Krrrrrroet

Nee hoor, ik ben deze blog niet opnieuw vergeten. Er waren examens, stage en dan zijn we opeens twee maanden verder zonder het goed te beseffen.

Zoals de aandachtige lezers (lees: drie man en een paardenkop) al hebben gemerkt, is er aan de zijkant een onderdeel ‘Cultuur in 2011’ bijgekomen, waar ik de lijsten met door mij beleefde cultuuruitingen heb samengezet. Naast het puur praktische, is ook één van de redenen dat ik hier stopte met schrijven dat ik me verplicht voelde (tegenover wie, daar ben ik nog niet uit) om elke film wat ik had gezien of boek dat ik las te bespreken, waar ik niet altijd zin in had, met het gevolg dat ik dan maar de volledige blog links liet liggen. Ik ben echter niet gestopt met schrijven, aangezien er vorig jaar de scriptie was en duuzend papers, waar nogal veel tijd in gekropen is. Ook schakelde ik eigenlijk over (of keerde terug naar, ’t is maar hoe je het bekijkt) naar pen en papier. Als kind en tiener (en dus voor de nieuwsposten op noxa -waar is de tijd- deze taak overnamen) schreef ik redelijk veel neer. Toen een keer mijn dagboek per ongeluk in de wasmachine terecht kwam en er frisgewassen, doch vrij gemolesteerd uit terugkeerde, wist mijn kinderhart voor het eerst wat verlies was (cue aanzwellende vioolmuziek en een close up op de eenzame traan die over mijn wang rolt, als dit een Hollywoodfilm zou zijn, wat het niet is natuurlijk en eigenlijk vond ik het ook niet zo erg, want ik had toch net een nieuw en mooier dagboek mét slotje gekregen en nee, ik had dat dagboek niet zelf in de wasmachine gestoken, hoe durf je zo iets te veronderstellen!). Het punt wat ik wou maken is dat ik dus overschakelde naar een notitieboek. Eerst ging ik voor de Moleskine, omdat elke zich zelf respecterende aspirant-schrijfster uiteraard kiest voor dit merk, dat is toch een evidentie. Met het gevolg dat ik de eerste weken niks in mijn Moleskine-notitieboek durfde te schrijven omdat het toch redelijk prijzig was en ik kon toch moeilijk zomaar iets schrijven, want het was tenslotte een Moleskine! Heb ik al gezegd dat mijn hersenen soms vreemde kronkels maken? Ik kreeg het dus niet over mijn hart om er maar willekeurige ideeën in op te schrijven en ging als oplossing naar de Action* die recent in onze buurt is geopend en kocht daar een stuk of vier (erg) kitscherige boekjes die ik naar hartelust vol kriebel zonder schuldgevoelens te krijgen! Ready for a psychological evaluation, I am.

 

Ja, dit zijn er maar twee. Sue me.

De echte vraag die jullie lezers (nog steeds die drie man en een paardenkop) bezighoudt: wat heb ik het afgelopen jaar allemaal uitgespookt? Het is uiteraard onmogelijk om dit allemaal in één post te proppen (eigenlijk wel hoor, maar op deze manier lijkt het alsof ik een ontzettend spannend leven heb), dus ik zal me hier alvast een tip van de sluier op te lichten door drie belangrijke gebeurtenissen mee te delen.

1) Ik doe nog steeds aan folkdansen en vind het nog altijd even fantastisch. In de lente van 2010 ging ik zowat elke week naar een bal, samen met de folkvriendjes van de les. Heel gezellig. Zo at ik een keer een Dame Noire in één of ander obscuur Brussels restaurant, met uitzicht op het feeëriek verlichte Atomium, en dacht ik “ja, ’t leven is mooi”.

 

Niet het Brussels restaurant, maar wel even gezellig!

2) We hebben thuis een hond! Een echte hond die blaft, kwispelt, rondjes rent, de buurhonden pest door hen straal te negeren wanneer zij op hem blaffen en demonstratief op twee meter van de scheidingsdraad de andere kant uit te kijken, op zijn rug gaat liggen wanneer hij geaaid wil worden (wat altijd is), in het begin dat hij bij ons woonde niet zo goed begreep wat van hem verwacht werd wanneer je een bal naar hem gooide, enthousiast is wanneer er bezoek is want dat betekent dat hij nog meer geaaid wordt, enthousiast is wanneer ik in het weekend terug thuis kom, enthousiast is wanneer iemand nog maar er aan denkt om zijn jas of schoenen aan te doen omdat hij denkt dat het is om met hem te gaan wandelen, enthousiast is wanneer we gaan wandelen, enthousiast is, heel nieuwsgierig is en bij alles wat je doet je volgt en aankijkt alsof je het  warm water aan het uitvinden bent. Valt het op dat ik het awesome vind dat we een hond hebben? Oh ja, zijn naam is Wickie de Viking.

"Deze bal krijg je nooit meer terug, muhahaha!"

