#Wijvenweek: ik ga het zeggen Walter!

Het gaat over meningen vandaag, het thema waar ik toch wel het meeste naar heb uitgekeken. Want meningen, die heb ik  met hopen en kilo’s en liters en nog met andere inhoudsmaten ongetwijfeld ook! Ik heb een mening over voetgangers die ondanks een rood licht tóch oversteken op de drukste Antwerpse kruispunten, over de grote hoeveelheid slechts chauffeurs die er in België rondrijden die aan de lopende band verkeersregels overtreden en verkeersborden negeren, over hoe de Republikeinen in Amerika eens dringend moet gaan beseffen dat de vrouw en het vrouwelijk lichaam en alles wat daar bij komt kijken niet als politiek wapen ingezet mag worden en dat de hele discussie rond anticonceptie eigenlijk erop neerkomt dat de Republikeinen willen dat de vrouwen in de keuken blijven en er enkel uitkomen om een kind op de wereld te zetten, over recycleren en dat ik vind dat iedereen dit zou moeten doen en zeker als er in de keuken drie verschillende vuilbakken tot je beschikking staan en op je eigen kamer daarnaast ook nog een papiermand en een glasbakje staan maar dat voor sommige universitaire studenten precies te moeilijk is om te begrijpen, over pesten en hoe dat levens kan verwoesten en hoe woedend mij dat maakt dat zulke praktijken nog altijd gaande zijn terwijl Wheaton’s law toch glashelder is in dat opzicht, over hoe jonge kinderen en meisjes in het bijzonder al van voor ze begrijpen waar het eigenlijk om gaat gebombardeerd worden met gefotoshopte graatmagere modellen die al een jaar niks meer gegeten hebben en gebrainwasht worden om te denken dat ze er op een bepaalde manier uit moeten zien en bepaalde merken moeten kopen en op een bepaalde manier aan lichaamsontharing moeten doen om als ‘normaal’ aanvaard te worden, en zo kan ik nog wel even doorgaan en mezelf opjagen en nog meer piekeren.

Maar dan.

Dan adem ik diep in en uit. In en uit. In en uit. Zo laat ik alles los en kom innerlijk tot rust. Voor welgeteld drie seconden en dan schreeuwen de ergernissen in mijn hoofd weer om aandacht en dan moet de dichtstbijzijnde Chinese vrijwilliger mijn myriade aan meningen aanhoren en na de tirade kan ik er weer voor een paar dagen tegen, totdat mijn hoofd opnieuw te vol zit en ik weer een nieuw slachtoffer nodig heb om mee in discussie te gaan of als klankbord in te zetten. Dat doet mij er aan denken dat ik toch maar eens ’n bloemeke of een grote muffin ga kopen voor mijn buurvrouw op kot, want amai, die heeft ondertussen al een heel arsenaal aan verbale opiniestukken moeten doorstaan.

Dit bericht werd geplaatst in eigenheid, wijvenweek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s