Once upon a time in Limburg

image

Tijdens mijn dagelijkse (toch sinds twee weken) wandeling met Wickie vandaag kwamen we deze koe tegen (eigenlijk waren het er twee, maar koe nummer twee wou niet gefotografeerd worden, such a diva). Ik zou er gewoon voorbij gewandeld zijn aangezien ik op het platteland woon en koeien nu eenmaal deel uitmaken van het leven hier. Niet zo’n groot deel dat ik ’s morgens om vijf uur moet opstaan om Bella te melken, but you get the picture. Koe nummer één was evenwel uit andere kaas gesneden (ja, dat is spreekwoord is verkeerd, maar ik ben hier een landelijke sfeer aan het scheppen dus shht). Georgette, zoals ik twee minuten geleden heb beslist dat ze heet, had precies nog nooit een hond gezien en bleef dan ook gefascineerd staren naar Wickie, die net had beslist om aan de poort van haar weide te gaan snuffelen. Hierdoor bleef ik staan en begon ik mijn omgeving wat aandachtiger te bestuderen en holy frak Georgette is gigantisch (was mijn gedachte op dat moment, zonder de naam wel want die had ik toen nog niet bedacht). Het kind van mijn tijd dat ik ben, viste ik meteen mijn smartphone uit mijn broekzak om een foto te nemen van Georgette en Wickie om het contrast tussen de twee te laten zien. The joke’s on me though, want zoals je kan zien lijkt het op de foto alsof Wickie een freaking direwolf (en zoutvaatje is wel handig hier) is die zelfs Godzilla zou kunnen wegjagen, laat staan een koetje als Georgette. Dat zal me leren geen rekening te houden met perspectief!

En ja, ik heb net een volledige blogpost volgezeverd zodat ik een excuus zou hebben om deze foto te delen met de wijde wereld. You’re welcome.

Geplaatst in eigenheid, Limburg, Wickie de Viking | Een reactie plaatsen

Some thoughts about a book

Oh, this book is so wonderful and magical and all other positive words preferably ending in -al. Gaiman evokes a wondrous world without ever needing to resort to cheap carnival tricks. On the surface it’s a story about a man who returns to his childhood home and remembers something strange and terrifying that happened to him when he was seven: nobody came to his birthday party. And that monsters of all kinds can come through doors to our world, that too. Underneath this first layer Gaiman’s fantastical fable is as deep as the ocean in the title. There are a lot of Big and Important themes in this story, from the innocence of childhood and how this relates to being an adult and the way our view of the world shapes our memories to how in the end Death comes for us all, whether you’re a fuzzy kitten waiting for your human friend at the side of a lane or an ancient being from a world unknown. Thanks to Gaiman’s writing style you, the reader, are never slapped around the head with these themes as a lesser writer would have done. Instead, you can only see them from the corners of your eyes, alerting you to their presence so, if you want to, you can silently study them, without them ever overshadowing the central narrative. This book doesn’t deny or hide the fact that our world is a cruel place and being alive in it can be disheartening. If The Ocean at the End of the Lane were a person, she would be the sort of friend who would sit beside you when you’re feeling sad. She would never insult you by saying that “everything will be alright, just cheer up”. Rather, she would take your hand in hers and just sit with you in the shade of an apple tree until the end of days, if necessary. And that’s all anybody ever really needs.

——————-

Origineel gepost op mijn GoodReads. In ’t Engels omdat ik doe wat ik wil, ha!

Geplaatst in boekenwurm, recensie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Waar is de lente?

Waar is de zon? Zodra de schuchtere gele bol gas zich aan de hemel laat zien, eist onze schattige zonneklopper stoere viking meteen het enige plekje zonneschijn in de keuken op.

image

Genieten van kleine dingen 101

Sinds vorige week ben ik trouwens begonnen met het “trainen” van Wickie. Ik was toevallig een artikel tegengekomen over gaan wandelen met je hond zonder dat ‘ie trekt aan de lijn, hoe je hond commando’s en truukjes aanleren, enzoverder. Voor ik met de training begon kende Wickie de bevelen ‘Zit’, ‘Bench’, ‘Blijf’ (maar dan mocht je toch niet te ver weg wandelen). Na een paar dagen oefenen kan hij nu naast die drie ook nog ‘Lig’, ‘Rol’ (waarbij hij een zijwaartse rol maakt, too cute), ‘Blijf’ (waarbij je uit zijn gezichtsveld kan wandelen, zolang hij je stem nog hoort). Volgende truukje op de lijst: ‘Bangbang’, waarbij de hond moet doen alsof hij neergeschoten wordt. Exciting stuff, people!

Geplaatst in Limburg, Wickie de Viking | Een reactie plaatsen

Teken van leven

Amai, wat een stof dat hier op deze blog ligt. Nochtans gebeurt er regelmatig iets waarvan ik denk ‘potverdikke, dat is ideaal om een blogpost over te schrijven’. Of ga ik voor een week naar Londen waar ik allerlei avonturen beleef, wat een heleboel schrijfmateriaal oplevert, maar blijft het hier evengoed stil. Ik zou vol vertrouwen ‘Niet langer!’ kunnen zeggen met mijn spreekwoordelijke pen reeds in mijn handen, maar dat ga ik niet doen. Betekent dat mijn volgende post weer maanden op zich gaat laten wachten? Neen, of dat is toch niet de bedoeling, maar door niks te beloven leg ik geen druk op mezelf en voel ik me naderhand ook niet schuldig als ik dan toch niks post. Voordat we gaan verdwalen in mijn beweegredenen, hier een foto van mijn Londens avontuur, en misschien tot vlug?

image

Helemaal mee eens!

Geplaatst in avonturier, eigenheid | Een reactie plaatsen

The Bed Song

Amanda Palmer, zo straf als ze straffe madammen maken, komt op 1 november naar Trix in Antwerpen samen met The Grand Theft Orchestra. Ik heb alvast mijn ticket besteld, u toch ook?

Geplaatst in coole shizzle | Een reactie plaatsen

This is the captain speaking.

image

Deze post is een beetje om te testen hoe goed de WordPress app werkt (ja, ook ik heb eindelijk toegegeven en me een smartphone aangeschaft.. ocharme ik toch), maar vooral om jullie te tonen dat Wickie overduidelijk nog altijd de schrik van de hele buurt is. En aangezien jij dit nu aan het lezen bent, betekent dit dat de missie geslaagd is en de app goedgekeurd. Misschien dat er nu dan wat meer posten gaan verschijnen? Beschouw die laatste vraag maar als een retorische, dat is het veiligste.

Geplaatst in eigenheid, Limburg, Wickie de Viking | 2 reacties

You bet I am.

Even tussendoor, een lied dat meer een strijdkreet is voor de geeks onder ons. En natuurlijk reken ik mezelf bij de groep, wat dacht jij dan?

Geplaatst in coole shizzle | Een reactie plaatsen