3) Ik ben Hoger Redder! Voor zij (de paardenkop is ondertussen al terug naar de wei gegaan) die zich hier allerlei Baywatch-achtige toestanden bij voorstellen: don’t. Ik was al enkele jaren aan het denken om een redderscursus te volgen, maar het bleef altijd bij het denken (ahja, want ik ga naar de universiteit en dat was al druk genoeg; ahja, ik ga op erasmus dus dan heb ik  daar geen tijd voor), tot ik vorige zomer besliste om het gewoon te gaan doen. Maar waarom zou je die cursus gaan volgen L.? Vooral uit interesse en als motivatie om aan mijn conditie te werken (zie verder). In september deed ik mee aan het ingangsexamen (200 m binnen 5’15” zwemmen en dan 15 seconden onder water blijven), wat wonderwel lukte. Vanaf half oktober zat ik dan ook elke zaterdagavond in de kelder van het zwembad in Bree (lees: sauna) om eerst twee uur theorie te krijgen over het verschil tussen verdrinken in zout en zoet water, de vier verschillende soorten shock en allerlei aanverwante toestanden om dan twee uur mét kledij in het zwembad te liggen om zaken als de vice grip, transport- en bevrijdingsgrepen en weer allerlei aanverwante toestanden te oefenen. In februari (vorige maand, dus strikt genomen hoort deze gebeurtenis niet alleen tot 2010, maar dit is mijn blog dus ik doe wat ik wil, ha!) volgde dan het theoretisch examen (waar ik op voorhand niet zoveel schrik voor had) en het praktijkexamen (zeggen dat ik daar een beetje zenuwen voor had is zowat het understatement van het jaar). Eén van de praktische proeven was induiken, één lengte onder water zwemmen en dan twee lengtes op de rug met polsen uit het water in 1’35”. Een andere zwemproef was 200 m (8 lengtes) zwemmen met het hoofd boven water in 4’15”. Dit laatste lijkt misschien niet zo moeilijk, maar doordat je met je hoofd niet onder mag gaan (je moet altijd je drenkeling kunnen zien) is het extra vermoeiend. Aangezien mijn conditie bij het begin van de cursus om het zacht uit te drukken vrij onbestaande was, ben ik redelijk fanatiek beginnen sporten (lees: drie keer per week lopen en twee keer zwemmen zonder de cursusavond zelf), met het gevolg dat ik nu met gemak 40 min. kan joggen zonder als een pudding in elkaar te zakken én dat ik de examens van de redderscursus met succes heb afgelegd! Tot hier het gestoef over mezelf, straks denken jullie (twee man, want de andere man is het paard gaan voeren) nog dat ik over niets anders dan mezelf kan praten (oh wacht, wat is het doel van een blog nu ook alweer?)

Lifesavers, we are.

Tot zover, voordat ik ook nog de laatste lezer verlies (doe de groeten aan het paard).

————————————-
*Noot van de schrijfster: nee, dit is geen gesponsorde post, I wish.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in eigenheid. Bookmark de permalink .

5 reacties op Krrrrrroet

  1. Clarita zegt:

    mag ik dan de paardenkop zijn? Ik heb wel lekker tot het einde gelezen, nah!
    Ik mis u!

  2. wim zegt:

    ahum
    ik heb het ook tot het laatst gelezen :)
    ik zat ook in die sauna kelder in Bree op donkere
    zaterdag avonden. Mijn motivatie om die redderscursus te doen is gelijkaardig: het interesseert mij, en ik wilde tonen dat ik in staat ben om dit te doen. Geldingsdrang dus, en ook een beetje opkijkend naar de status van de redders in het zwembad waar ik dikwijls te vinden ben.
    Mijn vrouwtje noemt het midlife crisis, welaan, misschien is dit ook wel zo.
    Zo nu heb ik ook Engelse woorden gebruikt!
    In ieder geval was ik de enige die een generatie ouder ben dan alle anderen. Het schrikte mij ook een beetje af, ik dacht dat ze mij als een perverse oude vent gingen zien, dus hield ik mij erg afzijdig.
    Hoe aangenaam was het dan ook te merken dat deze jonge mensen mij erbij sleurden. Mede hierdoor is het dan ook een hele positieve ervaring geworden.
    Ik ben nog niet geslaagd, door de zenuwen maakte ik kapitale fouten, terwijl het toch een redelijk gemakkelijk toneelstukje was dat we moesten opvoeren.
    Maar voor de zwembad proeven ben ik ook geslaagd, en dat was toch de grootste uitdaging.
    Veel succes verder met je ongetwijfeld turbulente carriere! Het was leuk om jou en andere mensen te leren kennen!Wim

  3. cd zegt:

    In een ruk gelezen. Tof dat de mediastilte gedaan is.

  4. Isabel van Unen zegt:

    Voeg nog een vrouw toe dan is het meteen een gemêleerder gezelschap. Gewoon doorgaan het is erg leuk om te lezen.

  5. janko zegt:

    ha, ze is een ornitoloog :D Vertel je de volgende keer over de trom door de eeuwen heen ? :P

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s