I almost wish we were butterflies.

Bij het begin van een nieuw jaar kom je op vele blogs, in de boekskes en weet ik veel waar nog allerlei verschillende lijstjes tegen. De 10 beste cd’s van 2009, de 15 spannendste boeken, de 23 meest idiote mediamomenten (ja die heb ik zelf verzonnen) en ga zo maar verder. Zoals je wel merkte, heb ik de laatste paar maanden mijn blog nogal verwaarloosd, net als mijn offline schrijven (in notitieboekjes, op de achterkant van een rekening, you get the point), met als gevolg dat ik niet meer precies weet welke films ik nu allemaal heb gezien en of ik die doelstellingen die ik in een overmoedige bui in Cádiz gedurende de januari-examens (herkennen we een patroon?) vastlegde gehaald heb. Jammer toch.

Maar bepaalde films heb ik -uiteraard- wel onthouden. Zo van die films die nog dagen in je hoofd blijven afspelen. (500) Days of Summer is er zo eentje, net als Coraline, hoewel ze beiden toch nog de titel van ‘Beste film van 2009′ mislopen. De criteria waar een film aan moet voldoen om door mij als goed/geweldig/adembenemend te worden bestempeld zijn even divers als er huisstofmijten in mijn matras zitten (’t moeten niet altijd sterren aan de hemel zijn hé). De film in kwestie is zo adembenemend dat T. (filmpartner in crime -ja, nog steeds één van mijn favoriete uitspraken) bijna de ambulance moest bellen wegens verstikkingsgevaar mijnentwege (ik ben niet helemaal zeker dat ik dat woord in die zinsconstructie kan gebruiken, maar ik kan er niet aan weerstaan). De film in kwestie is zo overdonderend dat ik na het bezichtigen er van het niet eens meer aankon om een bevolkt café binnen te stappen en als alternatief anderhalf uur op mijn kot in het ijle staarde. De film in kwestie is zo ontwapenend dat ik mezelf moest tegenhouden om niet elke volgende screening te gaan kijken.

De film in kwestie is Bright Star.

Oh, be still my heart! Met uitspraken als “There is a holiness to the heart’s affections you know nothing of”, de poëzie van Keats die als leitmotiv dient voor het hele verhaal, hoe kan mijn Romantische ziel daar nu aan weerstaan? Ga zeker ook eens een kijkje nemen op de officiële site (oh, die wallpapers!) en op de production site (prachtig). En ja, ik besef dat de fundering voor mijn keuze geheel ontbreekt, maar soms ga ik nu eenmaal voor goud (heb je ‘em, heb je ‘em?).  De titel is trouwens gebaseerd op één van Mr. Keats’ gedichten die hij schreef met Fanny Brawne als zijn muze/in z’n gedachten. Zet ’n kopje thee, doe die moderne lichten uit, steek enkele kaarsen aan en geniet:

John Keats – Bright Star

Bright star, would I were steadfast as thou art–
Not in lone splendour hung aloft the night
And watching, with eternal lids apart,
Like nature’s patient, sleepless Eremite,
The moving waters at their priestlike task
Of pure ablution round earth’s human shores,
Or gazing on the new soft-fallen mask
Of snow upon the mountains and the moors–
No–yet still stedfast, still unchangeable,
Pillow’d upon my fair love’s ripening breast,
To feel for ever its soft fall and swell,
Awake for ever in a sweet unrest,
Still, still to hear her tender-taken breath,
And so live ever–or else swoon to death.

En omdat ik het niet kan afleren/er niet genoeg van kan krijgen eindig ik met een citaat uit één van Mr. Keats brieven aan Ms. Brawne. Anno 2010 bekijkt men (zelf in te vullen wie ik bedoel) zo’n uitspraken misschien als emo(e), overdreven en puberachtig, maar ik koester ze en laat er mijn hart door verwarmen (cliché, so what), in de hoop ooit ’n dergelijke brief te ontvangen. Met waszegel en alles uiteraard!

I have been astonished that men could die martyrs for religion – I have shuddered at it. I shudder no more – I could be martyred for my religion –Love is my religion – I could die for that –
I could die for you.

Dit bericht werd geplaatst in coole shizzle. Bookmark de permalink .

2 reacties op I almost wish we were butterflies.

  1. Ruth zegt:

    Deze zag ik ook op het Filmfestival! Moet wel eerlijk toegeven dat mijn boyfriend ‘m verschrikkelijk vond (terwijl die eigenlijk echt zot is van kostuumfilms en gedichten en toestanden). Ik vond ‘m best wel te pruimen, vooral omdat Ben Whishaw meedeed. Goede acteur!

  2. hivernale zegt:

    ’n Boyfriend die zot is van kostuumfilms? Heeft die toevallig nog een broer =D?

    De enige andere film die ik met Ben Whishaw heb gezien is Perfume, en die zit een beetje ver in mijn geheugen.. Maar inderdaad, ‘ie die het (zeer) verre van slecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s