooral: de Medina. Net voordat we dat stadsgedeelte bereikten waren we niet alleen al bijna twintig keer omver gereden (Arc de Triomphe, you met your match), maar dwaalden we ook doorheen een havengebied wat duidelijk niet voor de toeristen bestemd was. Maar, de Medina! Al die kraampjes en verkopers, onmogelijk om te begrijpen totdat je ’t hebt meegemaakt. Zoals wel geweten is, heb ik een zwak voor all things Nabije Oosten getint, maar om al die verkopers en kraampjes in de huizen samen te zien.. er klopte gewoon iets niet aan het totaalbeeld. De vloek van het toerisme, waar ik/wij door onze aanwezigheid aan meehielpen. Dat terzijde heb ik er wel degelijk spulletjes gekocht, zoals een theepot met grote onderzetter! Of het echt kwaliteit is vrees ik voor, but I love it anyway.

Aangezien Tangiers zo dichtbij het Europese vasteland ligt, zijn er al heel wat buitenlandse naties gepasseerd. Zo ook Groot-Brittanië, die toch wel ’n tof kerkje met duidelijke Arabische invloed oprichtte, St. Andrews genaamd.

Of hoe twee culturen samengebracht worden.

‘k Vond het trouwens fan-tas-tisch dat de meeste mannen in Marruecos rondliepen gekleed als halve tovenaars. Nee, dat is niet beledigend bedoeld en ja, ik twijfel er niet aan dat ’t een religieuze betekenis heeft. De wereld zou er heel wat vrolijker uitzien mochten meer mensen lange jassen met een puntkap zouden dragen! But maybe that’s just me.

Er werd trouwens serieus overwogen (door mij toch in ieder geval) om in bovenstaand Escheriaans (één van de eerste gedachten toen ik ’t zag) huis te gaan wonen. Schoonheid in het midden van een stad die overgenomen werd (en wordt) door moderne gebouwen. Toen ik deze foto nam stond ik trouwens in de tuin van het Museum van de Moderne Kunst, en tussen de muur en de omheining liep wel degelijk nog een straat. Oh perspectief where art thou?

Dag twee van het Marokkaanse avontuur werd afgesloten met authentieke decadentie: het Da Vinci café.

Ja, dat smaakte.

In het tweede deel van dit reisverslag zal U omver geblazen worden met verdere avonturen, dus ga alvast op zoek naar een parachute! Of euhm.. zo.

Dit bericht werd geplaatst in avonturier, de Wereld. Bookmark de permalink .

2 reacties op Marruecos part I.

  1. cd zegt:

    ik heb geen parachute gevonden. maar ik zal een windscherm installeren. dat helpt ook soms. toch benieuwd naar het vervolg.

  2. Ruth zegt:

    Allez allez, wij willen deel twee! (dat rijmt!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s