This is not a Love Story.

Met mijn stofallergie zou ik spontaan een niesbui moeten krijgen wanneer ik een kijkje kom nemen op mijn blog. De schrijfpauze duurde iets langer dan gepland (niet dat ik echt een krak ben in dingen plannen), maar geen nood mijn lieve fans lezers, naar alle waarschijnlijkheid zullen jullie minder lang moeten wachten tot de volgende post verschijnt, maar zet er best geen geld op in.

Maar dé belangrijkste vraag van allemaal zal ik meteen beantwoorden: hoe gaat het nu eigenlijk met jou, L.?
Awel, heel sympathiek dat je het vraagt. Het gaat goed met me. Uiteraard verdrink ik in het schoolwerk, vergaat de wereld in 2012, ben ik de prins op het witte paard (of een Tom Hansen op de tonen van ‘There is a Light that never goes out’; het paard is overigens volledig optioneel, net als de adelijke titel) niet tegenkomen en moet mijn kot dringend opgeruimd worden, want anders komt dat niezen er wel nog van, maar voor de rest voel ik me goed. De moodswings en existentiële crisissen zijn tot een minimum beperkt, getuige de opmerking van een kotgenoot vorige week toen ik de keuken binnenwandelde:

S.: ‘Seg L., is er iets mis ofzo?’
L. (ik dus hé, voor de slimmeriken onder ons): ‘Neen hoor, hoe komt ge daarbij?’ (spreektaal, weetjewel)
S: ‘Ja, normaal gezien komt gij altijd lachend de keuken binnen, en nu niet.’
L.: ‘Ah neu, ik was gewoon aan het denken over iets.’

Beschreven worden als een altijd (glim)lachende persoon is misschien niet goed voor mijn misantropische uitstraling, maar schroef dat (oh ja, de flauwe woordspelingen zijn ook weer van de partij)! Meegewerkt aan de happy bubble hebben ongetwijfeld nieuwe mensen die vrienden zijn geworden, oude mensen opnieuw leren kennen en ook mijn huidige number one bezigheid: folkdansen. Ik vind het geweldig om door te dansen te ontdekken hoeveel ik daar wel niet van hou. Dankuwel Boombal.

Maar daarover later meer! Voor de verandering ben ik nu eigenlijk een paper aan het schrijven over (4 pagina’s uit één van) de notebooks van Finnegans Wake, achtergelaten door de immer geweldige James Joyce en waar hij zijn inspiratie zou hebben gehaald. Eén tip: van bronvermelding had hij geen kaas gegeten. Misschien moet hij eens te rade gaan bij Elsschot? Je mag jezelf trouwens een high five geven als je mee bent met het niet zo erg subtiele mopje.

Hoewel al mijn lijstjes om zeep zijn, aangezien ik ze niet meer heb bijgehouden, wil ik de volgende opdracht geven: ga niet Paranormal Activity kijken, ook niet naar New Moon, maar wél naar (500) Days of Summer en verdrink in de ogen van Zooey Deschanel op de tonen van een hennig (limburgismen aan de top) zalige soundtrack. En omdat ik zo vrijgevig ben, hoef je niet eens naar de trailer(s) te zoeken! Stiekem wou ik gewoon nog eens een video incorporeren in een post, maar dat geheel terzijde! En dat zijn te veel uitroeptekens!

Teaser Trailer:

Official Trailer:

Dit bericht werd geplaatst in Antwerpen, coole shizzle, eigenheid. Bookmark de permalink .

2 reacties op This is not a Love Story.

  1. Ruth zegt:

    Heeeerlijke filpje. Ik wilde me de soundtrack van (500) Days of Summer aanschaffen, maar ie was nergens te vinden. Grmbl!

  2. Ruth zegt:

    Potverdekke, ik kan niet meer typen. Ik bedoel dus: “Heerlijk filmpje.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s